அவர்களும் அப்படித்தான் -1

முந்தையப் பகுதியின் கதை "அவர்களும் அப்படித்தான்"

  
       “அப்போ கணவன் மனைவி இல்லேன்னா திரும்பி பூமிக்கு அனுப்பிருவிங்களா என்ன?”என்றேன் சந்தோசம் கலந்த குரலில்.

   “கண்டிப்பாக இல்லை, ஒருமுறை இங்கு வந்துவிட்டால் திரும்பி நானே போய் விட்டால்தான் உண்டு”

“இருந்தாலும் நாங்கள் கணவன் மனைவி இல்லையே?”


“அதான் எதோ சொன்னியே காதலி என்று பின்னே அது என்ன உறவு?”

  “அது வேறு திருமணத்துக்குப் பிறகுதான் மனைவி உறவு வரும் இப்பொது வெறுமனே நாங்கள் இருவரும் காதலிக்கிறோம். இனிதான் திருமணம் செய்ய வேண்டும்.”

“அப்போ காதலின்னா திருமணத்துக்கு முன்னாடி ஒரு பெண்ணை தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு சடங்கா உங்கள் இனத்தில்?”

  “அது எதுக்கு உனக்கு இன்னும் எவ்வளவு நேரத்தில் உங்கள் சோதனை கிரகம் வரும் அங்குப்  போய் விட்டபிறகு உன்வேலை முடிந்தது அவ்வளவுதானே?” கொஞ்சம் விரக்தி கலந்த கோபத்தில் கேட்டேன்.

“இதோ வந்து விட்டது சில நிமிடங்களுக்குள் நீ இறங்கலாம்”

அவளைப் பார்த்தேன் அங்கு நடப்பவைக்கும் அவளுக்கும் எந்தச்  சம்பந்தமும் இல்லையென்பது போல உட்கார்ந்துகொண்டு எங்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னாச்சு ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கே?”

“ஒண்ணுமில்ல” என்றாள் சோகமாக

“உடம்புக்கு ஏதும் பண்ணுதா? இந்த இடம் ஒத்துக்கலயா என்ன?”

‘அதெல்லம் ஒண்ணுமில்ல விடு”

“அப்போ ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கே?”

“பின்னே இங்கே வந்து சந்தோசமா இருக்கச் சொல்றியா என்ன?”

   என்னிடம் பதில் இல்லை. அவள் சொல்வது சரிதான், நாங்கள் இருக்கும் நிலையில் நானும் கவலைப் பட்டுத்தான் ஆகவேண்டும். ஆனாலும் என்னிடம் இருந்த கொஞ்ச விளையாட்டுத்தனமான குணம் இந்தப்  பயணத்தையும் ஒருவாறு ரசிக்க வைத்து இருக்கிறது. உண்மையில் அந்த விமானத்தில் ஏறும்போது இருந்த கவலையான, பயம்கலந்த மனநிலை இப்போது எனக்கு இல்லை.அந்த புதிய விண்கலம், அது இயங்கும் விதம், அந்த வேற்றுகிரகவாசி,எல்லாமே புதிய ஆர்வம் கலந்த விசயாமாகப்  பட்டதால் எனக்குள் இந்த மாற்றம். ஆனால் அவள் இன்னும் அதிக கவலையாக இருந்தாள். என்னுடன் பேச விருப்பமில்லை அவளுக்கு.

இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அது..

“என்ன சொல்கிறாள் உன் காதலி?” என்றது

“அது உனக்குத் தேவையில்லை.” என்றேன்

   “உனக்குத் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன், நீங்கள்  ஏதும் சொல்லாமல் என்னால் உங்கள் மனதில் உள்ளவற்றை அறியமுடியும் என்று?”

“அப்போ அப்படியே அறிஞ்சிக்கோ”

“இப்போ என்ன உன் காதலி என்ன நினைக்கிறாள் என்பது உனக்குத்  தெரிய வேண்டும் அவ்வளவுதானே?”

  நான் ஏதும் பதில் சொல்லாமல் கொஞ்சம் ஆச்சரியத்துடன் அதன் முகத்தைப் பார்த்தேன். என்னில் இருந்த அதே அளவு ஆச்சரியம் அவளிடமும் இருந்தது. அவளும் அதன் முகத்தையே பார்த்தள் என்ன சொல்லப் போகிறது என்று.

  “சொல் சொல்லட்டுமா? உங்களின் அனுமதி இல்லாமல் ஒருவரின் மனதை ஒருவருக்கு வெளிப்படுத்துவது எனக்கு நாகரிகமாக இல்லை அதான் உன்னிடமே அனுமதி கேட்கிறேன்” என்றது

“சொல்” என்றேன் தயக்கமாக

    “இப்போது மட்டுமில்லை இந்த விண்கலத்தில் ஏறியதில் இருந்தே அவளின் மனதில் ஒரே எண்ணம்தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது, அதுவும் முழுதும் உன்னைப்பற்றித்தான். உன்மீது அளவுகடந்த பாசம் வைத்திருக்கிறாள் போல, இந்த பயணம் அவளது பல கனவுகளை சிதைத்து இருக்கிறது. அதில் முக்கியமாக உன்னோடு சேர்ந்து சந்தோசமாக வாழும் ஒரு வாழ்க்கை. நிறைய கனவுகள் அவளுக்கு எல்லாவற்றையும் ஒருமுறை நினைத்துப்பார்த்து நிறைவேறாத ஒரு முடிவில் மனதில் தானே அதனை அழித்துக்கொண்டு இருக்கிறாள்.”

   அவளைப் பார்த்தேன் கிழே பார்த்தபடி கண்களை பார்க்க மறுத்தாள். தொண்டையில் எச்சில் விழுங்கும் அசைவைத் தவிர வேறொரு எந்த அசைவும் இல்லை. அழுகப் போகிறாள் என்பது தெரிந்தது.

  “இன்னொரு விசயம் உன் காதலி என்னிடம் இருந்து எப்படித்  தப்பிக்கலாம் என்றெல்லாம் யோசித்து நான் எப்படி இந்த விமானத்தை இயக்குகிறேன் என்பதைத்  தொடக்கத்தில் இருந்தே கவனித்துக் கொண்டு இருக்கிறாள். இதுக்கும் காரணமும் நீதான். நான் சொன்னது போல உன்னுடன் வாழ வேண்டும் என்ற அதீத ஆசையே அவளை இவ்வாறு செய்தத் தூண்டியுள்ளது, ஆனால் அது வெறுமனே மனதில் இருக்கிற வரையில் உங்கள் இருவருக்கும் எந்தப்  பிரச்சினையும் இல்லை. செயல்படுத்த முயன்றால் நீங்களே உங்களின் அழிவைத் தேடும் ஒரு முயற்சி.

  “இப்ப மட்டும் என்ன நாங்க இங்கே சந்தோசமாக வாழவா போகிறோம் இல்லன்னா நீதான் எங்களை சந்தோசமாக வாழவைக்கப் போறியா?”

   “இங்கு உங்களுக்கு எந்தப்  பிரச்சினையும் இல்லை மரணம் வரையில் உங்கள் இஷ்டம், எப்படி வேண்டுமானலும் வாழலாம். அதுவும் சுதந்திரமாக நீங்களே உங்களுக்கு ஏதாவது ஒரு கட்டுப்பாட்டையோ விதிகளையோ ஏற்ப்படுத்தாதவரை”

   எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை. முன்புபோல அதனுடன் பேசும் ஆர்வமும் இல்லை. எல்லாமே எனக்கு கொஞ்சம் மறினதுபோல இருந்தது அவளின் கவலைகளைக்  கேட்டதில் இருந்து.

    அவளைப் பார்க்க எனக்குள் ஏதோமாதிரி இருந்தது.ஊரில் இருந்தக்  காலத்தில் அப்படியொன்றும் என்னுடன் பேசியதில்லை எதிர்காலத்தைப் பற்றி. ஏன் அன்பைக்கூட வெளிப்படையாகக்  காட்டியது இல்லை. மௌனம் அல்லது வெட்கம் இந்த இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றை அணிந்து மறைத்தே வைத்தாள். நான்தான் அவளைக்  காதலிக்கிறேன் என்ற பெயரில் அதிகமாகத்  தொந்தரவு செய்து இருக்கிறேன்.

    அவள் பேச இயலாதத் தருணங்களில் புரிந்துகொள்ளாமல், என்மேல் உனக்கு காதல் இல்லை ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லி அவளை அழவைத்து இருக்கிறேன். அப்படியிருந்தும் மறுபடியும் அவளே என்னிடம் வரும் காரணத்தை இப்போது புரிந்துகொள்ள முடிந்தது என்னால்.

 இந்த சிந்தனைகள் மனதில்  இருக்கும்போது......

    விண்கலம் ஒருசிறிய அதிர்வுகளுடன் சிறியச்  சத்தத்தை எழுப்பியது. பயம் கலந்தப்  பார்வையில் இருவருமே அந்த உருவத்தைப்  பார்க்க...

   “அந்தக்  கிரகம் வந்துவிட்டது இறங்குவதுக்கு முன் இந்தக்  கிரகத்தின் தட்பவெட்ப நிலைக்கு உங்களின் உடம்பை கொண்டுவரவேண்டும்” என்று சொன்னபடி இருக்கையில் இருந்து இறங்கிய அது தள்ளியிருந்த பொத்தான்களை தட்டியது.

