"இப்போது நமக்கு ஒரு புது பிரச்சினை" என்றான் அந்த மூவரில் ஒருவன்..
"என்ன பிரச்சினை?" இன்னொருவன் கேட்க
"இந்த செல்களை பற்றி முழுவதும் நாம் கொன்ற அந்த ஆளோடு சேர்த்து இன்னொருத்திக்கும் தெரியும்..முடிந்தால் பிரகாலத்தில் அவளால் இதைபோன்ற ஒன்றை எளிதாக உருவாக்க முடியும்..அதுவும் மிக பாதுகாப்பான முறையில்" என்றான்
"இப்போது என்ன செய்வது..அப்படி அவளால் உருவாக்கி விட்டால் நாம் இவ்வளவு தூரம் கஷ்டப்பட்டது எல்லாம் வீண்..அதனால் அவளையும் கொன்றுவிடுவதுதான் நல்லது என்றான்" ஓருவன்..
"இப்போது அவள் இருப்பது காவல்துறையின் கண்காணிப்பில்...அவள் எப்போது அதில் இருந்தது வெளிவருகின்றளோ அப்போதுதான் நம்மால் எதுவும் செய்யமுடியும்..அதுவரை காத்திருக்கவேண்டும்" என்றான்.
இல்லை அதுவரை காத்திருக்க வேண்டாம்..அவளால இந்த செல்களை உருவாக்கும் முறையை மற்றவருக்கு விளக்கமுடியும்..இதுவும் நமக்கு ஆபத்தானது..எனவே அவளை எவ்வளவு சீக்கிரம் கொலை செய்கின்றமோ அவ்வளவு நல்லது"..என்றான் ஒருவன்
இதுவே முடிவாக எடுத்துகொள்ளபட்டு இருந்தது.யார் புனிதாவை கொள்வது என்றும் முடிவாகியிருந்தது...
"நிஷி இந்த செல்கள் விசயம் ரெம்ப சிக்கலாக இருக்கே..எங்கே இருந்து தொடங்க என்றே நமக்கு இதுவரை தெளிவாகவில்லை ஏதாவது உருப்படியாக இருந்தால் சொல்லேன்"என்றான் கணேஷ்
"இதை செய்தவர்கள் கண்டிப்பாக நான் நினைக்கும் இரண்டு பிரிவுக்குள்தான் இருப்பார்கள்..ஒன்று இதே செல்களை உருவாக்கும் துறையில் இருக்கின்றவர்கள்,அடுத்து கடவுளை எல்லாம் செய்தவர் என்று நம்புகின்றவர்கள்.".என்றது நிஷி
"முதலில் நீ சொன்ன விசயம் எனக்கு புரிந்தது இந்த கொலையை தொழில்போட்டிக்கு அவர்கள் செய்து இருக்கலாம்...ஆனால் நீ சொன்ன கடவுள் விசயம் எனக்கு புரியவில்லை" என்றான்
"கணேஷ் நான் இந்த செல்களை முழுவதும் அலசிப்பார்த்ததில் இந்த செல்களை கொண்டு கண்டிப்பாக ஒரு இறப்பு இல்லாத உயிரை உருவாக்க முடியும்..அப்படி உருவாக்குவது என்பது நீங்கள் நம்பும் கடவுளின் படைப்புக்கு எதிரானது...பிறப்பு...இறப்பு..அப்புறம் மோட்சம் அல்லது செய்த கருமத்திற்க்கு ஏற்ப மறுபிறவி இதுதானே நீங்கள் காலம் காலமாக நமபிவருவது..இந்த அழியாத உயிரியை உருவாக்கினால் அந்த கருத்து அழிந்துவிடும் அதான் இதற்கும் கடவுளை அதிகமாக பின்பற்றும் ஒரு கூட்டத்திற்கு தொடர்பு இருக்கலாம்..."என்றது நிஷி.
"ஆமாம் இது எனக்கு தெரியாமல் போச்சே?" என்றான் கணேஷ்
"உனக்கு எப்படி தெரியும்..என்ன காரணமோ தெரியவில்லை புனிதாவை பார்த்ததும் நீ மாறுகின்றாய்..இந்த மனிதர்களுக்குள் ஒரு பெண்ணை பார்த்தவுடன் என்ன நடக்கும் என்று எந்த நாய்க்கு தெரியும் அவளை பார்த்தவுடன் உன் பேச்சு மாறுகின்றது...உன் பார்வை மாறுகிறது.."".
"நிஷி இதை எல்லாம் நீ ஏன் கவனிக்கின்றாய்...இது எல்லாம் அப்படித்தான்..இது எங்களின் உணர்ச்சி..உன்னை போன்ற நாய்க்கு புரியாது.".
"என்ன புரியுதோ இல்லையோ...இந்த கொலைக்கு அந்த புனிதாவும் உதவி இருப்பாள்.. என்று எனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருக்கின்றது" என்று சொல்லிவிட்டு நிஷி மறு அறைக்கு சென்று ஒரு புத்தகத்தில் ஆழ்ந்தது..
அன்றைய இரவு நிஷி தனது செயற்கை கண்ணால் நீண்டநேரம் விழித்து புத்தகம் படித்து கொண்டு இருந்தது...மறு நாள் காலையில் "அப்படி என்ன படித்தே நிஷி இரவு நீண்ட நேரம்? என்றான் கணேஷ்
"மனிதனால் எந்தெந்த விதத்தில் எல்லாம் சங்கேத மொழிகளை எழுதமுடியும் என்ற தகவல்களை படித்து கொண்டு இருந்தேன்.. சரி நீ அவ்வளவு நேரம் தூங்காமல் என்ன செய்தாய்?"
"நீ வேற புனிதா இந்த கொலைக்கு உதவி இருப்பாள்னு சொல்லிட்டே அதான் அதை நினைச்சி எனக்கு தூக்கமே வரலை"
"இதுக்கும் உன் தூக்கம் போனதுக்கும்..என்ன காரணம்...நான் படித்து இருக்கிறேன் உங்களுக்குள் இந்த காதல் பேரிக்காய் எல்லாம் வருமாமே..அந்த மாதிரி ஏதாவது உனக்கும் அவளுக்கும் வந்துருச்சா?"
"நிஷி இந்த காதல் எனும் மனிதனின் மேன்மையான உணர்ச்சி பற்றி உனக்கு தெரியாது..அதனால் அதை பற்றி நீ பேசாதே"..என்றான்
"எப்படியோ..அவளுக்கு உதவி செய்து காப்பாற்ற நினைத்து அவள் மாட்டிக்கொண்டால் உனக்கும் பிரச்சினை பார்த்துகொள்" என்றது நிஷி
"ச்சே ச்சே புனிதாவை பார்த்தால் அப்படியா இருக்கு?" என்றான்
"சரி இன்று அவளை வரவழைத்து அந்த பெட்டி சம்பந்தமான விஷங்களை விளக்கச்சொல்" என்றது நிஷி
கணேஷ் அந்த இடத்திற்கு போகும்போதே புனிதாவை வீட்டிற்கு சென்று அழைத்துபோக எண்ணி அவளின் வீட்டிற்கு சென்றான்..
இருந்தாள்..இரவு துங்காமல் முகம் சற்று வீங்கியிருந்தது...நேற்று கணேஷ் பார்த்த புனிதாவுக்கும் இப்பொது பார்ப்பதற்கும் இதுவே வித்தியாசம்...
"என்ன இரவு முழுவதும் துங்கவில்லையா?"
"எப்படி தூங்குவது நேற்று மாலையில் ஒருவன் வந்து சில மணிநேரம் என் வீட்டிற்கு எதிரில் இருந்து நோட்டம் விட்டு இருக்கிறான்...நான் இல்லை என்று தெரிந்தவுடன் போய்விட்டானாம் அம்மா சொன்னார்கள்..அதான் பயம்..அடுத்த குறி நான்தான் என நினைக்கிறேன்".என்றாள்
"அவனை உங்கள் அம்மா பார்த்தார்களா?" என்றது நிஷி
"முதலில் யாரோ என்றுதான் நினைத்து இருக்கிறார்கள்..அப்புறம் அவன் எங்கள் வீட்டை பார்ப்பது தெரிந்து..உற்று நோக்க அவன் கிளம்பி விட்டான்" என்றாள்.
அதற்குள் அந்த அய்வுகூடத்திற்கு வந்து இருந்தார்கள்..அந்த பெட்டி சம்பந்தமான விசயங்கள் அடங்கிய பகுதியை கணினியில் இருந்து காட்டினாள்
முதல் சில பகுதிகளில் அந்த பெட்டியின் அளவுகள்,அது செயல்படும் முறைகள் குறித்த தகவல்கள் இருந்தன...சில பக்கங்கள் கழித்து அந்த ரகசிய எழுதுக்கள் எப்படி அளிப்பது...அந்த ரகசிய எழுத்துக்கள் என்ன எனபதை பற்றி இருந்தன...
அந்த பகுதி மொத்தமே இரண்டு பக்கங்கள்தான் இருந்தன..ஒரு பக்கத்தில் ஒரு விசித்திரமான ஒரு செயற்கையான செல்லை பற்றிய தகவல்...அடுத்த பக்கத்தில் ஒரு ஒட்டக சிவிங்கியின் படம்..
இதை பார்த்ததும் சற்று குழம்பிய நிஷி"இதில் சொல்லியிருக்கும் செல்களை பற்றி உனக்கு தெரியுமா? என்றது
"ஆமாம் இதை உருவாக்க சில அடிப்படை உதவிகள் மட்டும் நான் செய்தேன்..மற்றபடி முழுமையான செயற்கை வடிவமைப்பு தலைவாரால் செயபட்டது" என்றாள்
"முடிவில் எதுக்கு இந்த படம்?" என்றான் கணேஷ்
"இந்த ஆள் ஏதோ நிறையா யோசித்து பண்ணி இருக்கிறார்" என்றது நிஷி
அந்த நேரத்தில் கணேஷ்க்கு ஒரு அலைபேசி அழைப்பு வர அவன் கொஞ்சம் விலகி வெளியில் சென்றான்..இப்போது நிஷிவும் புனிதாவும் மட்டும் ஒரு அறையில் இருந்தார்கள்...புனிதா நிஷி அந்த மேசையில் அங்கும் இங்கும் நடப்பதை உற்று பார்த்தாள்..