“எங்களை இறக்கிவிட்டவுடன் உன் வேலை முடிந்ததா? தனியாக விட்டுவிட்டு போய்விடுவாயா?” என்றேன்

   “இல்லை உங்களுக்கு இந்த கிரகத்தைப் பற்றி சில அடிப்படைத் தகவல்களை சொல்லிவிட்டு சிலகாலம் உங்களைக்  கண்காணிக்கும் பணி  எனக்கு உண்டு” என்றது.

இப்பொது அந்த விண்கலத்தில் குளிர் பரவி, வெளிச்சம் மங்கிய நிலையில் பூமியின் மாலை நேரம் போல இருந்தது.

  வெளியே போகலாம் என்று சொன்னபடி கதவைத்திறந்து விட சிறிய சப்தத்துடன் திறந்த கதவின் வெளியே இருந்து சில்லென்று காற்று எங்களின் மீது மோதியது.

   அங்கேயும் கொஞ்சம் இருட்டுதான். குளிர்ந்தக்  காற்று பட்டவுடன் இதுவரையில் விண்கலத்தில் இருந்த எங்களின் கண்களில் கொஞ்சம் கண்ணீர் வழிந்தது. அதுதான் முதலில் இறங்கியது.தொடர்ந்து நான் இறங்கினேன்.என் கையை அவள் பிடித்துக்கொண்டு பின்னால் வந்தாள்.

    இறுக்கமில்லாத சாம்பல் போன்ற மண்ணில் கால் பதிய நடந்தோம். காற்று திசை மாறாமல் ஒரே சீராக வீசுவது போல இருந்தது. அங்கு நிலவுவது இரவா பகலா என்பதை அறிய வானத்தைப்  பார்த்தேன், வெள்ளிகள் தூரத்தில் மினுங்கின. இரவாக இருக்கலாம்.ஆனாலும் கொஞ்சம் வெளிச்சமாகவே இருந்தது. ஒருவேளை இப்போதுதான் அந்தக் கிரகத்தின் நட்சத்திரம் நாங்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கடந்து போய் இருக்கலாம்.,

அது ஒரு இடத்தில் நிற்க நாங்களும் நின்றோம் சுற்றிப் பார்த்தது அது.

“இங்குப்  பக்கத்தில் நீங்கள் தங்குவதுக்கு எல்லா காரணிகளும் சரியாக இருக்கும்படி ஏதாவது இரு இடத்தைப்  பார்க்கவேண்டும்” என்றது

“அப்போ நீ எங்க தங்குவே?”

“என் விண்கலத்தில்”

“அப்போ நாங்கள் மட்டும் ஏன் வெளியில் தங்கவேண்டும்?”

“மறந்துவிட்டியா நீங்கள் இனிமேல் இங்குதான் இருக்க வேண்டும்”

   சொன்னவுடன் ஒரு திசையில் நடக்க ஆரம்பித்தது. அது என்ன திசை என்று யூகிக்க முடியவில்லை. அதுக்கு அந்தக் கிரகம் தனது நட்சத்திரத்தைச் சுற்றும்   ஒரு சுழற்சியைப்  பார்த்தால் போதும், நமது பூமியைப்  போல உதிக்கும் திசை கிழக்கு என வைத்துக் கொண்டால் மற்ற திசைகளைக் கணிப்பது எளிது.ஆனால் எங்கு தேடியும் நிலவு இல்லை. அவள் மட்டும் நல்ல மன நிலையில் இருந்தால் இந்நேரம்..

இங்கு நிலவு இல்லை- ஆனால்
நீயிருக்கிறாய் எனக்கு..

   என ஏதாவது மொக்கையாக ஒரு கவிதையைச் சொல்லி அவளைச் சந்தோசப்படுத்தி இருப்பேன். இப்போது அவள் இருக்கும் நிலைமையில் இதைச்  சொன்னால் என்னை விட்டுவிட்டு அந்தக்  கிரகத்தில் தனியாக கிளம்பினாலும் கிளம்பிவிடுவாள்.

    தூரத்தில் அடர்ந்த காடுகள் போல இருந்ததன. ஆனாலும் இதுவரையில் தரையில் சிறு செடிகளோ புற்களோ தென்படவில்லை. அது அந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தது. மரங்கள் அசையவில்லை அங்கு நிலவிய வீசி அடிக்கும் காற்றிலும். அருகில் நெருங்கியிருந்தோம். அவள் அந்தக் காட்டை மட்டும் பார்க்காமல் எல்லாபக்கமும் சுற்றிச் சுற்றி பார்த்துக் கொண்டேதான் இருந்தாள். எதுவும் பேசவில்லை இன்னும். அது எங்களை வழிநடத்த அதன் பின் இருவரும் சென்று கொண்டு இருந்தோம். கொஞ்சம் அருகில் போனபோதுதான் தெரிந்தது எந்த மரத்திலும் இலைகள் இல்லை என்று. வெறுமனே கிளைகளோடு மரம் நின்று போயிருந்தது. அங்கு காற்று வீசும் சப்தம் தவிர வேறு எந்த சப்தமும் இல்லை. சிறு பூச்சிகள், பறவைகள் என எந்த ஜீவனும் இருப்பதாக அறிகுறிகள் இல்லை.

அது ஒரு இடத்தில் நின்றது. சுற்றியும் பார்த்துவிட்டு..

“இப்போதைக்கு இந்த இடம் எனது தேர்வு உங்களுக்கு” என்றது.

“இப்படியேவா தங்குவது?”

  “இல்லை நான் உங்களுக்கு கூடாரம் அமைத்துத் தருவேன். அதுக்குத்  தேவையான பொருள்களை விண்கலத்துக்குச் சென்று எடுத்துவருகிறேன் நீங்கள் எங்கும் நகராமல் இங்கேயே இருங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தது.

   அது போகும்வரை அதனையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்த நாங்கள் திரும்பி மரங்களுக்குள் பார்வையைச்  செலுத்தினோம். கொஞ்சம் உயரமான மரங்கள் நமது பூமியில் தென்னை மரங்களுக்கு இடையில் கிளைகள் முளைத்தால் எப்படி இருக்கும் அது மாதிரி. பார்த்ததில் எல்லா மரங்களும் ஒரே ரகம் இல்லை என்பது தெரிந்தது.

  அவள் தரையில் உட்கார்ந்தாள். நானும் சற்றுத்தள்ளி அமர்ந்தேன். அவளைப் பார்க்கவில்லை. தலையைக்  கவிழ்த்து முனங்கால் மீது வைத்து எதையும் பார்க்க இஷ்டம் இல்லாதது போலத்  தன்னை வெளிப்படுத்தினாள்.

“ஏன் பேசமாற்றே?”

தலை நிமிர்ந்தவள் “என்ன பேச?”

“என் மீது என்ன தப்பு இருக்கிறது எல்லாமே எதோ நடப்பது போல நடந்து கொண்டிருக்கிறது”

“நான் உன்மீது தப்பு என்று எப்போ சொன்னேன்?”

“பின்னே ஏன் இப்படி பேசாமல் கொல்கிறாய்?”

  “நடப்பது எப்படியோ நடந்துவிட்டுப்  போகட்டும் ஆனால் நீ அதை எப்படி எதிர்கொள்கிறாய் என்பதில்தான் என் கோபம், இதில் உனக்கு ஒரு சந்தோசம், ஆர்வம் நீ படித்த அறிவியல்புனைவு கதைகளை உன் கண்முன்னால் அப்படியே விரிகிற உணர்வு உனக்கு அதைத்தவிர வேறொரு எண்ணமும் உனக்கில்லை அப்படித்தானே?”

    கிட்டதட்ட அவள் சொல்வது உண்மைதான்.தொடக்கத்தில் இருந்து நடப்பவை எல்லாமே நான் கற்பனையில் சிந்தித்துப்  பார்த்தவைகள் மட்டுமே. அது இப்போது எனக்கே நிகழும்போது  ஆர்வமாக எதிர்கொள்ள முடியுதே தவிர வேறொன்றும் செய்யத் தோன்றவில்லை. ஆனால் என்னோடு அவள் இருக்கிறாள். என்னைக்  காதலிக்கிறாள், திருமணம் செய்யவேண்டும் வாழவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள். இதை நான் மறந்திருந்தேன். அவள் சொல்ல வருவதும் அதுதான் அந்த எண்ணம் இருந்திருந்தால் எப்படி இந்த பிரச்சினைகளில் மீள்வது என்பதை யோசிக்கத் தோன்றியிருக்கும்.

   இப்போது யோசித்தாலும் பயனில்லை என்றே தோன்றியது. கிரகம் வந்தாயிற்று. இன்னும் சில நாட்களில் அந்த வேற்றுகிரகவாசி எங்களைத்  தனித்து விட்டுச் சென்றுவிடலாம். அதுக்குப் பிறகு எங்களால் தப்பிக்க முடியாது. அதே நேரத்தில் இதே கிரகத்தில் எவ்வளவு நாட்கள் நலமுடன் எங்களால் வாழமுடியும் என்பதும் எங்களுக்குத்  தெரியாது.

“சரி இப்போ என்ன செய்ய சொல்லு?”

“ஒன்னும் செய்ய முடியாதுன்னு தெரிஞ்சிதான் இப்படிக்  கேட்குறியா?”

“சரி உண்மைக்கே அது சொன்னது போலத்  தப்பிக்கணும்னு யோசிச்சியா என்ன?”

“ஆமாம்”

“எந்த எண்ணத்தில் அப்படி  யோசிச்சே? எல்லாமே நமக்குப்  புதுசு? என்ன தெரியும் நமக்கு?”

“அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது எனக்குத் தேவை திரும்பிப்  போகவேண்டும்”

“இனி சாத்தியமில்லையே”

“அப்போ இங்கயே கிடந்து சாகலாம்”

“ஏன் இப்படிச் சொல்றே?”

“வேறெப்படிச் சொல்ல?”

“சரி தப்பிக்கலாம் ஆனால் அதன் முன்னாடி நாம் இருவருமே இதைப்பற்றி எப்போதுமே நினைத்துப் பார்க்ககூடாது”

“எப்படி தப்பிக்க இந்தக்  கிரகத்தில் இருந்து அப்படியே நமது பூமிக்கு குதிக்கச்  சொல்றியா?”

“அப்படி இல்ல எதாச்சும் ஒரு வழி இல்லாமலா போய்டபோகுது” என்றேன் நம்பிக்கையில்லாமல்.

  அதக்குள் அது நிறையா பொருள்களை ஒரு வண்டி போன்ற ஒன்றில் எடுத்து வந்தது. அந்த மரங்களுக்கு பக்கத்தில் அதை வைத்தது. சிலவினாடிகளில் அந்த வண்டியே ஒரு கூடாரமாக மாறியிருந்தது.

“இது ஒரு சிறு வண்டியோடு இணைக்கப்பட்ட கூடாரம் நீங்கள் எளிதில் பயணிக்க நாங்கள் உங்களுக்கு அளிக்கும் தொடக்கக் காலச் சலுகை” என்றது.

“நாங்கள் அந்தக்  கூடாரத்தையேப்  பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.

“என்ன மறுபடியும் தப்பிக்க எண்ணம் வருகிறது போல?”

   திக்கென்றது மனதில் நினைப்பதை மட்டும்தானே அறியமுடியும் என்றது இப்போது எப்படி பேசிமுடித்ததைச்  சொல்கிறது என்று யோசித்துக் கொண்டு இருக்கும்போது..

“இப்போது இரண்டு பேருமே சேர்ந்து பேசி இருக்கீங்களா என்ன?”

   எங்களிடம் ஏதும் பதில் இல்லை என்பது போல இருந்தோம். நீதான் இப்போது தப்பிப்பதைப்  பத்தி யோசிச்சியா? என்பதைப் போல அவளை பார்த்தேன் அவளும் அதை ஆமோதிப்பது போலத்  தலையைக்  குனிந்தாள்.

  “சரி தப்பிக்க என்னென்ன வழிமுறைகள் இருப்பதாக நீங்கள் யோசித்து இருக்கிறீர்கள் என்பதைச்  சொல்லுங்கள் நான் அது தேறுமா? தேறாதா? என்பதை இப்பயே சொல்லுகிறேன்” என்றது

  அதே அமைதி எங்களிடத்தில் உண்மையில் எப்படித்  தப்பிப்பது என்பதைப் பற்றி இன்னும் யோசிக்கவில்லை.

அது மீண்டும் கேட்டது..

“எப்படி தப்பிக்கப்  போறீங்க?”

தொடரும்...

அவர்களும் அப்படித்தான்

    நீங்கள் மதுரையில் இருந்து தூத்துகுடிக்குத் தரைவழியாகச் செல்லும்போது எப்படியும் கண்டிப்பாக அந்த ஆற்றைக் கடந்துதான் செல்லவேண்டும். சொல்லவேண்டும் என்றால் இந்த இரண்டு ஊருக்குச் சரியாக நடுவில்தான் அந்தக் காட்டாறு இருக்கிறது.  முன்பெல்லாம் வருடம் ஒருமுறையாவது மழை பெய்யும் காலங்களில் தண்ணி பெருக்கெடுத்து ஓடும்.இப்போது அவ்வளவு மழையும் இல்லை அந்த ஆற்றில் சரியாக நீரும் வருவது இல்லை. மணல் திருட்டைத்  தவிர வேறொன்றும் அந்த ஆற்றில் இப்போது இல்லை.

     உங்களுக்குக் கொஞ்சம் வரலாறு தெரிந்து இருந்தாலே, உலகில் எல்லா வளர்ந்த நாகரிகமும் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியும் இந்த மாதிரியான சில முக்கியமான ஆற்றுபடுக்கைகைளில் இருந்துதான் வந்து இருக்கின்றன என்று தெரிந்து இருப்பீர்கள்.

     அந்த ஆறு சுற்றி ஓட அமைந்திருக்கும் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன்தான் நானும்.வீட்டில் இருந்து இரண்டு நிமிடத்தில் நடந்தால் ஆற்றில் இறங்கலாம்.சில விசயங்களை எவ்வளவுதான் திறமையாக வார்த்தைகளில்,எழுத்துகளில் கொண்டுவர முடிந்தாலும் அது நிறைவாக அமைந்துவிடுவது இல்லை.அதில் ஒன்றுதான் இந்த ஆற்றோடு நான் பகிர்ந்து கொண்ட சந்தோஷமான தருணங்களும்.

      சிறுவயதில் விளையாடி,குளித்து,தனிமையில் உடகார்ந்து அதோடு என் உறவை வளர்த்திருந்தேன்.இப்போதும் அருமையான ஒரு விசயத்துக்கு அதை உறவு கொண்டாடுகிறேன்.காதலிக்க. ஆம் என் காதல் தொடங்கியும், நடந்து கொண்டிருப்பதும் அதில்தான்.

     அவள் பக்கத்து தெருதான் தூரத்துச் சொந்தம். சிறுவயதில் நான் தோமே என்று உட்கார்ந்து இருந்தாலும் அவளின் சேட்டைகளை ரசித்தவன். அப்போது அதைவிட வேறென்றும் இருந்ததில்லை. கல்லூரியில் படிக்கும்போதுதான் மாறியிருக்கிறோம். அவள் வேறு கல்லூரி. வாரம் ஒருமுறை வீட்டுக்கு வருவோம். சந்தித்துக்கொள்ள இருந்த தயக்கம்,வெக்கம் எல்லாமே இருவருக்கும் புதியதாக இருந்தது. அவள் சொந்தமாக இருந்தும்.

     ஒரு கட்டத்தில் இருவரும் காதலை உறுதிபடித்தியபிறகு மீண்டும் நாங்கள் சிறுவயதில் இருந்து வாழ ஆரம்பித்தோம் என்றே சொல்லவேண்டும். அவள் ரசித்தவை,நான் ரசித்தவற்றில்  அந்த ஆறு பொதுவாக இருந்தது. இப்போதும் நண்பர்களோடு போவதுபோல ஆற்றில் சென்று தனிமையில் அமர்வது ஏதோவொரு தனிச்சுகம் இருவருக்கும். காதலின் கொஞ்சல்கள்,கெஞ்சல்கள்,சண்டைகள் என எல்லாவற்றையும் அந்த ஆறு கேட்டு இருக்கும்.

      இந்த விடுமுறைக்கும் வந்து இருந்தாள். சாயங்காலம் போகவேண்டும் என பேசியிருந்தோம். நாங்கள் மட்டும் போகமுடியாது என்பதால் அதுக்கு இரண்டு நண்பர்களை சேர்த்துக் கொள்வது வழக்கம்.அன்றும் அப்படியே போனோம்.
பார்த்த பத்துநிமிடத்துக்கு முகம் முழுதும் வெட்கத்தை வைத்து இருந்தாலும் எப்போதுமே அவளின் கண்களில் வெட்கம் இருக்கவே செய்யும். ஏனென்று கேட்டால் இதுவரை சிரிப்பை தவிர எனக்கு ஏதும் பதில் கிடைத்ததாக நினைவில்லை.

“அம்மா விடவே இல்ல தெரியுமா?” என்றாள்

“ஏன்?”

“தெர்ல எப்படியோ சொல்லிட்டு வந்துட்டேன் உனக்கென்ன யாரு கேட்கறாங்க?”

“எனக்கென்னமோ எங்க வீட்டுக்குத் தெரிஞ்சிருச்சி போல ஆனா ஒன்னும் கேட்கல”

“அடப்பாவி என்னடா சொல்றே?”

“இதுல என்ன இருக்கு என்னைக்காச்சும் தெரிஞ்சுதானே ஆகனும் அது இப்பயே தெரிஞ்சிட்டு போகுது”என்றேன்
.
“நீ சொல்றே ஆனா எனக்குப் பயமா இருக்கு”

      கொஞ்ச தூரத்துக்கு எதுவும் பேசவில்லை.காற்று மெதுவாக வீச நடந்து கொண்டு இருந்தோம்.கொஞ்சம் இருட்ட தொடங்கியிருந்தது.மணல் திருட்டால் ஆற்றை காயபப்டுத்தி இருந்தார்கள். அங்கிருந்த ஒரு பெரிய பள்ளத்தின் விளிம்பில் உட்கார்ந்தோம்.