"என்னை ஏன் அப்படி பார்க்கிறே?..இதே பார்வையை கணேஷ்டம் பார் இரவில் நிம்மதியாக உறங்குவான்" என்றது
"இல்லை ஒரு நாய் எப்படி இவ்வளவு புத்திசாலியாக என்றுதான் பார்க்கிறேன்" என்றாள்
"என்னை உனக்கு பிடிக்குமா"என்று கேட்டது நிஷி
"ஆமாம் ரெம்ப ஆனா நீதான் உன்னைப்பற்றி எதுவுமே சொல்ல மாட்டிங்கிறியே""என்றாள்
"என்ன பற்றி உனக்கு என்ன தெரியணும்"
"எல்லாம்"
"அப்படின்னா ஒரு விசயம் உனது பேரை நான் அளைப்பது பிடிக்கவில்லை"
ஏன்? என்றாள்
"புனிதா என்பதில் கடைசியில் முடியும் இந்த "தா" எழுத்து ஏதோ நான் உன்னிடம் எதையோ "தா" என்று கேட்பது போலவே இருக்கின்றது"..என்றது.நிஷி
"சரி ஏதாவது கேள் தருகிறேன்" என்றாள்
"அப்படி என்ன உன்னிடம் இருக்கின்றது எனக்கு கொடுக்கும்படி" என்றது நிஷி
"அதை நீதான் சொல்லவேண்டும்" என்றாள்
"சரி நீ மீண்டும் ஜீனோ என்ற புத்தகம் படிச்சு இருக்கியா?"
"ஆமாம் சுஜாதா எனக்கு மிக பிடித்தவர்"என்றாள்.
"அந்த கதையில் என்னை மாதிரியே ஒரு அதிசய நாய் வருமே?"
"ஆமாம் அதுக்கு என்ன?"
"அதே கதையில் நிலா என்ற உன்னை போல அழகான பெண் இருப்பாள்..அந்த நாய் ஏதாவது உருப்படியாக செய்தால் தன மார்போடு அணைத்து ஒரு முத்தம் கொடுப்பளே..அதே மாதிரி நீயும் எனக்கு முத்தம் கொடுப்பியா? "
"நான் உனக்கு முத்தம் கொடுப்பதால் உனக்கு என்ன லாபம்..மனிதனுக்கு இருக்கும் உணர்ச்சிகள் எல்லாம் உனக்கு உண்டா என்ன? "என்றாள்
"இல்லை இந்த ஒரு முத்தத்திற்கு எத்தனை பேர் எப்படி அலைகிறார்கள்..என்று நான் கவிதை,கதைகளில் படித்து இருக்கிறேன்..அதான் இதன் மீது ஆர்வம்" என்றது நிஷி
"முத்தம் கொடுத்தல் என்னை நீ புனிதா என்று அழைப்பாயா?"
"இல்லை எனக்கு எப்போது எல்லாம் வேண்டுமோ அப்போது புனி "தா" என்பேன் சாதரணமாக உன்னை புனி என்றே அழைக்கிறேன்" என்றது நிஷி
நிஷியை தூக்கி மார்போடு அணைத்து அதான் நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்தாள்..
"நல்லாத்தான் இருக்கு" என்றது நிஷி
"என்னது முத்தமா?"
"இல்லை"
அதற்குள் கணேஷ் வந்தான்.."புனிதா உனக்கு பாதுகாப்பு அளிக்க நான் பேசிவிட்டேன் நீ கவலைப்பட தேவை இல்லை" என்றான்.
"அப்படி என்றால் எனக்கு ஒரு பெரிய ஆபத்து இருக்கு அப்படித்தானே?"
"நாங்கள் இருக்கிறோம் பயப்படாதே" என்றான்.
"என்ன நிஷி அந்த ரகசிய எழுத்துக்கள் பற்றி ஏதாவது உனக்கு தெரிந்ததா?" என்றான்
"அந்த எழுத்துக்கள் எல்லாம் ஒரு செயற்கையாக வடிவமைக்கப்பட்ட செல்லில் எழுதப்பட்டு இருக்க வேண்டும்....அந்த செல்கள் உருவாக்கபட்டதற்கான தகவல்கள் எல்லாம் இருக்கின்றன ஆனால் அதன் இறுதி வடிவமைப்பு மட்டும் இல்லை...அதோடு இல்லாமல் சற்றும் பொருந்தாத இந்த ஒட்டகசிவிங்கியின் படம் வேறு......அந்த பெட்டியில் சங்கேத எழுத்துக்களை கொடுக்க எந்த மாதிரியான வசதிகள் இருக்கின்றன என்பதை பார்த்தால் என்னால் ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியும்" என்றது நிஷி
"சரி அதை பெட்டி கிடைத்த பின்னர் பார்க்கலாம்..பிரேத பரிசோதனையில் சாவுக்கு காரணம் தலையில் பாய்ந்த குண்டுதான் காரணம் என்று தெரியவந்துள்ளது,அவரின் உடலை இந்த பிரச்சினைகள் முடியும்வரை பாதுகாப்பாக வைத்து இருக்க உத்தரவு போட்டு இருக்கிறேன்" என்றான்
"அந்த உடலும் ஒருவிதத்தில் நமக்கு உதவலாம்"என்றது நிஷி
இருவரையும் புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த புனிதாவிடம்"சரி கிளம்பு உன்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு செல்கிறேன்" என்றான்
"என்னோடு நிஷியையும் இருக்க சொல்லுங்களேன்".என்றாள்
"இதைபார்த்து கூட்டம் கூடி விட்டால்?" என்றான்
"இல்லை நான் பார்த்துகொள்கிறேன்..எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருக்கும்" என்றாள்
"என்ன போகின்றாயா நிஷி?"
"அவள் என்னை கூட்டம் போட்டு காட்டாமல் இருந்தால் நான் போகிறேன்"
புனிதா அவள் வீட்டில் இறங்கும்போது நிஷியையும் துக்கிக்கொண்டாள்
"எங்கள் ஆட்கள் உங்கள் வீட்டை கண்காணிப்பார்கள்..நீ கவலை இல்லாமல் தூங்கு" என்றான்
"புனிதாவை நான் பார்த்துகொள்கிறேன் நீ அவளை நினைக்காமல் தூங்கு" என்றது நிஷி
இருவரும் பார்த்து சிரித்து கொண்டார்கள்
புனிதா வீட்டுக்குள் போகும்போது "புனி தா" என்றது நிஷி
முத்தம் கொடுத்தாள்
"புனி நீ இரவில் தனியாகத்தான் படுப்பியா?"
"ஆமாம் ஏன்?" என்றாள்
"இல்லை கேட்டேன்" என்றது நிஷி
சாப்பிட்டு துங்கும் வேளையில்.."நிஷி இப்பவாது உன்னை பற்றி சொல்லேன்" என்றாள்
"நான் ஒரு சாதாரண பேசத்தெரிந்த நாய் அவ்வளவுதான்..வேறென்ன தெரியவேண்டும் உனக்கு?"
"அதான் நீ எப்படி பேசுகின்றாய்?எப்படி புத்தகம் படிக்கின்றாய்? உனக்கு எப்படி இரண்டு மூளை?"
"சொல்லித்தான் ஆக வேண்டுமா?"
"ஆமாம் கண்டிப்பாக" என்றாள்
"நீங்கள் உங்கள் அய்வுகூடத்தில் உருவாக்கிய அந்த அழியா செல்கள் நீங்கள் நினைப்பது போல முதன்முதலாக உருவாக்கப்படவில்லை....ஏற்க்கனவே அந்த செல்களை வைத்து ஒரு உயிர் படைக்கபட்டுள்ளது..அது நான்தான்..என்னை இந்த முறையில் உருவாக்கியது பொற்கொடி எனும் வேற்றுகிரக பெண்.அவள்தான் முதன்முதலில் இந்த மாதிரியான செல்களை உருவாக்கினாள்..அதில் தேவையான மாற்றங்களை செய்து என்னை பேச வைத்தாள்..செயற்கையான கண்கள்,நினவுபகுதி என எல்லாவற்றையும் பொறுத்த உதவி செய்தாள்..ஆனால் அவள் இப்போது இல்லை."என்றது நிஷி
"நிஷி நீ அழியா செல்களின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டு இருக்கிறாயா?" என்றாள்
"ஆமாம் வேண்டுமானால் என் காதை கொஞ்சம் வெட்டி பார் கொஞ்ச நேரத்தில் தானாக வளரும்" என்றது
"வேண்டாம் வேறென்ன உனக்குள்?" என்றாள்
"ஒரு செயற்கையான கண்...அது செயற்கை நினவுப்பகுதியுடன் இனைக்கபட்டு இருக்கும்...என்னால் அதன் மூலம் படிக்க.படம பிடிக்க,அளக்க என எல்லா வேலைகளையும் செய்ய முடியும்,இந்த செயற்கையான நினைவுபகுதியையும்,இயற்கையில் இருக்கும் மூளையையும் என்னால் சேர்த்து செயல் படுத்த முடியும். என்னை எது தாக்கினாலும் எனக்கு ஒன்றும் ஆகாது.".என்றது
"அப்படி என்றால் உனக்கு எல்லாம் தெரியுமா என்ன?"
"இல்லை இதுவரை நான் படித்து தெரிந்துகொண்டது,எனது செயற்கை நினைவுபகுதியில் ஏற்றம் செய்யபப்ட்ட தகவல்களை தவிர எனக்கு ஒன்றும்தெரியது..மற்றபடி நான் ஒரு சாதாரண நாய்தான்" என்றது.