     அப்போது எங்கள் கண்ணில் பட்டது எதிர்த்திசையில் கொஞ்ச தூரத்தில் ஒளியில் மிளிர்ந்த ஒரு கூடாரம். இங்கு இருந்து பாக்க அப்படித்தான் தெரிந்தது.எங்கள் இருவருக்குமே தெரியும் யாரும் அங்கு வந்து தங்கியிருக்க மாட்டார்கள் என்று. அதற்கு அவசியம் இல்லை. அப்படியென்றால் அந்த கூடாரம் போன்ற இடம்???

“என்னது அது புதுசா?”

“கூடாரம் மாதிரி இருக்குல?” என்றேன்

“ஆமாம் இங்கு வந்து யாரு இருக்கப் போறா?”

“ஒருவேளை ஆடு மேய்க்கிரவங்க கெடை போட்டு இருப்பங்களோ?” கேட்டாள்

“அப்படியே இருந்தாலும் இந்த நடு ஆத்தில் மின்சாரம் எப்படி இருக்கும்?”

   இருவரும் அங்குபோய்ப் பார்க்க முடிவெடுத்து நடந்தோம். அது எங்கள் சொந்த கிராமம் அதோடு அருகில் இருக்கிற கிராமத்து மக்கள் கொஞ்சம் பரிச்சியமானவர்களே அதனால் பயமோ,தயக்கமோ இல்லை.

    அருகில் சென்ற போதுதான் தெரிந்தது அதன் முழு உருவமும். ஏற்கனவே அது ஒரு மண் அள்ளப்பட்ட குழியில் இருந்தது. அண்டார்டிக்காவில் குளிருக்குத் தற்காலிகமாகப் போடப்படும் கூடாரம் போல இருந்தது.ஆனால் அளவில் பெரியது. ஆள் நடமாட்டம் இல்லாமல் விளக்கு மட்டும் சுற்றி எரிந்து கொண்டு இருந்தது. நாங்கள்தான் முதலில் பார்க்கிறோமோ அல்லது இதுக்குமுன் யாராச்சும் பார்த்து இருப்பார்களோ தெரியவில்லை.

     இன்னும் அருகில் சென்றவுடன் அந்தச் சத்தம் கேட்டது. அது ஒரு இயந்திரம் அமைதியாகத் தூரத்தில் ஓடுவதுபோல ம்ம்ம்ம் என்ற அழுத்தமான சத்தம்.ஆள் நடமாட்டம் தெரியவில்லை.கொஞ்சம் இருட்டியிருந்தது.அவள் என் கையை பிடித்தாள். ஆச்சர்யம், சந்தோசம் பிடிக்கச் சொன்னால்கூட வேறெங்கோ பார்வையைப் பார்த்துவிட்டு ஏதும் கேட்க்காதது போல இருப்பவள் இப்போது பிடித்து இருந்தாள் காரணம் பயம்.

  எனக்கும் பயம் இருந்தது. அவளின் பரிசத்தில் கொஞ்சம் சந்தோசமாக மாறியதில் அது தெரியவில்லை.

“வா போய்டலாம், நேரம் அதிகமாயிடுச்சு” என்றாள் உள்ளே போகவேண்டாம் என்ற எண்ணத்தில்.

“இரு என்ன இருக்குனு பார்த்துட்டுப் போய்டலாம் நம்ம ஊருல இப்படி என்ன இருக்கு?”

“வேண்டாம் எனக்குப் பயமாக இருக்கு ஏதாவது நடந்துரப் போகுது” இன்னும் அழுத்தமாக கையை பற்றி இழுப்பதுபோல.

     உள்ளே எட்டிப்பார்த்தேன் அந்தக் கூடாரம் முழுதும் ஒரே அறையாக இருந்தது. தனியறை என்று எதுவும் இல்லை. அது நான்கு அடி உயரமுள்ள ஒரு இயந்திரம் போன்ற பகுதியின் மீது இருந்தது.அதில் இருந்துதான் சத்தம் வந்து கொண்டு இருந்தது. உள்ளே இன்னும் வெளிச்சமாக இருந்தது. ஆட்கள் யாரும் இல்லை

       கதவிடுக்கில் உள்ளே எட்டிப்பார்த்தபடியே திறந்து உள்ளே போனோம்.அவளும் உள்ளே வந்தாள் பயந்தபடியே.
முதலில் தென்பட்டது ஒரு சிறிய சுவர் போன்ற பகுதியில் வயர்கள் விரவிகிடந்த சில கணினிகள் உள்ள இடம்.அதில் யாரோ உட்கார்ந்து இருப்பதுபோல இருக்கவே இன்னும் எங்களுக்குப் பயம் அதிகமானது. காரணம் அதன் உருவமும் அது உட்கர்ந்து இருந்த விதமும்தான். எல்லாக்  கணினி திரையிலும் சொல்லி வைத்தாற்போல ஒரே வரைபடமாக இருந்தது. கூடாரத்தின் மற்றப் பகுதியில் சிறு செவ்வக வடிவ பெட்டிகளாக இடத்தை அடைத்து இருந்தன. அங்கு அந்த உருவத்தைத் தவிர வேறு ஏதும் இல்லை மனிதர்களாகச் சொல்லும்படி.

        அது நாங்கள் வந்ததை உணர்ந்து இருக்கவேண்டும். எந்தவித சலனமும் இல்லாமல் சாதாரணமாகவே அது திரும்பியது. அப்போது அதன் முகத்தை எங்களால் பார்க்க முடிந்தது. அது மனித இனம் இல்லை எங்களைப் பார்த்ததில் எந்தவித உணர்ச்சியையும் அதன் முகத்தில் பார்க்க முடியவில்லை அல்லது அது காட்டவில்லை.

      முகம் என்று சொன்னால் நம்மைப் போன்று அமைப்பு இருந்தாலும் அளவு,உறுப்புகளின் வடிவம் அனைத்தும் வேறு. மூக்கு வெளியில் இல்லாமல் வெறுமனே துளை மட்டுமே இருந்தது. சப்பையாக இருந்தும் வாய் இருக்கும் இடத்தில் கொஞ்சம் தடிமனான உதடு இருப்பது தெரிந்தது.
அவள் என்கையை இழுத்துகொண்டு ஓட முயற்சிக்கும்போது கதவு மூடியது. திரும்பும் நேரத்தில் அது எங்களின் அருகில் வந்திருந்தது. இறுக்கமான நீச்சல் உடைபோல ஏதோ ஒன்று அதன் உடம்பில் தெரிந்தது. உண்மையான தோல் நிறத்தை பார்க்கமுடியவில்லை. கண்களில் இமை இல்லை கருவிழி எது என்று பிரித்து அறிய முடியாத எதோ ஒரு நிறத்தில் இருந்தது. அது முகத்தை எங்களின் பக்கம் திருப்பி வைத்ததில் இருந்து அது எங்களைத்தான் பாக்கிறது என்பதை உணர்ந்து அசையாமல் நின்றோம். இதுவரை அவளின்  முகத்தில் வெட்கத்தைப் பார்த்தவன் முதன்முறை கலவரத்தைப் பார்க்கமுடிந்தது.

“யார் நீங்க ஏன் இந்த வேஷம் போட்டு இருக்கீங்க? என்ன செய்றிங்க இங்க?” என்று கொஞ்சம் பயம் கலந்த குரலில் கேட்டேன்.

     கொஞ்சம் அமைதி அதன் உடம்பில் எந்த அசைவும் இல்லை. எதோ பயத்தில் பேசிவைத்தேன் அதுக்கு என்பாசை புரியுமா? அல்லது அதால் பேசமுயடியுமா? என்பது கூடத் தெரியாமல்.

“அது உனக்குத் தேவை இல்லாதது” அது சொன்னது. குரல் மெல்லியதாக ஒரு மனிதன் குரல் போல இல்லாமல் செயற்கையாக இருந்தாலும் அதுக்கு எப்படித் தமிழ் தெரிந்தது என்ற ஆச்சர்யத்தில் இருக்கும்போது...

“எனக்கு நீங்கள் பேசும் மொழி ஒரு பிரச்சினை இல்லை” என்றது.

“மனிதனா?” கேட்டேன்

“இல்லை”

“அப்போ?’

“அதான் சொன்னேனே தேவை இல்லை என்று”

“சரி கதவத்  திறங்க நாங்கள் போகிறோம்” என்றேன்

“நீங்கள் போக முடியாது போகவேண்டிய இடம் வேறு”

“புரியல எங்க போனும் நாங்க?”

“போகவேண்டிய இடத்துக்கு நான் அனுப்பி வைக்கிறேன் அதுக்குத்தான் நான் இங்க வந்து இறங்கி இருக்கேன்”

“இறங்கியா? அப்படினா புரியல?”

“உனக்கு எதையும் புரியவைக்க எனக்கு அவசியம் இல்லை.”

“என்ன பண்ணனும் நாங்க?’

“நான் சொல்வதைக் கேட்டால் உயிரோடு பத்திரமாக இருக்கலாம் வேறொன்றும் செய்யப் போவதில்லை.”

“விட்டுவிடுங்கள் நாங்கள் போகவேண்டும்”

       அதனிடம் இருந்து பதில் இல்லை.திரும்பி சென்று அந்தக் கணினி போன்ற இயந்திரத்தின் முன் அமர்ந்து ஒரு ஐந்து நிமிடம் எதோ செய்தது.பின் எங்களிடம் திரும்பி வந்தது.

“இன்றிலிருந்து நீங்கள் இருவரும் ஊரில் இருந்து காணமல் போனவர்கள்.”

“ஏன்?”

“கொஞ்ச நேரத்தில் தெரியும்” என்று சொன்ன அது அங்கும் இங்கும் நடந்தபடி வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தது. இவள் அழுதே விட்டாள் சத்தமில்லாமல். எனக்கு என்னசெய்வதென்றே தெரியவில்லை. அது தனது வேலையில் மும்முரமாக இருந்தது.

“எங்களை விடு போகவேண்டும்” என்று கொஞ்சம் கத்தினேன். ஆனால் அதுக்குக் கேட்காதது போல அது தனது வேலையைச் செய்துகொண்டு இருந்தது. அரைமணிநேரம் கழிந்தபிறகு எங்களின்பக்கம் வந்தது.

‘இப்போது பூமியில் இருந்து கிளம்பிப்  போகபோகிறோம்”

“என்னது பூமியை விட்டா” என்ற எனக்கு மயக்கமே வந்தது.

“கிளம்பும்போது கிழே விழுந்து உருளாமல் இருக்க வேண்டுமானால் வந்து அமர்ந்து பாதுகாப்புக் கவசத்தை அணியுங்கள்” என்று சொன்னபடி அது அமர்ந்தது.

தயங்கி நின்றவர்கள் கொஞ்சம் அந்தக் கூடாரம் ஆட ஆரம்பித்தவுடன் வேகமாகச் சென்று அதன் அருகில் இருந்த இடத்தில் அமர்ந்தோம்.அது எங்களுக்குத் தேவையான பாதுகாப்புக் கவசத்தை அணிவித்தது.

“இது உன் மனைவியா?”

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துகொண்டோம் ஏதும் சொல்லவில்லை.

“அப்படி இருந்தால் உங்களுக்கு ஒரு புதியனுபவம் காத்து இருக்கிறது பயம் வேண்டாம்” என்றது

“என்ன அனுபவம்?எங்கே?”

“எங்கள் சோதனைக்  கிரகத்தில்”

“சோதனைக்  கிரகமா?”

“ஆமாம் இப்பொது நான் உன்னிடத்தில் விளக்க வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது. உங்களை அழைத்துச் செல்வது ஒரு சோதனைக்கு. நீங்கள் மட்டும் இல்லை பூமியில் பல்வேறு இடத்தில் இருந்து எங்கள் விண்கலம் நிறையா மனிதர்களை சந்தர்ப்பத்தில் பிடித்துக்  கொண்டு வருவார்கள். எனக்குக்  கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டம் போல நீங்களாகவே வந்து விட்டீர்கள்”

“அப்போ நாங்கள் இனி பூமிக்கு திரும்பவே முடியாதா?”

“முடியாது கவலை வேண்டாம் அதுவும் பூமி போல ஒரு கிரகம்தான் எதுவும் உங்களுக்கு ஆகாமல் கவனித்துக் கொள்வது என் கடமை.”

“என்ன கிரகம்? எங்கு இருக்கிறது? எதுக்கு மனிதர்கள் அங்கு வேண்டும்?”

“எங்கள் சொந்த கிரகம் நீங்கள் கணக்கிட முடியாத தொலைவில் இருக்கிறது, ஆனால் நாங்கள் இப்போது கண்டு பிடித்திருக்கும் புதிய ஒன்று இங்கு அருகில் இருக்கிறது. அங்கு எங்களுக்குத்  தேவையான வசதிகளை ஏற்படுத்தவேண்டும் அதுக்குத்தான் இந்த முயற்சி.”

“அப்படினா நாங்கள் உங்களுக்கு அடிமையாக வாழ வேண்டுமா? அல்லது வேலை செய்ய வேண்டுமா?”

“ஏதும் செய்ய வேண்டாம் வந்து அங்கு இருந்து வாழ்ந்தாலே போதும் அந்தக்  கிரகத்தைப்  பற்றியும் எங்களுக்குத்  தெரிந்துவிடும் அதே நேரத்தில் கொஞ்ச காலத்தில் உங்களுக்கு ஏற்படும் மாற்றங்களை வைத்து எங்களுக்கு இந்தக்  கிரகம் வாழ உகந்ததா இல்லியா என்பதைக்  கண்டுபிடித்து எங்களது அடுத்தகட்ட நடவடிக்கையை எடுப்போம்” என்றது.

“அப்படின்னா நீங்களும் எங்களைப்  போன்ற மனிதர்களா என்ன?”

“அதிக ஒற்றுமை இல்லாவிட்டாலும் அடிப்படையில் உயிர்வாழ தேவையான காரணிகள் உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் ஒன்றுதான். அதில் முக்கியமாகச்  சுவாசித்தல் மட்டும்.

“உங்கள் உடம்பும் கார்பன் அடிப்படை மூலக்கூறுகளால் ஆனதா?”

“நீ அதிகம் தொந்தரவு செய்கிறாய், உனக்குப்  பயம் இல்லையா? எப்படிக்  கேள்வி கேட்கிறாய் இந்த நிலைமையில்?” இதைக்  கேட்கும்போது எந்தக்  கோப உணர்ச்சியும் அதன் முகத்தில் இல்லை அல்லது எனக்குத்  தெரியவில்லை.

“பயம் இருக்கிறது ஒரு ஓரமாய், ஆனால் இந்தப்  புதிய கிரகம், விண்கலம், நம்மை விட வித்தியாசமான உயிர்கள் இவற்றில் எனக்கு ஆர்வம் அதிகம் அதான் கேட்டேன்” என்றேன்.

“ஆர்வம் வர கொஞ்சமாவது இதுபற்றிய அடிப்படை அறிவு இருக்க வேண்டுமே உனக்கு எந்த அளவில் இருக்கிறது? இதுபற்றி எந்த அளவுக்குத் தெரியும்?”

“எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது எங்க ஊரில் சுஜாதா ன்னு ஒரு எழுத்தாளர் இருந்தார் அய்யோ இல்லை..இல்லை.... இருக்கிறார். அவருக்கு வேலையே இதான் எல்லாம் தெரிந்தும் முழுதும் சொல்லாமல் இப்படி அரைகுறையாக ஒரு விசயத்தைப்  போகிற போக்கில் சொல்லிவிட்டு போயிருவார். அவ்வளவுதான் அதைப்பற்றி முழுதும் தெரிந்துகொள்ள நாங்கள் படும்பாடு இருக்கே......!!!. அதுக்குத்  தேவையான புத்தகத்தின் பேரையும் சொல்லிடுவார் முடிஞ்சா படிச்சிட்டு புரிஞ்சிகோங்கனு அடுத்த வேலை அந்தப்  புத்தகத்தைத்  தேடிபிடித்துப்  படிப்பதுதான் என் வேலை. அப்படித்  தெரிந்து கொண்டதுதான் சில விசயங்கள்.”

      நாங்கள் இருவரும் பேசிகொள்வதை ஏதோ மூன்றாம் மனுஷியாகக்  கவனித்துகொண்டு இருந்தவளை பார்த்தேன், கண்களில் இன்னும் பயம் அப்படியே இருந்தது.இந்த நிலைமையிலும் உனக்கு இந்தப்  பேச்சு தேவையா என்பது போல இருந்தது அவளின் பார்வை.

“இந்த மாதிரி கேள்விகளைக்  கேட்குறதுக்குப்  பதிலா எவ்வளவு நேரம் இந்த விண்கல பயணம்? அங்கு இருந்து எப்படித்  திரும்புவது இதைப்பற்றிக்  கேட்டுதொலையேன்?” என்றாள் கோபமாக.

அவள் சொன்னது  எனக்கும் சரியென்று பட்டது.

“எவ்வளவு நேரம் இந்தப்  பயணம் தொடரும்? கொஞ்ச காலம் கழித்து எங்களைத்  திரும்பி வந்து விட்டுவிடுவிங்க தானே?”

“திரும்பியா?? அதான் சொன்னேன்ல இனிமேல் நீங்க அங்கேதான் இருக்கணும் அதுதான் உங்கள் கிரகம்”

நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்துகொண்டோம்.அவளின் கண்களில் நீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது.

“சரி இந்தப்  பயணம் எப்போது முடியும்?”

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில், நாம் இப்போது ஒளியின் வேகத்தைவிடப்  பலமடங்கு வேகத்தில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். அதனால் இன்னும் கொஞ்சம் நீ தொந்தரவு செய்துகொண்டு இருந்தால் கிரகம் வந்துவிடும்”

“என்னது ஒளியின் வேகத்தைவிட அதிக வேகமா?” என்று ஆர்வத்தில் கத்தியே விட்டேன். அவள் மீண்டும் அதே பார்வை.. இந்த நேரத்தில் இது ரெம்ப முக்கியமா என்பதுபோலப்  பார்த்தாள்.

“ஆமாம் ஒளியின் வேகத்தில் சென்றால் பலவருடம் பிடிக்கும் இந்தத்  தூரத்தை சில மணிநேரத்தில் கடக்கும் வேகத்தில்தான் நாம் இப்போது சென்று கொண்டிருக்கிறோம்” என்றது.

“அதான் ஒளியின் வேகத்தை மிஞ்சி எதுமே பயணிக்க முடியாதே?”