இந்த முறை நிஷி கேட்காமலேயே முத்தம் கொடுத்தாள்
"அதிகம் கொடுக்காதே கணேஷ் அழுவான்"
"அவன் எதுக்கு அழவேண்டும்"
"நீ கொடுத்ததை அவனிடம் நான் சொல்லுவேன்"
"அவனை பற்றி கொஞ்சம் சொல்லேன் நிஷி" என்றாள்
"அவன் சோம்பேறி,என்னைவைத்து நல்ல பெயர் வாங்குகிறான்.நான்குவருடமாக பெண்கள் பின்னாடி சுற்றி இதுவரை எந்த பெண்ணும் அவனுக்கு கிடைக்கவில்லை என்று என்னிடம் புலம்புவான்...நானே அவனுக்கு அந்த விசயத்தில் அறிவுரை வழங்கி இருக்கேன் என்றால் பாரேன.."என்றது நிஷி
புனிதா மெல்ல சிரித்தாள்.
"இப்போது காதல் பேரிக்காய்க்காக உன்னை சுற்றுகிறான்..கவனமாக இருந்துகொள" என்றது
"அப்படி சொல்லாதே அவன் நல்லவன் என மீது எவ்வளவு அக்கறை வைத்து இருக்கிறான்" என்றாள்
"இப்போது எனக்கு தெரிந்து விட்டது நீ அவனை பற்றி கேட்டது எதற்கு என்று உங்களின் ஹோர்மொன்களின் சேட்டைகளுக்கு என மூளையை நான் ஏன் குழப்பி கொள்ள வேண்டும் என்னவோ செய்யுங்கள்" என்றது நிஷி
"அப்படியே இரு அதுதான் உனக்கும் நல்லது" என்றாள்
புனிதா நிம்மதியாக உறங்கினாள்..நிஷி உறங்காமல் அந்த சங்கேத எழுத்துக்கள் பற்றி யோசித்து கொண்டு இருந்தது.
மறுநாள் மாலையில் கணேஷ் வந்தான்
"புனிதா நீ வந்து உனக்கு ஆபத்து இருப்பதாக முறைப்படி ஒரு விண்ணப்பம் கொடுத்தால் உனது பாதுகாப்பை நீடிக்க எனக்கு உதவியாக இருக்கும்" என்றான்
போய்விட்டு திரும்பும்போது இருட்டுயிருந்தது....நிஷி புனிதாவின் மடியில் உட்கார்ந்து இருந்தது...இவர்களின் வாகனத்தை முந்தி சென்ற ஒரு வாகனம் திடிரென்று வேகம் குறைந்து அதில் இருந்து துப்பாக்கி சுடும் சததம் கேட்க...அடுத்த நொடி கணேஷ்ன் கார் கண்ணாடி உடைந்தது...குண்டுகள் தொடர்ந்து வர..கணேஷ் காரை நிறுத்திவிட்டு கிழே குனிந்தான்..புனிதவோடு கிழே இருந்த நிஷி மெதுவாக நழுவி மேலே சென்று குண்டுகள் வரும் இடத்தை பார்த்தது..
ஒருவன் ஓட்டுனர் இருக்கையில் அமர்ந்து இருக்க மற்றொருவன் சுட்டு கொண்டு இருந்தான்..
"நிஷி கிழே வந்து தொலை சுட்டுவிடப்போகிறார்கள்"என்றாள்
அதை காதில வாங்காமல் அந்த வாகனத்தையே பார்த்து கொண்டு இருந்தது..அதே நேரத்தில்..கணேஷ் தனது துப்பாக்கியுடன் மறைந்து கிழே இறங்கி அவர்களை நோக்கி சுட ஆரம்பித்தான்..
கணேஷ் சுட்டதால் அந்த வாகனம் கொஞ்சம் வேகமாக நகர..அதை துரத்திக்கொண்டே ஓடினான்..
கணேஷ் பின்னால் ஓடிவருவதை பார்த்த அவர்கள் நிறுத்தி அவனை குறிவைத்து சுட்டனர்..அதில் இருந்து தப்பிக்க சாலை ஓரத்தில் சரிவாக இருந்த பள்ளத்தில் குதித்தான்.
கணேசை காணவில்லை என்றவுடன் அவர்கள் போய்விட்டார்கள்..அதே நேரத்தில் அதே வழியில் மற்றொரு வாகனமும் வந்து கொண்டு இருந்தது..
"புனி நீ இங்கேயே இரு வெளியில் வராதே அவர்கள் திரும்பி வரலாம்" என்று சொல்லிவிட்டு தாவிகணேஷ் கிழே விழுந்து கிடந்த பள்ளத்தை நோக்கி ஓடியது..விழுந்ததில் மயங்கி இருந்தான்...வேகமாக திரும்பி காருக்கு வந்த நிஷி "புனிதா" என்று அழைத்தது..
கதவை திறந்துகொண்டு வெளியில் வந்த புனிதா நிஷியை அணைத்து முத்தம் கொடுத்தாள்
"விளங்கிபோச்சு..அவசரத்தில் உன் பெயரை முழுசாக சொல்லிவிட்டேன்....அங்கே மயங்கி கிடக்கிறான்..அந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு வா" என்று சொல்லி நிஷி முன்னால் ஓடியது அதை பின்தொடர்ந்தாள்...
அவன் மயங்கி கிடந்ததை பார்த்தவுடன்..அவனை தன் மடியில் வைத்து முகத்தில் நீர் தெளித்தாள்..உணர்ச்சிகள் ஏதும் இல்லை..கொஞ்சம் பயந்தாள்
அதே நேரத்தில் நிஷி ஏதோ யோசித்து கொண்டு இருந்தது..
"நிஷி இவன் முழிக்க மாட்டிக்கிறான் எனக்கு பயமாக இருக்கு" என்றாள்
"அவனுக்கு ஒன்றும் இல்லை நீ மடியில் வைத்து இருக்கின்றாய் என்பதற்காக அவன் நடிக்கிறான்..அவனுக்கு சாதாரண மயக்கம்தான் என்றது" நிஷி.
இதை கேட்டவுடன் இயல்பாக கண்விழிப்பது போல கண்விழித்தான். புனிதா அவனை முறைத்தாள்
"இந்த பிரச்சினை இத்தோடு முடிந்தது..அவர்கள் வந்த வண்டி எண்ணை சேமித்து வைத்து இருக்கிறேன் உடனே அடுத்து இருக்கும் காவல் நிலையத்துக்கு தகவல் சொல்லி அவர்களை பிடிக்க சொல் கணேஷ்" என்றது நிஷி
கணேஷ் வேகமாக சென்று தகவல் கொடுத்தான் வாகனம் எந்த வழியில் வருகின்றது போன்ற தகவல்களையும் சொன்னான்.
திரும்பும்போது "இந்த முயற்சி யாரை கொல்ல?" என்றாள்....
"செல்"லும்..சொல்லும் 2
| By கணேஷ்
இதை பார்த்துக்கொண்டு இருந்த நிஷியின் ஆர்வம் அடுத்தது என்ன என்றுதான்
ஆனால் அதற்குள் அந்த கூட்டம் புனிதாவை விட்டு விட்டு அங்கு இருந்த போலீசை நோக்கி சென்றதை பார்த்தது.
இவர்கள் ஒன்றும் புதியதாக சொல்லபோவதில்லை ...நாங்கள் விரைவில் கண்டுபிடிப்போம் என்பதைத்தான் இப்போது சொல்வார்கள் என்று நினைத்துகொண்டே கட்டிலை நோக்கி சென்றது..
“கணேஷ் எந்திரி கொஞ்சம் முக்கியமான விஷயம்” என்றது தனது மெல்லிய குரலில்..
அவனிடம் இருந்து எந்தவித சலனமும் இல்லை...தனது சிறிய பற்களால் அவன் போர்த்தியிருந்த போர்வையை பிடித்து இழுத்தது..
“நாயே உனக்கு தினமும் காலையில் இதே வேலைதான்” என்று நிஷியை திட்டியபடியே முழித்து பார்த்தான்..”இப்ப என்ன உனக்கு பிரச்சினை?” என்றான்
“எனக்கு இல்லை நமக்கு?”
“என்ன?”
“இதை பார்” என்று தொலைக்காட்சியை காட்டியது.
இன்னும் அந்த ஆய்வுக்கூட விவகாரம் போய்கொண்டு இருந்தது..
“இதுக்கு என்ன தினமும் நமது நகரத்தில் எங்காவது ஒரு இடத்தில நடப்பதுதானே?” என்றான்
“இல்லை கணேஷ் இது கொஞ்சம் வித்தியாசமானது”..என்று நிஷி பார்த்த விசயங்களை சொன்னது.
இப்போது தூக்கம் முழுதும் களைந்த கணேஷ்”இது உண்மையில் சாத்தியமா நிஷி? என்றான்
“நானும் எனது இயற்கை செயற்கை அறிவை வைத்து பார்த்தால் சாத்தியம்தான் என்றது” நிஷி
“இவ்வளவு அருமையான அறிவைக்கொண்ட ஒருவரை யார் ஏன்? கொல்லவேண்டும்?” என்றான்
“இந்த மனிதர்களே இப்படித்தான் எங்கு அறிவு சம்பந்தப்பட்டவை எழுகின்றதோ அதை ஏதாவது ஒரு காரணம் காட்டி முடக்குவதே உங்களது வேலை” என்றது
“நிஷி இப்பொது நமது சண்டைக்கு வேலை இல்லை...நீ சொல்வது போல இது நாட்டுக்கு கொஞ்சம் முக்கியமான விஷயம்தான்..அந்த அழியாத செல்கள் தவறானவர்களின் கையில் கிடைத்தால் விஷயம் கொஞ்சம் சிக்கலாக மாறும்” என்றான்.
“சரி விடு அதற்க்குத்தனே நாம் இருக்கின்றோம்...கிளம்பு போய் பார்க்கலாம்” .