“யார் சொன்னது? உங்கள் சுஜாதாவா?”

“இல்லை ஐன்ஸ்டீன்”

“சரிதான் ஆனால் கொஞ்சம் சுலபமாக யோசித்தால் ஒளியின் முன்னால் செல்ல முடியுமே?”

“எப்படி அதான் கேட்கிறேன்?’

“இப்போது ஒளியின் வேகத்தில் செல்ல முடியாது சரி ஆனால் அந்த ஒளியே உன்னை உந்தித்  தள்ளிக்கொண்டு போகிறது அதுவும் அது பயணிக்கும் வேகத்தில் என்றால் சாத்தியம்தானே”

“ஆம்” என்று எங்கோ பார்த்தேன் யோசித்துகொண்டே.

“அப்போ இந்த விண்கலமும் அந்த முறையில்தான் இயங்குகிறதா என்ன?”

“அதான் சொன்னேனே இது ஒளியின் வேகத்தை விடப்  பலமடங்கு வேகம் என்று இது வேற முறையில் இயங்குகிறது”

“அப்படின்னா அந்த ஒளியின் வேகத்தில் பயணிக்கும் முறை உங்களுக்கு எப்படித்  தெரியும்?”

“அது எங்கள் கிரகத்தில் உள்ள நெடுந்தூர பயணங்களுக்கு உபயோகிக்கின்றோம்”

“எப்படிச்  சாத்தியம்?”

“அதைச்  சொல்ல முடியாது மற்றொருமுறை சந்திக்கும்போது தெளிவாகச்  சொல்லுகிறேன்” என்றது.

“சரி இந்த விண்கலமாவது எப்படி இயங்குகிறது என்பதைச்  சொல்லுங்க?’

      ஒருமுறை திரும்பி என்னவோ மாதிரி பார்த்தது. அதன் முகபாவனையையோ உணர்ச்சியையோ கண்டு அர்த்தம் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை என்னால். இதே இடத்தில் என்னவளாக இருந்தால் ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். ஒருவேளை என்னவளை போல அந்த வேற்றுகிரகவாசிக்கு முகத்தில் உணர்ச்சிகளைக்  காட்ட தெரியாதோ என்னமோ?

  “இது ஒருவித ஈர்ப்புவிசையில் இயங்குகிறது. ஈர்புவிசைக்குத்  தேவையான கிராவிடான் துகள்களை ஒரே இடத்தில் அதிக எண்ணிக்கையில் ஒன்றுசேர்க்கும் போது அங்கு அதிக ஈர்ப்பு விசை ஏற்படும் அப்போது அது பக்கத்தில் இருக்கும் பொருளை தன்னோக்கி இழுக்கும், இதுதான் இந்த விண்கலம் பயணிக்கும் தத்துவம்.”

“ஈர்ப்பு விசைக்குத்  தேவையான துகளை நீங்கள் கண்டுபிடித்து அதை உபோயோக படுத்தியும் விட்டிங்கலா?”

“இந்த விண்கலத்தின் முன்பகுதியில் அந்த அமைப்பு இருக்கிறது. அந்தத்  துகள்களைச்  செயற்கையாக ஒரு மாற்றம் செய்து வெளியில் இருந்து பிரித்து எடுத்து ஒரு இடத்தில் குவியச்செய்யும் உடனே அங்கு அதிக ஈர்ப்பு உண்டாகும்போது இந்த விண்கலம் அதைநோக்கி பயணிக்கும். இது நடப்பது மிகக்குறைவான நேரத்தில் என்பதால் நம்மால் வேகமாகப்  பயணிக்க முடிகிறது.”

“ஒரு காந்தத்தைப்  பின்தொடரும் இரும்பு துண்டு போலவா?”

“அது எனக்குத்  தெரியாது” என்றது

      தனது இடத்தில் இருந்து எழுந்து பின்பக்கமாகச்  சென்று எதையோ சரிபார்த்துக்கொண்டு இருந்தது. ஒன்றுமட்டும் தெளிவாகப்  புரிந்தது இது போகும் வேகம், இடம் எல்லாவற்றையும் பாக்கும்போது கண்டிப்பாக நான் நினைத்தால்கூடக்  கண்டிப்பாகத்  திரும்பி பூமிக்கு வரமுடியாது என்று. அதை யோசித்துகொண்டே அவள் இருந்த பக்கம் திரும்பினேன். ஒருகையால் மற்றொரு கையின் விரலை பிடித்துகொண்டு எதையோ யோசித்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

“என்னாச்சு என்ன யோசிக்கிறே?”

“இல்ல இந்நேரம் எங்கவீட்டுல தேடியிருப்பாங்க, நீயும் நானும் சேர்ந்து காணோம்னு தெரிஞ்சிருக்கும்ல?”

“அப்போ நம்மளை இவன் வேற்றுகிரகத்துக்குக்  கடத்திட்டுபோறது உனக்குப்  பிரச்சினை இல்லை என்னோடு காணமபோயிட்டேனு உங்க வீட்டுக்குத்  தெரியிரதுதான் கவலையா இப்போ?”

“அப்படி இல்லை”

“உணமைக்கே காதலிச்சியா என்னைய? ஒருகட்டத்தில் வீட்டில் சம்மதம் இல்லமா நாம தனியா போய்க்  கலியாணம் பண்ணிக்கிற சூழ்நிலை வந்திருந்தா நீ வந்து இருக்க மாட்டியா?”

“அதுவேற இதுவேற. இந்த நிலையில் நம்ம காதல் சண்டை தேவையா சொல்லு”என்றாள் கோபமாக

மீண்டும் வந்து அமர்ந்த அது, என்னாச்சு உங்களுக்குள் ஏதும் பிரச்சினையா?” என்றது

“இல்லையே” என்றேன்

“இல்லாமல் இருப்பது நல்லது ஏனென்றால் உங்களுக்குள் பிரச்சினை என்றால் அது எங்களுக்கு நஷ்ட்டம்”

“உங்களுக்கு ஏன் நஷ்ட்டம்?”

“ஆமாம் உங்களை இங்கு அழைத்துவருவது நீங்கள் இனப்பெருக்கம் செய்து இந்தக்  கிரகத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றே. உங்களுக்குள் சண்டை பிரிவு என்றால் என்ன செய்ய?”

இப்போது அவள் இருக்கும் பக்கம் திரும்பினேன். நான் திரும்புகிறேன் என்று தெரிந்து வேறு எங்கோ பார்வையைப் பார்த்தாள்.

“சரி அவள் உன் மனைவிதானே?”

“இல்லை காதலி”

“காதலின்னா?”

“நாங்கள் இருவரும் காதலிக்கிறோம் அதனால் அவள் என் காதலி”

“இதுபற்றிய குறிப்பு எங்கள் கிரகத்தில் எனக்குக்  குறிப்பிடப்படவில்லையே? எங்களின் கணக்கு கணவன் மனைவிகளை அழைத்துவரவேண்டும். அப்போ நீங்கள் கணவன் மனைவி இல்லையா?”

“அப்போ கணவன் மனைவி இல்லேன்னா திரும்பி பூமிக்கு அனுப்பிருவிங்களா என்ன?”என்றேன் சந்தோசம் கலந்த குரலில்.


தொடரும்.....

விரிகோணம் - 2

  இதற்கு  முந்தைய பாகங்கள் படிக்க...

  

விரிகோணம்      விரிகோணம் - 1

  

    இருந்தாலும் இது சம்பந்தமான மற்றொரு முறை அவருக்கு சாத்தியம் என பட்டது. அது தேறினால் கண்டிப்பாக இரண்டாவதாக யோசித்து வைத்து இருக்கும் ஒளியின் வேக பயணம் தேவையில்லை.  

   அது எந்த விதத்திலாவது வயதாகுவதை குறைப்பது. இதன்மூலம் கிட்டதட்ட மரணமில்லா மனிதர்களை உருவாக்குவது சாத்தியம் என்பது அவரின் எண்ணம். செல்களின் பிரிதலை கட்டுபடுத்தி அதனை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவது இந்த மாதிரி ஏதவது செய்து அதிக காலத்துக்கு மரணத்தை தள்ளி போடுவதே நோக்கம். வைத்தியை கடிதத்துடன் தொடர்பு கொண்டதும் இந்த ஒரு விசயத்துக்காகத்தான்.

   அதே நேரத்தில் அவரது இரண்டாவது முறையில் இருந்த சில சிக்கல்கள்களும் வைத்தியின் உதவியை நாட காரணமாக இருந்தது. அவருக்கே அந்த இரண்டாவது முறையான ஒளியின் வேக பயணத்தில் நம்பிக்கை இல்லை. இதுவரை அறிவியலில் தீர்க்கபடாத சிக்கல்கள் நிறைந்த ஒன்று.

    ஒளியின் வேகபயணம் என்பது ஒருபக்கம் இருந்தாலும் அதன் அடிப்படையில் வேறொன்றை செய்ய முயன்றுகொண்டு இருந்தார். wormhole ஐ வைத்து வேகமாக பயணிப்பது. இந்த wormhole  கற்பனை வடிவில் மட்டும் இருந்தாலும் ஒளியின் வேக பயணத்தை முயல்வதை விட இதன் மேல்  அவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. காரணம் ஐன்ஸ்டீன் relativity theory ன் மூலம் இதை விளக்கியிருப்பதே.

    எப்படி கருந்துளைகள் இருக்கிறது என்பதை ஐன்ஸ்டீன் சொன்னபோது முதலில் கற்பனை மட்டும் என்று நம்பி பின் அது இருப்பதை உணர்ந்ததை போல இந்த wormhole விசயமும் இருக்கலாம் என்பது அவரது நம்பிக்கை. relativity theory ள் சொல்லியபடி space time ல் அதிக ஈர்ப்பு விசை மாற்றத்தினால் ஏற்ப்படும் ஒரு துளை அல்லது ஒரு வெளிப்பகுதி என்று இதை சொன்னாலும் பெரிய அளவிலான இரண்டு பிரப்ஞ்சங்களுக்கு இடையே இது இருக்ககூடும் என்பது புத்திக்கு சரியாகப்படவில்லை.

    இரண்டு பிரப்ஞ்சங்களுக்கு இடையே இருக்ககூடும் என் நம்பியதுக்கு காரணம் அந்த அளவிற்கு அதிக ஈர்ப்பு விசை செயல்பட்டால்தான் இந்த துளைகளை ஏற்ப்படுத்தமுடியும். அதோடு இதை ஏற்ப்படுத்தும் அணுக்களும் அதை சார்ந்தவற்றையும் மனிதன் இன்னும் சரியாக கண்டுபிடித்து புரிந்துகொள்ளவில்லை.

    இவற்றை ஏற்படுத்த காரணமாக இருப்பதை அந்நியமானது அல்லது விசித்திரமானது என்பதே மனிதனின் இன்றைய கணிப்பு. இந்த அளவு ஈர்ப்பு விசையை செயற்கையாக ஏற்ப்படுத்தி சோதிப்பது என்பதும் இயலாத காரியம் என்பதால் இது சம்பந்தமான எந்த ஒரு சோதனை முயற்சியும் இல்லை.

    ஆனால் அது சாத்தியமாக்குவதில் நம்பிக்கை வைத்து இருந்தார் புத்தி.அதாவது தேவையான திசையில், பாதையில் warm hole ளை உருவாக்கி அதில் வேகமாக பயணிப்பது. அது விண்கலத்துக்கு சற்று முன் தோற்றுவிக்கப்பட்டு விண்கலத்தை தனது வழியில் இழுத்து செல்லும் ஆனால் அதன் கட்டுப்பாடு விண்கலத்தில்தான் இருக்கும்.

    எப்படியென்றால் ஒரு பெரிய காந்தம் ஒரு குண்டூசியை தனது பக்கம் இழுக்கிறது ஆனால் அது ஒட்டுவதுக்கு முன்னால் அது நகர்ந்து செல்கிறது மீண்டும் இழுக்கிறது குண்டூசி நகர அந்த காந்தமும் தொடர்ந்து நகரும். இதுதான் புத்தி செய்ய போவதும். காந்தத்திற்கு பதில் அதிக அளவிலான ஈர்ப்பு விசையை பயன்படுத்த திட்டம்.அந்த ஈர்ப்பு விசை warm hole உள்ளத்துக்கு நிகராக இருந்து விண்கலத்தை தனதுபாதையில் இழுத்துசெல்லும்.

    அந்த அளவுக்கு ஈர்ப்பு விசையை ஏற்படுத்த புத்தி வைத்திருக்கும் திட்டம் மிக எளிதானதுதான்.ஆனால் இதுவரை யாரும் யோசித்து முயற்சிக்காத ஒன்று.  

                            ************

   புனி ஆய்வுகூடத்திற்கு வரும்போது வைத்தி இல்லை.நேராக சோதினை கூடத்தில் இருந்த ஆய்வு குடுவைகளில் தன எடுத்துவந்த லில்லியின் tissue களை பத்திரபடுத்தி அதனை சோதிப்பதுக்கான வேலைகளில் இறங்கினாள்.வைத்தி வரும் முன் செய்து விட்டால் அவருக்கு பதில் சொல்லும் வேலை மிச்சம் என்பது அவளது எண்ணம்.

    முதலில் அவளது சந்தேகம் எதாவது வைரஸ் தாக்கி இருக்கலாம் அதனால் லில்லிக்கு சோர்வு போன்ற நோய் இருக்கும் என்பதுதான்.ரத்தத்தை சோதித்து பார்த்தாள் பொதுவான சில சோதனைகள் செய்து பார்த்ததில்  ரத்தத்தில் அதிக அளவில் வைரஸின் தாக்கம் இருந்தது.

    அடுத்த கட்டம் அந்த வைரஸின் தன்மையை அறியும் சோதனை. சில மணி நேரத்தில் முடிந்து இருந்தது. முடிவு புனி எதிர்பார்க்காத ஒன்று. அரிதாக பூனைகளை தாக்கி உயிரிழப்புகளை ஏற்ப்படுத்தும் Feline leukemia virus (FeLV) என்ற ஒன்று தாக்கியிருந்தது. இது பூனைகளில் இருந்து எளிதாக மனிதர்களுக்கும் பரவுவதோடு. மனிதர்களுக்கு இது உயிர்கொல்லி நோய் போன்ற பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை படித்து இருக்கிறாள்

   உடனே லில்லியை குணப்படுத்தவேண்டும் அதுவரை அதை கவனமாக கையாள வேண்டும். அம்மாவுக்கு தெரிந்தால் இன்றே எங்காவது காட்டில் விட்டுவிட்டு வந்து விடுவார்கள். எப்படி குணபடுத்துவது என்ற குழப்பத்தில் புனி இருந்தாள்.

கண்டிப்பாக புனியை காப்பற்ற வைத்தியின் உதவி தேவை. அவரிடம் சொல்ல நினைத்து இருந்தாள். அந்த வைரஸின் தாக்கம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது.

    இது சம்பந்தமாக அங்கு இருந்த புத்தகம் மற்றும் கணினியில் தேடினாள். குணப்படுத்தும் மருத்துவ முறை இருந்தது. Lymphocyte T-Cell Immune Modulator என்ற முறையில் ரத்தத்தில் உள்ள பாதிக்கபட்ட செல்களை நீக்கிவிட்டு செல்களை புதுப்பிக்கும் முறைகளில் ஒன்று. இது இங்கு சாத்தியமகுவது சந்தேகமே. 

      வைத்தி வாசலில் வந்து கொண்டு இருந்தார். கதவில் இருந்த பெட்டியில் அந்த கடிதம் இருக்க வரும்போது எடுத்து பிரித்தபடி வர அவரை பார்த்தவுடன் புனி எழுந்து அந்த சோகத்திலும் மெல்ல சிரித்து வைத்தாள்.

   கடிதம் எங்கு இருந்து வந்தது என்பதை பார்த்த வைத்திக்கு ஆச்சர்யம் வேகமாக பிரித்து படித்தார். அது அரசாங்கத்திடம் இருந்த வந்த ஒன்று. வைத்தி செயற்கை முறையில் சோதனை முறையில் உயிர்களை உருவாக்கி சோதனை செய்ய அனுமதி கேட்டு இருந்தார் அது சம்பந்தமான அரசிடம் இருந்து வந்த பதில் கடிதம்தான் அது.

   அரசு சோதனை செய்வதுக்கு அனுமதி அளித்து இருந்தது. இதில் வைத்திக்கு சந்தோசம்தான் என்றாலும் அதில் இருந்த ஒரு நிபந்தனை வைத்திக்கு முட்டுகல்லாக இருந்தது.

 

(தொடரும்)

விரிகோணம் - 1

   இதுக்கு  முந்தைய பாகம்

   “நாம் oxygen வாயுவை தவிர வேற எதாவது ஒன்றை சுவாசிப்பவர்களாக இருந்தால் எப்படி இருந்து இருப்போம்?”

“ஏன் திடிர்னு கேட்கிரிங்க?”

“உனக்கு தெரிஞ்சு அப்படி இருந்தால் எப்படி இருக்கும்னு சொல்லு போதும்”

    “நான் படிச்சதை மட்டும் வச்சி பார்த்தா அதுக்கு வாய்ப்பு இல்லை ஏன்னா நமது செல்கள் எல்லாமே oxygen வச்சிதான் உயிர் வாழமுடியும். அதுவுமில்லமா சுவாசிக்கும்போது 75% nitrogen, இன்னும் பிற வாயுக்கள உள்ளே சென்றாலும் நுரையீரலில் உள்ள alivoli எனும் வாயு மாற்றம் செய்யும் அமைப்பு oxygen க்கு பதிலாக வேற வாயுவை எடுத்துக்கொண்டு கார்பன் டை ஆக்ஸ்டை வெளியிடாது. இது தவிர நமது மூளையில் இருக்கும் சுவாசத்துக்கான சென்சார்கள் எப்போதுமே ரத்தத்தில் உள்ள oxygen அளவை வைத்து நமது சுவாசத்தை கட்டுபடுத்தும் அதனால அதுவும் ஒத்துழைக்காது. எல்லாத்தையும் வச்சி பார்க்கும்போது வாய்ப்பு இல்லைன்னு தோணுது” என்று முடிக்கும்போது அவளின் சத்தம் கொஞ்சம் குறைந்து இருந்தது. வைத்தியின் மீது இருந்த  பயமே காரணம்.