“இல்லை நிஷி இதுவரை நமக்கு அங்குபோக முறையான தகவல் எதுவும் வரவில்லை பின் எப்படி நாம் போவது”
“எப்படி என்றாலும் இந்த விஷயம் உனது பார்வைக்குத்தான் வரும் அதான் சொன்னேன் நீ எதற்கும் கிளம்பு அதற்குள் என்ன நடக்கின்றது என்று பார்க்கலாம்” என்றது நிஷி.
கணேஷ் கிளம்பும் நேரத்தில் தனது இயற்கை மற்றும் செயற்கை மூளையில் அந்த செல்கள் சம்பந்தமாக சில விசயங்களை தேடி கொண்டு இருந்தது.
கணேஷ் சாப்பிடும்போது நிஷிவுக்கும் கொஞ்சம் பாலும, அதில் சாதம் போட்டான்...அந்த நேரத்தில் அவனுடைய மேலாதிகாரியிடம் இருந்து அழைப்பு...நிஷி சொன்னது போலவே அவனை அந்த செல் பிரச்சினையை கையாளும்படி கட்டளை கொடுக்கப்பட்டது..
எப்போதும் ....சிறிய அளவில் இருக்கும் நிஷியை எடுத்துசெல்ல உபோயோகபடுத்தும் சில பட்டைகளால் ஆன சிறு பையில் நிஷியை போட்டு கணேஷ் அந்த இடம் நோக்கி கிளம்பினான்.
அதே நேரத்தில் அந்தஅழியா செல்கள் கொண்ட அந்த பெட்டி மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டு இருக்க அதை சுற்றி மூன்று பேர் உட்கார்ந்து யோசித்து கொண்டு இருந்தார்கள்..
அதில் ஒருவன் சற்று கோபமாய்”உனக்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலை இந்த பெட்டியை கொண்டுவருவது மட்டுமே நீ ஏன் ஆளை கொன்றாய்?” என்றான்.
“நானும் திட்டமிட்டபடி பெட்டியை மட்டும்தான் எடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன்..அதை திறந்து ஒரு முறை அந்த செல்கள் இருக்கின்றதா இல்லையா என்பதை உறுதி செய்ய அதை திறக்கலாம் என்று முயலும்போதுதன் எனக்கு தெரிந்தது இது ஒரு ரகசியமான முறையில் பூட்டபட்டிருந்தது...எப்படி திறப்பது என்று அந்த ஆளிடம் கேட்டேன். உங்களை போன்றவர்களுக்கு இது கிடைக்ககூடாது என்பதர்க்காகத்தான் இதை ரகசிய எழுத்துக்களால் தான் மூடி இருப்பதாக சொன்னான்”..
“நான் முதலில் அவனிடம் அந்த எழுத்துகளை நீ சொல்லிவிடு இல்லை என்றால் உயிர் போய்டும் என்று மிரட்டி பார்த்தேன் ஆனால் அவன் மசியவில்லை...என்னையும் பார்த்து விட்டான் அதான் கொன்றுவிட்டேன்” என்றான்.
மற்றொருவன் “சரி நடந்தது நடந்துவிட்டது..இப்பொது இந்த செல் பெட்டியை என்ன செய்வது..இதை திறப்பது என்பது முடியாத காரியம் அது நமக்கு தேவை இல்லாத ஒன்றும்கூட...நமது நோக்கம் இவர்களின் இந்த இறக்காத செல் கண்டுபிடிப்பு மரணம் இல்லாத உயிரை உருவாக்க உதவும் ..இது நமது கடவுளின் கொள்கைக்கு எதிரானது அதை தடுக்கத்தான் நாம் இதை செய்தோம்..எனவே இந்த பெட்டியை எப்படியாவது அழித்து விடுவது நல்லது..”என்றான்.
சிறிது நேரம் அவர்களுக்குள் விவாதம் நடந்து முடிவாக அந்த பெட்டியை பாதுகாப்பாக வைத்து இருப்பது ...அந்த கொலை விஷயம் இவர்களின் மீது சந்தேகம் இன்றி முடியும் வரை..அதற்கு பிறகு அழித்து விட முடிவு செய்தனர்..ஒருவேளை அந்த விசாரைனையில் இந்த பெட்டியை திறக்கும் அந்த எழுத்துக்கள் தெரியவந்தால்...........இதுதான் அவர்கள் அந்த பெட்டியை வைத்து இருக்க காரணம்.
கணேஷ் அந்த இடத்தை அடைந்து அங்கு இதுவரை விசாரணை செய்துகொண்டு இருந்தவரிடம் சில விசயங்களை கேட்டுவிட்டு அவரை விலகி சம்பவம் நடந்த இடத்திற்கு சென்றான்.
அவனது பையில் இருந்த நிஷி அதனுடைய ஒரு செயற்கை கண்ணால் அந்த இடத்தை படம் பிடித்து தனது செயற்கை நினைவுப்பகுதியில் பதிவு செய்தது..வெளியில் இருந்து பார்க்க அதன் இரு கண்கள் ஒரே மாதிரி இருந்தாலும் அதில் ஒன்று ஒரு சென்சார் போல செயல்படும்,சமயங்களில் கேமரா என சில சிறப்பான வேலைகளை செய்யும்...அப்படி எடுக்கப்படும் பதிவுகள் நேராக அதன் மூளையோடு இணைந்து செயல்படும்விதமாக பொருத்தப்பட்டுள்ள செயற்கை நினைவுபகுதிக்கு செல்லும்...
தேவையான போது செயற்கை மூளையில் இருந்து தகவல்களை பெற்று அதனுடைய இயற்கை மற்றும் பிராதன மூளையை வைத்து நிஷியால் இயங்கமுடியும்....
சடலம் கிடந்த இடத்தை சுற்றி பார்த்த கணேஷ் அவரது சொந்த அறையும் பார்த்தான்..”நிஷி ஏதாவது உனக்கு கிடைச்சிதா? எனக்கு ஒன்றும் விளங்குற மாதிரி இல்லை” என்றான்.
“இப்போதைக்கு நானும் உன் கட்சிதான் யாரிடமாவது பேசிப்பார்” என்றது நிஷி
அங்கு உள்ளவர்களிடம் சில தகவல்களை பெற்றான் எல்லோரும் பயத்தில் இருந்தனர்..குற்றவாளிகள் யாரும் கிடைக்கவில்லை என்றால் இந்த போலீஸ் நம்மளை உள்ளே போடுமே என்ற எண்ணம்தான்..
அவன் பெற்ற தகவல்களில் புனிதாவை பற்றியும் உண்டு...அவளை காணவேண்டும் என்று சொல்ல...வந்தாள்
அவளை பார்த்த கணேஷ் ஒரு நிமிடம் எதுவும் கேட்காமல் அவளையே பார்த்து கொண்டு இருந்தான்...இந்த நிலையில் இவ்வளவு அழகான பெண்ணா என்று...
புனிதா அவனின் பார்வையின் அர்த்தம புரியாமல் தலையை குனிந்து கொண்டாள்..
வழக்கமாக கேட்கும் சுய அறிமுக கேள்விகளை கேட்கும்போது அவளின் வயதையும்,திருமணம் ஆகவில்லை என்பதை கேட்டவுடன்..அவனுக்குள் கொஞ்சம் சந்தோசம்..
“இவள்தான் முக்கியமானவள் இவளுக்கு அந்த செல் பற்றி எல்லாம் தெரியும்” என்றது நிஷி
இதை கேட்ட புனிதா அந்த சோதனையிலும் நிஷியை ஆச்சர்யமாக பார்த்தாள் எப்படி இந்த நாய் பேசுது என்று?
கணேஷ் தேவையான தடையங்கள் ஏதும் கிடக்கின்றதா என்று பார்த்து விட்டு அந்த சடலத்தை பிரேத பரிசோதனைக்கு அனுப்ப முடிவெடுத்தான்..
அந்த ஊழியர்கள் சில நிபந்தனைகளின் பெயரில் வீட்டிற்கு செல்ல அனுமதிக்க பட்டனர். புனிதாவை தவிர...
“நீங்கள் கொஞ்ச நேரம் நான் கேட்கும் சில கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்னால் எனக்கு கொஞ்சம் உதவியாக இருக்கும்” என்றான்
அவள் எதுவும் சொல்லாமல் சரி என்ற அர்த்தத்தில் தலையை மட்டும் ஆட்டினாள்.
அங்கு இருந்த ஒரு அறையில் நிஷி மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டு இருக்க இருவரும் எதிர் எதிராக அமர்ந்தனர்..
“உங்களின் முகத்தில் அதிக பயம் தெரிகின்றது..அது தேவையில்லை..நான் ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன் ..நீங்கள் நிறபறாதி என்றால்..”என்றான்
“அப்படி என்றால் நீங்கள் என்னைத்தான் சந்தேகபடுகின்றிர்களா?” என்றாள் அழுகின்ற குரலில்...
இதை பார்த்த கணேஷ்க்கு பாவமாக இருந்தது..இப்படி ஒரு நல்ல பெண் இந்த பிரச்சினையில் ஏன் மாட்டிக்கொண்டாள்...ஒருவேளை எனக்காக இருக்குமோ என்றும் நினைத்தான்...
“அந்த செல்களை பற்றி தகவல் கிடைக்குமா ?"என்றது நிஷி.
அதற்கு பதில் சொல்லாமல் “இந்த நாய் எப்படி பேசுது?” என்றாள் கணேஷ்டம்..
“இது கொஞ்சம் வித்தியாசமான நாய்..இப்போதைக்கு அது கேட்கும் கேள்விகளுக்கு மட்டும் பதில் சொல் அப்புறம் இந்த நாயை பற்றி ஆராயலாம்” என்றான்..
"சரி இந்த நாய்க்கு நான் எப்படி புரிய வைப்பேன்?" என்றாள்
"அந்த கஷ்டம உனக்கு வேண்டாம்....அந்த தகவல்கள் எங்கு இருக்கின்றது என்பதை மட்டும் சொல்"
"எல்லா தகவலும் அவரது சொந்த கணினியில் இருக்கு" என்று சொல்லி அங்கு கூட்டி சென்றாள்
"கணேஷ் இந்த செல்லுக்கான தகவலை மட்டும் தனியாக பிரித்து எனது செயற்கையான நினைவுபகுதியில் பதி" என்றது நிஷி
கணேஷ் மெதுவாக நிஷியை தூக்கி தலையை கொஞ்சம் திருப்பி அதன் காதுக்கு அருகில் இருந்து ஒரு மெல்லிய தகடு அளவு இருக்கும் ஒரு சிப்பை உருவினான்...
இதை எல்லாம் அருகில் இருந்தது பார்த்துக்கொண்டு இருந்த புனிதா வியப்பாக நிஷியை பார்த்துகொண்டே அந்த தகவல்களை அந்த சிப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு இருந்தாள்.
கணேஷ் அதை மீண்டும் நிஷிவுக்கு பொருத்திய பின்னர்..."எனக்கு இதனை கொஞ்சம் பிரித்து புரிந்துகொள்ள சில நிமிடங்கள் ஆகும என்று சொல்லி அந்த மேசையின் ஒரு இடத்தில உட்கார்ந்தது...
"கவலைபடாதே எப்படியாவது கொலைகாரனையும் அந்த செல்லையும் கண்டுபிடித்துவிடுவோம்" என்றான் புனிதாவிடம்
"அப்படியே என்னை கொஞ்சம் சீக்கிரம் விட்டுவிடுங்கள் பயமாக இருக்கு"என்றாள்
"பயப்படாதே எங்களுக்கு உதவத்தான் நீ இருக்கிறாய் அந்த செல்களை பற்றி நல்லா தெரிந்தவள் நீ மட்டும்தான் அதான் உன் உதவி எங்களுக்கு தேவை"என்றான்
"அந்த செலகளைபற்றி யாரும் கவலைப்பட தேவை இல்லை..அப்படி ஒரு அமைப்பில்தான் அதை எங்கள் தலைவர் வைத்து இருந்தார்" என்றாள்
அதற்குள் நிஷி தனது வேலையை முடித்துவிட்டு அங்கு வந்து இருந்தது..
"அப்படி என்ன அமைப்பு அந்த செல்களுக்கு பாதுகாப்பாக?" என்றது நிஷி
"அதை நாங்கள் வளர்க்க சேமித்து வைக்க பயன்படுத்தும் அந்த பெட்டி போன்ற கருவி சிறப்பாக இதற்கு என்றே வடிவமைக்கப்பட்டது..செல்களை அழியாமல் பாதுகாப்பதோடு....அது சில ரகசிய எழுத்துக்களால் மூடப்பட்டது அந்த எழுத்துக்கள் தலைவரை தவிர மற்றவருக்கு தெரியாது...அந்த எழுதுக்கள இல்லாமல் அதை திறப்பதோ ஏன் அழிப்பது கூட முடியாத காரியம்..அப்படியே முயற்சி செய்தாலும் அதன் அமைப்பு முதலில் அதன் உள்ளே இருக்கும் செல்களை அழிக்கும் அதற்கு பிறகே அந்த பெட்டி அழியும்...அல்லது திறக்கும்.."என்றாள்
"இது எப்படி சாத்தியம்" என்றான்
"அது மிக குறைந்த அளவு மின்சாரம் கொண்டு செயல்படும் விதத்தில் வடிவமைக்கப்பட்டது...அதோடு சூரிய ஒளியில இருந்து தானாகவே தனக்கு தேவையான மின்சாரத்தை அது எடுத்துகொள்ளும்...அதை யாராவது அதற்குண்டான எழுத்துக்கள் இல்லாமல் திறக்க முயன்றால் அதன் மொத்த மின்சாரம் ஒன்றுபட்டு அதன் உள்ளே உள்ள செல்களை அழித்துவிடும்..."என்றாள்
இதை கேட்டுக்கொண்டு இருந்த நிஷி”ஒரு மிக முக்கியமான மனிதரை தேவையில்லாமல் கொன்று இருக்கிறார்கள்” என்றது.
"என்ன நிஷி அந்த செல்களை பற்றி முழுவதும் தெரிந்து கொண்டாயா?"என்றான்
"ஆமாம் மிக சிரமப்பட்டு அதை உருவாக்கி இருக்கிறார்" என்றது நிஷி
"அதற்குள் நிஷி அந்த செல்களை பற்றி முழுவதும் தெரிந்துகொண்டு விட்டதா? இது எப்படி சாத்தியம்?" என்றாள் புனிதா ஆச்சர்யமாக
"சொல்லி இருக்கிறேன் இது சாதாரண நாய் இல்லை என்று" என்றான்
"இருந்தாலும் பல ஆண்டுகள் ஆராய்ச்சிகள் செய்து கண்டுபிடித்ததை இது எப்படி சில நிமிடங்களில் புரிந்து கொள்ள முடியும்" என்றாள்
"நிஷி இரண்டு விதமான மூளைத்திறன் கொண்டு செயல்படும்..ஒன்று இயற்கையானது..மற்றொன்று செயற்கை...அந்த செயற்கை மூளை ஒரு மெமரி சிப்பை வைத்து செயல்படும்.......அதே நேரத்தில் இந்த செயற்கை,இயற்கை என இரண்டு மூளைகளையும் ஒன்றாக இணைத்து அதனால் வேலை செய்ய முடியும்...இதன் அமைப்பு எல்லாமே நானோ முறையில் வடிவமைக்கப்பட்டது" என்றான்.
அவள் நிஷியை ஆச்சர்யமாக பார்த்தாள்...
“நானோ என்றால் உனக்கு என்ன என்று தெரியுமா?” என்றான்
“நானும் சுஜாதா புத்தகங்கள் நிறைய படித்து இருக்கிறேன்” என்றாள்
“இப்போது தேவையானதை மட்டும் பேசுங்கள்” என்றது நிஷி
"சரி அடுத்து என்ன செய்வது நிஷி?" என்றான்.
“முதலில் இவளை இப்போதைக்கு இங்கு இருந்து போகவிடு....குற்றவாளி தேடுதலை விரிவாக்க சொல் போதும்” என்றது நிஷி
கணேஷ் அவளின் முகவரியை வாங்கிவிட்டு பிரியமனமில்லாமல் போகச்சொன்னான.....
ஆனால் அதற்குள் அந்த கூட்டம் புனிதாவை விட்டு விட்டு அங்கு இருந்த போலீசை நோக்கி சென்றதை பார்த்தது.
இவர்கள் ஒன்றும் புதியதாக சொல்லபோவதில்லை ...நாங்கள் விரைவில் கண்டுபிடிப்போம் என்பதைத்தான் இப்போது சொல்வார்கள் என்று நினைத்துகொண்டே கட்டிலை நோக்கி சென்றது..
“கணேஷ் எந்திரி கொஞ்சம் முக்கியமான விஷயம்” என்றது தனது மெல்லிய குரலில்..
அவனிடம் இருந்து எந்தவித சலனமும் இல்லை...தனது சிறிய பற்களால் அவன் போர்த்தியிருந்த போர்வையை பிடித்து இழுத்தது..
“நாயே உனக்கு தினமும் காலையில் இதே வேலைதான்” என்று நிஷியை திட்டியபடியே முழித்து பார்த்தான்..”இப்ப என்ன உனக்கு பிரச்சினை?” என்றான்
“எனக்கு இல்லை நமக்கு?”
“என்ன?”
“இதை பார்” என்று தொலைக்காட்சியை காட்டியது.
இன்னும் அந்த ஆய்வுக்கூட விவகாரம் போய்கொண்டு இருந்தது..
“இதுக்கு என்ன தினமும் நமது நகரத்தில் எங்காவது ஒரு இடத்தில நடப்பதுதானே?” என்றான்
“இல்லை கணேஷ் இது கொஞ்சம் வித்தியாசமானது”..என்று நிஷி பார்த்த விசயங்களை சொன்னது.
இப்போது தூக்கம் முழுதும் களைந்த கணேஷ்”இது உண்மையில் சாத்தியமா நிஷி? என்றான்
“நானும் எனது இயற்கை செயற்கை அறிவை வைத்து பார்த்தால் சாத்தியம்தான் என்றது” நிஷி
“இவ்வளவு அருமையான அறிவைக்கொண்ட ஒருவரை யார் ஏன்? கொல்லவேண்டும்?” என்றான்
“இந்த மனிதர்களே இப்படித்தான் எங்கு அறிவு சம்பந்தப்பட்டவை எழுகின்றதோ அதை ஏதாவது ஒரு காரணம் காட்டி முடக்குவதே உங்களது வேலை” என்றது
“நிஷி இப்பொது நமது சண்டைக்கு வேலை இல்லை...நீ சொல்வது போல இது நாட்டுக்கு கொஞ்சம் முக்கியமான விஷயம்தான்..அந்த அழியாத செல்கள் தவறானவர்களின் கையில் கிடைத்தால் விஷயம் கொஞ்சம் சிக்கலாக மாறும்” என்றான்.
“சரி விடு அதற்க்குத்தனே நாம் இருக்கின்றோம்...கிளம்பு போய் பார்க்கலாம்” .
“இல்லை நிஷி இதுவரை நமக்கு அங்குபோக முறையான தகவல் எதுவும் வரவில்லை பின் எப்படி நாம் போவது”
“எப்படி என்றாலும் இந்த விஷயம் உனது பார்வைக்குத்தான் வரும் அதான் சொன்னேன் நீ எதற்கும் கிளம்பு அதற்குள் என்ன நடக்கின்றது என்று பார்க்கலாம்” என்றது நிஷி.
கணேஷ் கிளம்பும் நேரத்தில் தனது இயற்கை மற்றும் செயற்கை மூளையில் அந்த செல்கள் சம்பந்தமாக சில விசயங்களை தேடி கொண்டு இருந்தது.
கணேஷ் சாப்பிடும்போது நிஷிவுக்கும் கொஞ்சம் பாலும, அதில் சாதம் போட்டான்...அந்த நேரத்தில் அவனுடைய மேலாதிகாரியிடம் இருந்து அழைப்பு...நிஷி சொன்னது போலவே அவனை அந்த செல் பிரச்சினையை கையாளும்படி கட்டளை கொடுக்கப்பட்டது..