   “சரி நீ மேலே சொன்ன எல்லா விசயத்தையும் சரிபண்ணிட்டா சாத்தியம்தானே?” என்றார்

   “கண்டிப்பாக ஆனால் நான் சொன்னதை மாற்றம் செய்வது எப்படி? அதுதானே நமது பிறப்பின் ரகசியம்?”

“மாற்றலாம் எல்லாத்தையும்”என்றார் வைத்தி மெல்ல சிரித்து கொண்டே

“எனக்கு தெரிஞ்சு அது மனித நிலையில் சாத்தியம் இல்லைன்னு தோணுது”

   “அதான் கேட்டேன் உன்னிடம் வேறு வாயுவை சுவாசித்தால் அந்த உயிரினம் எப்படி இருக்கும்னு மனிதர்கள் மாதிரி இல்லாம?”

   “கற்பனை பண்ணி பார்க்கவும் எந்த வாயுவை சுவாசித்தால் என்று தெறிய வேண்டுமே?”

“சரி இப்ப கார்பன் டை ஆக்ஸ்சடை சுவாசிக்குமாறு இருந்தால்?”

   “ம்ம... என்ன கார்பன் உடம்பில் அதிகமாகி சதைகளுக்கு பதில் மிக கடினமான ஒரு அமைப்பு இருக்கும். ரத்தம் இருப்பது சந்தேகம். அதுக்கு பதில் உணவை கடத்த வேறேதாவது தனியாக இருக்கும். உருவ அமைப்பு சொல்ல முடியலை. ஆனால் சுவாசம் நம்மை போல இருக்கணும்னு இல்ல சுவாச இடைவெளி அதிகமாக இருக்கலாம். கிட்டதட்ட மணி நேரத்துக்கு ஒன்று அல்லது அதுக்கு மேல் அதனால் வாழ்நாள் அதிகமாகும். வேற இனபெருக்க முறை கண்டிப்பாக மாறியிருக்கும். எனக்கு தெரிஞ்சு இவ்வளவுதான் யோசிக்க முடியுது” என்றாள்

   “ம்ம நீ சொன்னதுல எதுவுமே நடக்கமா வேற மாதிரியும் இருக்கலாம்” என்று சொல்லி விட்டு அவரது அறைக்குள் போனார் வைத்தி.

   புனிக்கு குழப்பமாக இருந்தது. அவரது பதிலால் கொஞ்ச பயமும் கூட எங்கே தவறாக ஏதும் சொல்லி விட்டோமோ என்று. உண்மையில் அவர் சொன்ன விசயத்தை கற்பனை செய்து பார்க்க கஷ்ட்டமாகத்தான் இருந்தது அவளுக்கு. இயல்பாக நடந்து வரும் ஒன்றை அதுக்கு முரணாக வேறு விதத்தில் யோசிக்க சொன்னதே காரணம்.

   மாலைவரை  வைத்தி அவரது அறையில் ஆய்வுகள் சம்பந்தமாக எதையோ படித்து கொண்டு இருக்க புனி நேரம் போகாமல் வெளியில் கொஞ்ச நேரம் புத்தகம் படிப்பதும் சோதனை கூடத்தில் சென்று வைத்தி முன்செய்த சில ஆய்வு முறைகளை பார்த்து நேரத்தை போக்கினாள்.

   அன்று வீடு திரும்பும்போது பாதிவழியில்தான் அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது காலையில் லில்லி காணமல் போனது. என்னவாயிருக்கும் எனறு யோசித்தபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தவள்.

 “அம்மா லில்லி வந்துச்சா? பார்த்தியா?”

“ஆமாம் இப்ப அதான் குறைச்சல்?”

“சொல்லுமா பார்த்தியா இல்லியா?”

“வந்துச்சி சத்தம் ஏதும் இல்ல கொஞ்ச நேரம் சுத்திட்டு போயிருச்சு”

“எங்கே?”

“வேற வேலை இல்ல அது பின்னாடிபோறதுதனா என்ன?”

    சோகமாக லில்லியை வீட்டுக்கு உள்ளேயே தேட ஆரம்பித்தாள். மத்தபடி அவளது குரலை கேட்டாலே காலை சுற்றி வரும் இப்போது வீட்டில் இருந்தால் வந்திருக்கும். எங்காவது வெளியில் போயிருக்கும் அல்லது அம்மா அடித்து இருப்பார்கள் என்ற எண்ணம் அவளுக்கு.

   பழைய துணிகள் வைத்து இருந்த இடத்தில சுருண்டு படுத்து இருந்தது லில்லி. பார்த்தவுடன் தூக்கினாள் வேறு எங்கோ பார்த்து மெதுவாக கத்தியது. பழைய நிலையில் அது இல்லை என்பதை பார்க்கும்போதே அவளுக்கு தெரிந்தது. கிண்ணத்தில் பால் ஊற்றி வைத்தாலும் சுத்தமாக குடிக்க மறுத்தது. என்ன நடந்தது என்று ஒரு பக்கம் குழப்பமாக இருந்தாலும் ஏன் இந்த லில்லி இப்படி செய்கிறது என்ற கோபம வேறு அவளுக்கு.

   லில்லியால் அன்றைய இரவு முழுதும் சோகமாகவே கழித்தாள்.அருகில் படுக்க வைத்து இருந்தாலும் காலையில் பார்க்கும்போது எங்கோ போய் இருந்தது. தேடிபார்க்க எண்ணி பழைய துணிகள் போடும் இடத்தில பார்க்க இருந்தது. “லில்லி” என்று கத்தியவுடன் தலையை தூக்கி பார்த்துவிட்டு மீண்டும் படுத்துவிட்டது. காலையிலயே அதை கொஞ்சினால் அம்மா திட்டுவார்கள் என்பதால் வேலைக்கு கிளம்பபோனாள்.

   வெளியேறும் போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது லில்லிக்கு என்ன ஆயிருக்கும் என்பதை அறிவதுக்கு அதன் ரத்தத்தை ஆய்வுக்கு எடுத்து செல்லலாம் என்று எண்ணி கொஞ்சம் ரத்தம் மற்றும் tissues எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினாள். அனைத்தையும் தெரிந்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும் ஏன் இப்படி செய்கின்றது என்றாவது அவளால் தெரிந்து கொள்ளமுடியும்.

                                                                           ********

   புத்தி அந்த கரும்பலகைக்கு முன் உடகார்ந்தபடி புகைத்து கொண்டு இருந்தார்.அவரது எண்ணம் முழுவதும் அந்த பலகையில் இருந்த விசயத்தில் இருந்தது.

    புத்தி விண்ணியல் துறையில் குறிப்பிட்டு சொல்பவர்களில் ஒருவர் என்பதோடு தனியாக பல ஆராய்ச்சிகள் செய்து அறிவியல் துறையில் தனக்கென ஒரு இடத்தை தக்கவைத்து இருப்பவர். அவரது இப்போதைய ஆராய்ச்சியான வேற்றுகிரக உயிரன வாழ்க்கை பற்றி ஏற்க்கனவே வைத்திக்கு கடிதம் எழுதிய நிலையில் அடுத்த கட்ட நிலைமையை பற்றித்தான் அவரது யோசனை. அந்த பலகையில் இருந்ததும் அதுதான்.

   விண்ணில் எப்படி அதிக நாள்கள் மனிதன் ஆராய்ச்சிக்காக உயிரோடு பயணிப்பது அல்லது அதிக நாள்கள் என்பதை குறைக்க  பயண வேகத்தை ஒளியின் வேகத்திலியோ அதைவிட அதிகமாகவோ வைத்து பயணம் செய்வது  இதுதான் அவர் தேர்ந்து எடுத்த இரண்டு வழிகள்.

    முதல் ஒன்று அவரை பொருத்தவரை சாத்தியமாக தெரியவில்லை. இறப்பில்லாத மனிதன் முடியாத காரியம். பல ஒளியாண்டுகள் தள்ளி இருக்கும் கிரகங்ககளுக்கு செல்ல கண்டிப்பாக மனிதன் சாதாரண வாழ்நாளை விட அதிகமாக உயிர் வாழ்வது அவசியம்.

    அதற்கு உண்டான வாய்ப்புகள் என்று அவர் பார்த்தது மனிதனுக்கு சாகாமல் இருக்க எதாவது ஒன்று கண்டுபிடித்து கொடுக்க வேண்டும் அல்லது அவனை அப்படியே உயிரோடு உறைய வைத்து தேவைபடும்போது எழுப்பிவிட்டு தேவை பூர்த்தி ஆனதும் மீண்டும் உறைய வைக்கும்முறை. கடைசியாக உடல் தனியாக உயிர் தனியாக அனுப்பி தேவைபடும்போது இணைத்துக்கொண்டு வேலையை பார்க்கும்படியாக இது எல்லாமே அவருக்கு எது ஒரு கற்பனை உலகத்தில் மிதப்பது போல தோன்றவே எல்லாவற்றையும் கைவிட்டார்.

   இருந்தாலும் இது சம்பந்தமான மற்றொரு முறை அவருக்கு சாத்தியம் எனபட்டது. அது தேறினால் கண்டிப்பாக இரண்டாவதாக யோசித்து வைத்து இருக்கும் ஒளியின் வேக பயணம் தேவையில்லை.  

தொடரும்....