எப்போதும் ....சிறிய அளவில் இருக்கும் நிஷியை எடுத்துசெல்ல உபோயோகபடுத்தும் சில பட்டைகளால் ஆன சிறு பையில் நிஷியை போட்டு கணேஷ் அந்த இடம் நோக்கி கிளம்பினான்.
அதே நேரத்தில் அந்தஅழியா செல்கள் கொண்ட அந்த பெட்டி மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டு இருக்க அதை சுற்றி மூன்று பேர் உட்கார்ந்து யோசித்து கொண்டு இருந்தார்கள்..
அதில் ஒருவன் சற்று கோபமாய்”உனக்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலை இந்த பெட்டியை கொண்டுவருவது மட்டுமே நீ ஏன் ஆளை கொன்றாய்?” என்றான்.
“நானும் திட்டமிட்டபடி பெட்டியை மட்டும்தான் எடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன்..அதை திறந்து ஒரு முறை அந்த செல்கள் இருக்கின்றதா இல்லையா என்பதை உறுதி செய்ய அதை திறக்கலாம் என்று முயலும்போதுதன் எனக்கு தெரிந்தது இது ஒரு ரகசியமான முறையில் பூட்டபட்டிருந்தது...எப்படி திறப்பது என்று அந்த ஆளிடம் கேட்டேன். உங்களை போன்றவர்களுக்கு இது கிடைக்ககூடாது என்பதர்க்காகத்தான் இதை ரகசிய எழுத்துக்களால் தான் மூடி இருப்பதாக சொன்னான்”..
“நான் முதலில் அவனிடம் அந்த எழுத்துகளை நீ சொல்லிவிடு இல்லை என்றால் உயிர் போய்டும் என்று மிரட்டி பார்த்தேன் ஆனால் அவன் மசியவில்லை...என்னையும் பார்த்து விட்டான் அதான் கொன்றுவிட்டேன்” என்றான்.
மற்றொருவன் “சரி நடந்தது நடந்துவிட்டது..இப்பொது இந்த செல் பெட்டியை என்ன செய்வது..இதை திறப்பது என்பது முடியாத காரியம் அது நமக்கு தேவை இல்லாத ஒன்றும்கூட...நமது நோக்கம் இவர்களின் இந்த இறக்காத செல் கண்டுபிடிப்பு மரணம் இல்லாத உயிரை உருவாக்க உதவும் ..இது நமது கடவுளின் கொள்கைக்கு எதிரானது அதை தடுக்கத்தான் நாம் இதை செய்தோம்..எனவே இந்த பெட்டியை எப்படியாவது அழித்து விடுவது நல்லது..”என்றான்.
சிறிது நேரம் அவர்களுக்குள் விவாதம் நடந்து முடிவாக அந்த பெட்டியை பாதுகாப்பாக வைத்து இருப்பது ...அந்த கொலை விஷயம் இவர்களின் மீது சந்தேகம் இன்றி முடியும் வரை..அதற்கு பிறகு அழித்து விட முடிவு செய்தனர்..ஒருவேளை அந்த விசாரைனையில் இந்த பெட்டியை திறக்கும் அந்த எழுத்துக்கள் தெரியவந்தால்...........இதுதான் அவர்கள் அந்த பெட்டியை வைத்து இருக்க காரணம்.
கணேஷ் அந்த இடத்தை அடைந்து அங்கு இதுவரை விசாரணை செய்துகொண்டு இருந்தவரிடம் சில விசயங்களை கேட்டுவிட்டு அவரை விலகி சம்பவம் நடந்த இடத்திற்கு சென்றான்.
அவனது பையில் இருந்த நிஷி அதனுடைய ஒரு செயற்கை கண்ணால் அந்த இடத்தை படம் பிடித்து தனது செயற்கை நினைவுப்பகுதியில் பதிவு செய்தது..வெளியில் இருந்து பார்க்க அதன் இரு கண்கள் ஒரே மாதிரி இருந்தாலும் அதில் ஒன்று ஒரு சென்சார் போல செயல்படும்,சமயங்களில் கேமரா என சில சிறப்பான வேலைகளை செய்யும்...அப்படி எடுக்கப்படும் பதிவுகள் நேராக அதன் மூளையோடு இணைந்து செயல்படும்விதமாக பொருத்தப்பட்டுள்ள செயற்கை நினைவுபகுதிக்கு செல்லும்...
தேவையான போது செயற்கை மூளையில் இருந்து தகவல்களை பெற்று அதனுடைய இயற்கை மற்றும் பிராதன மூளையை வைத்து நிஷியால் இயங்கமுடியும்....
சடலம் கிடந்த இடத்தை சுற்றி பார்த்த கணேஷ் அவரது சொந்த அறையும் பார்த்தான்..”நிஷி ஏதாவது உனக்கு கிடைச்சிதா? எனக்கு ஒன்றும் விளங்குற மாதிரி இல்லை” என்றான்.
“இப்போதைக்கு நானும் உன் கட்சிதான் யாரிடமாவது பேசிப்பார்” என்றது நிஷி
அங்கு உள்ளவர்களிடம் சில தகவல்களை பெற்றான் எல்லோரும் பயத்தில் இருந்தனர்..குற்றவாளிகள் யாரும் கிடைக்கவில்லை என்றால் இந்த போலீஸ் நம்மளை உள்ளே போடுமே என்ற எண்ணம்தான்..
அவன் பெற்ற தகவல்களில் புனிதாவை பற்றியும் உண்டு...அவளை காணவேண்டும் என்று சொல்ல...வந்தாள்
அவளை பார்த்த கணேஷ் ஒரு நிமிடம் எதுவும் கேட்காமல் அவளையே பார்த்து கொண்டு இருந்தான்...இந்த நிலையில் இவ்வளவு அழகான பெண்ணா என்று...
புனிதா அவனின் பார்வையின் அர்த்தம புரியாமல் தலையை குனிந்து கொண்டாள்..
வழக்கமாக கேட்கும் சுய அறிமுக கேள்விகளை கேட்கும்போது அவளின் வயதையும்,திருமணம் ஆகவில்லை என்பதை கேட்டவுடன்..அவனுக்குள் கொஞ்சம் சந்தோசம்..
“இவள்தான் முக்கியமானவள் இவளுக்கு அந்த செல் பற்றி எல்லாம் தெரியும்” என்றது நிஷி
இதை கேட்ட புனிதா அந்த சோதனையிலும் நிஷியை ஆச்சர்யமாக பார்த்தாள் எப்படி இந்த நாய் பேசுது என்று?
கணேஷ் தேவையான தடையங்கள் ஏதும் கிடக்கின்றதா என்று பார்த்து விட்டு அந்த சடலத்தை பிரேத பரிசோதனைக்கு அனுப்ப முடிவெடுத்தான்..
அந்த ஊழியர்கள் சில நிபந்தனைகளின் பெயரில் வீட்டிற்கு செல்ல அனுமதிக்க பட்டனர். புனிதாவை தவிர...
“நீங்கள் கொஞ்ச நேரம் நான் கேட்கும் சில கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்னால் எனக்கு கொஞ்சம் உதவியாக இருக்கும்” என்றான்
அவள் எதுவும் சொல்லாமல் சரி என்ற அர்த்தத்தில் தலையை மட்டும் ஆட்டினாள்.
அங்கு இருந்த ஒரு அறையில் நிஷி மேசையின் மீது வைக்கப்பட்டு இருக்க இருவரும் எதிர் எதிராக அமர்ந்தனர்..
“உங்களின் முகத்தில் அதிக பயம் தெரிகின்றது..அது தேவையில்லை..நான் ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன் ..நீங்கள் நிறபறாதி என்றால்..”என்றான்
“அப்படி என்றால் நீங்கள் என்னைத்தான் சந்தேகபடுகின்றிர்களா?” என்றாள் அழுகின்ற குரலில்...
இதை பார்த்த கணேஷ்க்கு பாவமாக இருந்தது..இப்படி ஒரு நல்ல பெண் இந்த பிரச்சினையில் ஏன் மாட்டிக்கொண்டாள்...ஒருவேளை எனக்காக இருக்குமோ என்றும் நினைத்தான்...
“அந்த செல்களை பற்றி தகவல் கிடைக்குமா ?"என்றது நிஷி.
அதற்கு பதில் சொல்லாமல் “இந்த நாய் எப்படி பேசுது?” என்றாள் கணேஷ்டம்..
“இது கொஞ்சம் வித்தியாசமான நாய்..இப்போதைக்கு அது கேட்கும் கேள்விகளுக்கு மட்டும் பதில் சொல் அப்புறம் இந்த நாயை பற்றி ஆராயலாம்” என்றான்..
"சரி இந்த நாய்க்கு நான் எப்படி புரிய வைப்பேன்?" என்றாள்
"அந்த கஷ்டம உனக்கு வேண்டாம்....அந்த தகவல்கள் எங்கு இருக்கின்றது என்பதை மட்டும் சொல்"
"எல்லா தகவலும் அவரது சொந்த கணினியில் இருக்கு" என்று சொல்லி அங்கு கூட்டி சென்றாள்
"கணேஷ் இந்த செல்லுக்கான தகவலை மட்டும் தனியாக பிரித்து எனது செயற்கையான நினைவுபகுதியில் பதி" என்றது நிஷி
கணேஷ் மெதுவாக நிஷியை தூக்கி தலையை கொஞ்சம் திருப்பி அதன் காதுக்கு அருகில் இருந்து ஒரு மெல்லிய தகடு அளவு இருக்கும் ஒரு சிப்பை உருவினான்...
இதை எல்லாம் அருகில் இருந்தது பார்த்துக்கொண்டு இருந்த புனிதா வியப்பாக நிஷியை பார்த்துகொண்டே அந்த தகவல்களை அந்த சிப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு இருந்தாள்.
கணேஷ் அதை மீண்டும் நிஷிவுக்கு பொருத்திய பின்னர்..."எனக்கு இதனை கொஞ்சம் பிரித்து புரிந்துகொள்ள சில நிமிடங்கள் ஆகும என்று சொல்லி அந்த மேசையின் ஒரு இடத்தில உட்கார்ந்தது...
"கவலைபடாதே எப்படியாவது கொலைகாரனையும் அந்த செல்லையும் கண்டுபிடித்துவிடுவோம்" என்றான் புனிதாவிடம்
"அப்படியே என்னை கொஞ்சம் சீக்கிரம் விட்டுவிடுங்கள் பயமாக இருக்கு"என்றாள்
"பயப்படாதே எங்களுக்கு உதவத்தான் நீ இருக்கிறாய் அந்த செல்களை பற்றி நல்லா தெரிந்தவள் நீ மட்டும்தான் அதான் உன் உதவி எங்களுக்கு தேவை"என்றான்
"அந்த செலகளைபற்றி யாரும் கவலைப்பட தேவை இல்லை..அப்படி ஒரு அமைப்பில்தான் அதை எங்கள் தலைவர் வைத்து இருந்தார்" என்றாள்
அதற்குள் நிஷி தனது வேலையை முடித்துவிட்டு அங்கு வந்து இருந்தது..
"அப்படி என்ன அமைப்பு அந்த செல்களுக்கு பாதுகாப்பாக?" என்றது நிஷி
"அதை நாங்கள் வளர்க்க சேமித்து வைக்க பயன்படுத்தும் அந்த பெட்டி போன்ற கருவி சிறப்பாக இதற்கு என்றே வடிவமைக்கப்பட்டது..செல்களை அழியாமல் பாதுகாப்பதோடு....அது சில ரகசிய எழுத்துக்களால் மூடப்பட்டது அந்த எழுத்துக்கள் தலைவரை தவிர மற்றவருக்கு தெரியாது...அந்த எழுதுக்கள இல்லாமல் அதை திறப்பதோ ஏன் அழிப்பது கூட முடியாத காரியம்..அப்படியே முயற்சி செய்தாலும் அதன் அமைப்பு முதலில் அதன் உள்ளே இருக்கும் செல்களை அழிக்கும் அதற்கு பிறகே அந்த பெட்டி அழியும்...அல்லது திறக்கும்.."என்றாள்
"இது எப்படி சாத்தியம்" என்றான்
"அது மிக குறைந்த அளவு மின்சாரம் கொண்டு செயல்படும் விதத்தில் வடிவமைக்கப்பட்டது...அதோடு சூரிய ஒளியில இருந்து தானாகவே தனக்கு தேவையான மின்சாரத்தை அது எடுத்துகொள்ளும்...அதை யாராவது அதற்குண்டான எழுத்துக்கள் இல்லாமல் திறக்க முயன்றால் அதன் மொத்த மின்சாரம் ஒன்றுபட்டு அதன் உள்ளே உள்ள செல்களை அழித்துவிடும்..."என்றாள்
இதை கேட்டுக்கொண்டு இருந்த நிஷி”ஒரு மிக முக்கியமான மனிதரை தேவையில்லாமல் கொன்று இருக்கிறார்கள்” என்றது.
"என்ன நிஷி அந்த செல்களை பற்றி முழுவதும் தெரிந்து கொண்டாயா?"என்றான்
"ஆமாம் மிக சிரமப்பட்டு அதை உருவாக்கி இருக்கிறார்" என்றது நிஷி
"அதற்குள் நிஷி அந்த செல்களை பற்றி முழுவதும் தெரிந்துகொண்டு விட்டதா? இது எப்படி சாத்தியம்?" என்றாள் புனிதா ஆச்சர்யமாக
"சொல்லி இருக்கிறேன் இது சாதாரண நாய் இல்லை என்று" என்றான்
"இருந்தாலும் பல ஆண்டுகள் ஆராய்ச்சிகள் செய்து கண்டுபிடித்ததை இது எப்படி சில நிமிடங்களில் புரிந்து கொள்ள முடியும்" என்றாள்
"நிஷி இரண்டு விதமான மூளைத்திறன் கொண்டு செயல்படும்..ஒன்று இயற்கையானது..மற்றொன்று செயற்கை...அந்த செயற்கை மூளை ஒரு மெமரி சிப்பை வைத்து செயல்படும்.......அதே நேரத்தில் இந்த செயற்கை,இயற்கை என இரண்டு மூளைகளையும் ஒன்றாக இணைத்து அதனால் வேலை செய்ய முடியும்...இதன் அமைப்பு எல்லாமே நானோ முறையில் வடிவமைக்கப்பட்டது" என்றான்.
அவள் நிஷியை ஆச்சர்யமாக பார்த்தாள்...
“நானோ என்றால் உனக்கு என்ன என்று தெரியுமா?” என்றான்
“நானும் சுஜாதா புத்தகங்கள் நிறைய படித்து இருக்கிறேன்” என்றாள்
“இப்போது தேவையானதை மட்டும் பேசுங்கள்” என்றது நிஷி
"சரி அடுத்து என்ன செய்வது நிஷி?" என்றான்.
“முதலில் இவளை இப்போதைக்கு இங்கு இருந்து போகவிடு....குற்றவாளி தேடுதலை விரிவாக்க சொல் போதும்” என்றது நிஷி
கணேஷ் அவளின் முகவரியை வாங்கிவிட்டு பிரியமனமில்லாமல் போகச்சொன்னான.....
"செல்"லும் ...சொல்லும் 1
| By கணேஷ்
தனியாக இருக்கும் அந்த ஆய்வுகூடத்துக்கு வேலைக்காக வந்து போகும் ஒன்பது ஊழியர்களை தவிர அந்த பக்கம் அவ்வளவாக ஆள் நடமாட்டம் இருக்காது..அபப்டியொரு அமைதியான இடம் இப்போது பெறும் பரபரப்பாக இருந்தது..
அதனை ஒட்டி சில காவல்துறை வாகனங்கள், வேடிக்கை பார்க்கவந்தவ்ர்கள் என சேர்ந்ததுதான் அந்த பரபரப்புக்கு காரணம..
அவர்களுக்கு இருந்த ஒரே கேள்வி ஏன்?எதற்கு? என்றுதான்..எப்படி? என்பது அவர்களுக்கு தெரியும்...
அங்கு கிடந்த சடலத்தை பார்த்த முதல் பெண்.. அந்த ஆள் கைகள் கட்டபட்டு நெற்றியில் சுடப்பட்டு இருப்பதாக பலமுறை பயத்தோடு எல்லோரிடமும் புலம்பிஇருந்தாள்...
எல்லோரும் அந்த சடலத்தை பார்க்க ஆவலாய் இருந்தாலும் அவர்களை அனுமதிக்கவில்லை...அங்கு வேலை செய்பவர்கள் வரிசையாக உட்காரவைக்கபட்டு அவர்களிடம் காவல் துறையை சார்ந்த சிலர் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள்..
. அந்த பகுதியை சேர்ந்த காவல்நிலையத்தில் இருந்து கடமைக்கு வந்த ஒரு போலீஸ்காரர் தனது விசாரணையை தொடங்கி இருந்தார்...
அங்கு இருந்த ஊழியரில் ஒருவர் போலீஸ் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்..
இங்கு என்ன சம்பந்தமான வேலை நடக்கின்றது?
ஜெனடிக் சம்பந்தமான சில ஆராய்ச்சிகள் என்றார்..
அப்படி என்றால்?? கொஞ்சம் விளக்கமாக சொல்லுங்கள் நீங்கள் இங்கு என்ன செய்துகொண்டு இருந்திர்கள்? அவர்கள் ஏன் இவரை கொல்ல வேண்டும்?
கொல்லப்பட்டது எங்களது நிறுவனத்தின் தலைவர் அவரே தலைமை விஞ்ஞானியும்கூட...நாங்கள் ஈடுபட்டு இருந்தது எப்போதும் இறக்காத சில செல்கள் அல்லது ஸ்டெம் செல்களை உருவாக்குவது பற்றி..அதில் கொஞ்சம் வெற்றி அடையும் நிலையில் இருந்தோம்..இந்நிலையில் நாங்கள் யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை இப்படி நடக்கும் என்று..
போலீஸ் வழக்கமாக கேட்க்கும் கேள்வியை கேட்டது.. “உங்களுக்கு இது சம்பந்தமாக யார் மீதாவது சந்தேகம் இருக்கின்றதா?
எங்களது இந்த ஆராய்ச்சி யாருக்கும் எந்தவிதமான இழப்போ,தொந்தரவோ கொடுக்கும்படி.. இல்லை என்பதால் யார் மீதும் சந்தேகப்பட வாய்ப்பு இல்லை என்றார்..அந்த ஊழியர்
உங்களுக்கு எதிராக இதே துறையில் போட்டியாளர்கள் இருக்கின்றார்களா? என்றது போலீஸ்
அப்படி யாரும் இல்லை..வேறு சிலர் இதே முயற்சியை செய்தாலும் இந்த ஆராய்ச்சியை பொறுத்தவரை உதவி செய்வார்களே தவிர இந்த மாதிரி செயல்களில் ஈடுபடமாட்டார்கள்
சரி உங்கள் தலைவருக்கு ஏதாவது தனிப்பட்ட முறையில் விரோதம் ஏதும்? என்றது போலீஸ்..
இல்லை அவருக்கு குடும்பம் என்று ஏதும் இல்லை..அவர் தங்கி இருப்பது இதே கட்டிடத்தின் மேல்பகுதியில்தான்...அவர் இங்கு வேலைமுடிந்தவுடன் வெளியில் எங்கும் போக மாட்டார்..இங்குதான் தங்கி இருப்பார்..என்றார்
எந்தவிதமான பிரச்சினை,சந்தேகம் இல்லை என்றால் அவர் எதற்கு கொலைசெய்ய படவேண்டும்? என்றது போலீஸ்
அதுதான் எங்களுக்கும் பயம்களந்த ஆச்சர்யம் என்றார்கள்...அனைவரும்
கொஞ்சம் பெரிய அறை,சில அறிவியல் ஆய்வுக்கருவிகள் உட்பட சில கணினிகள் இருந்தன..ஒரு இடத்தில அந்த சடலம் கிடத்தப்பட்டு இருந்தது..பின்பக்கமாக கைகள் கட்டபட்ட நிலையில்..
அறையில் உள்ள பொருள்கள் எதுவும் அவ்வளவாக களைந்து இருக்கவில்லை..சோதனை செய்ய தலையை தரையில் வைத்தபடி மண்டியிட்டு இருந்த அந்த சடலத்தை திருப்பி பார்த்தார்கள் ..தலையில் அதிகம் முடி இல்லாததால் நெற்றியில் சுடப்பட்டதால் வந்த ரத்தம் வலுக்கையில் கொஞ்சம் பரவி இருந்தது...
வயது 50 ல் இருந்து 52 இருக்கும்..சராசரியான உடல்வாகு..கண்ணாடி உடைந்து அருகில் சிதறி இருந்தது..முதலில் தாக்கப்பட்டு பின் கைகள் கட்டப்பட்டு இருக்கலாம்..முகத்தில் அடிகள் விழுந்ததுக்கான வீக்கங்கள் தெரிந்தன...
அங்கு வேலை செய்பவர்களில் இவருக்கு உதவியாளராக வேலைபார்த்த ஒரு பெண் அந்த அறைக்கு அழைத்து வறப்பட்டாள்..
“உன் பெயர் என்ன?”
“புனிதா” என்றாள் பயத்தோடு..
“வயது?”
“24”
“திருமணம் ஆகிவிட்டதா?”
இல்லை”
“சரி நீதானே இவருக்கு உதவியாள்?”
“ஆமாம்”
“என்னென்ன வேலைகள் நீ செய்வாய்?”
“தினசரி ஆராய்ச்சிகள் சம்பந்தமான குறிப்புகள் எடுப்பது,சில ஆய்வுகூட வேலைகள் சம்பந்தமாக அவருக்கு தகவல் கொடுப்பது..போன்ற வேலைகள்”...
“உனக்கு அவர் என்ன வேலைகள் செய்கின்றார்?அது சம்பந்தமான அல்லது அதை பற்றிய அறிவோ,அதில் ஈடுபாடோ உண்டா?”
“ஆமாம் நானும் இந்த துறையை சேர்ந்தவள்தான்...இவர் செய்யும் ஆராய்ச்சிகள் சம்பந்தமான எல்லா விசயங்களும் எனக்கு தெரியும்” என்றாள்
பயத்தில் அவளது அழகிய முகம் சற்று சிகப்பாக மாறி வியர்த்து வழிந்தது..
“நேற்று வேலை முடிந்து எத்தனை மணிக்கு கிளம்பினே?”
“வழக்கம்போல மாலை ஆறு மணிக்கு”
“இவர் எத்தனை மணிக்கு வழக்கமாக வேலையை முடிப்பார்?”
“அதை குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாது..அவர் இங்கு மேலே தங்கி இருப்பதால் எப்போதும் இங்குதான் இருப்பார்..”என்றாள்.
இந்த கேள்விகளை கேட்கும் போது அந்த போலீஸ் புனிதாவின் அழகை ரசிக்காமல் இல்லை..
அவரது அறையை பார்த்தார்கள்..நிறைய புத்தகங்கள் தவிர வேறொன்றும் தடயங்கள் இல்லை...சிறிய அறை..ஒரு படுக்கை..பொருள்கள் எல்லாம் கலையாமல் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தது..”கொலையாளி இங்கு வரவில்லை...அவனது நோக்கம் திருட வேண்டியது இல்லை ...அவரை கொலை செய்வது மட்டும்தான்” என்றார் அந்த போலீஸ்காரர்..
மீண்டும் சடலம் கிடந்த இடத்திற்கு சென்றார்கள்...அந்த அறையை புனிதாவிடம் காட்டி “இந்த அறையில் இருந்து ஏதாவது பொருள்கள் காணமல் போய் இருக்கா? என்று கொஞ்சம் பார்த்து சொல்” என்றார்..
பயம் கலந்த அழகிய கண்ணால் சுற்றி பார்த்துவிட்டு..”ஆமாம்” என்றாள்
“என்ன காணவில்லை?”
“நாங்கள் கண்டுபிடித்த செல்களை வளர்க்க வைத்து இருந்த ஒரு வித பெட்டியை காணவில்லை” என்றாள்
“அப்படி அதில் என்ன இருந்தது?”
“எங்களின் ஆராய்ச்சியின் கண்டுபிடிக்க பட்ட அந்த செல்களின் வளர்ச்சியை சோதனை செய்ய அதை செயற்கையான ஒரு பெட்டியில் வைத்து வளர்ப்போம்..அதைத்தான் காணோம்”
“அந்த செல்களை பற்றி யாருக்கோ தெரிந்து,அது அவர்களுக்கு தேவைப்பட்டு இருக்கின்றது...அப்படி பார்த்தால். உங்களின் தொழில்முறை எதிரிதனே இதை செய்து இருக்க முடியும்".. என்றது போலீஸ்.”
“எனக்கு தெரிந்து அப்படி யாரும் எங்களுக்கு எதிரிகள் இல்லை” என்றாள்.
“உங்களுக்குள் ஏதாவது பிரச்சனையா? உங்கள் வேலையாட்களில் யாரவது இதை செய்து இருக்கலாம் என சந்தேகபடுகின்றிர்களா?”
“இல்லை அப்படி யாரும் எங்களில் இல்லை, எங்களது ஆராய்ச்சியை முழுமையாக தெரிந்து கொண்டவர்கள் மொத்தம் மூன்று பேர்தான்..அவர்களும் அவருக்கு விசுவாசமானவர்கள்.”. என்றாள்
“அந்த மூன்று பேர் யார்?” என்றது போலீஸ்
அந்த கூட்டத்தில் இருந்து ஒரு ஆண் விலகி வந்து புனிதாவோடு இனைந்து கொண்டார்..
அவர் வயது முதிர்ந்தவர்..இறந்தவ்ரும் இவரும் சேந்து படித்தவர்கள்..இவர் செய்ய வாய்ப்பு இல்லை..
“அபப்டி என்றால் கொலையாளி வெளியில் இருந்து அந்த செல்களின் தேவைக்காக அவரை கொன்று இருக்கிறான் அப்படித்தானே?”
அந்த ஊழியர்களிடம் மௌனம்
அந்த போலீஸ் வெளியில் வந்து அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை பற்றி பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போதே பத்திரிக்கைகாரர்கள் சகிதம் மற்றொரு கூட்டம் அந்த கட்டிடத்துக்கு வந்து இருந்தது.
அவர்களை பார்த்தவுடனே...புனிதா வந்து அங்கு இருந்த போலீசிடம் “அவர்களை உள்ளே விட வேண்டாம் எங்களது ஆராய்ச்சிகள் கொஞ்சம் முக்கியமானது இதை பிரபல படுததவேண்டாம் என நினைக்கிறேன்” என்றாள்..
அவள் சொல்லி முடித்துவிட்டு திரும்பும்போது ஒரு சிலர் உள்ளே நுழைந்து புகைப்படம் எடுப்பதில் இறங்கியிருந்தனர்..
அந்த சடலம் கிடந்த அறை முழுவதும் பத்திரிக்கைகாரர்கள் பரவி அவர்களின் வேலையை சரியாக செய்து கொண்டு இருந்தனர்..
புனிதாவுக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை..அவர்களின் அடுத்த கட்டம் இங்கு வேலை பார்ப்பவர்கள்..அதுவும் இறந்தவரின் உதவியாளன என்னைத்தான் நோண்டுவர்கள்...
தேவையான கோணங்களில் அந்த சடலத்தை படம் எடுத்த அந்த கூட்டம்..சில ஊழியர்களிடம் தனது கேள்விகளை தொடுக்க அவர்கள் சமத்தாக புனிதாவை கைகாட்டினர்கள்..
இப்போது அந்த கூட்டம் புனிதாவை சூழ்ந்து இருந்தது..
புனிதா தினறியிருந்தாள்..ஒரு முடிவாக உண்மையை சொல்லிவிடுவது என முடிவெடுத்து ..அங்கு என்ன விதமான ஆராய்ச்சிகள் நடந்து கொண்டு இருந்தன என்பதை பற்றி சொல்லி கொண்டு இருந்தாள்..
“அப்படி என்றால் நீங்கள் கண்டுபிடிக்கும் அந்த செல்களால் மரணம் இல்லாத உயிரை உருவாக்க முடியுமா?” என்றார் அந்த கூட்டத்தில் இருந்து..
அதற்கு புனிதா கொஞ்சம் தயங்கி விட்டு “ஆமாம் எங்களது நோக்கமே அதுதான்” என்றாள்.
“அப்படி என்றால் நீங்கள் கடவுளின் படைப்புக்கு எதிராக செயல்படுகின்றிர்களா?நீங்கள் இதை செய்வதின் நோக்கம் என்ன?” என்ற கேள்விக்கு புனிதாவால் பதில் சொல்லமுடியவில்லை..
அந்த கூட்டத்தை விட்டு விலகமுயன்ற புனிதாவின் கலங்கிய முகம் அங்கு இருந்த காமேரக்களால் தொலைகாட்சியில் நேரிடையாக தெரிந்து கொண்டு இருந்தது..
இதை பார்த்துக்கொண்டு இருந்த நிஷியின் ஆர்வம் அடுத்து என்ன என்றுதான்.......
அதனை ஒட்டி சில காவல்துறை வாகனங்கள், வேடிக்கை பார்க்கவந்தவ்ர்கள் என சேர்ந்ததுதான் அந்த பரபரப்புக்கு காரணம..
அவர்களுக்கு இருந்த ஒரே கேள்வி ஏன்?எதற்கு? என்றுதான்..எப்படி? என்பது அவர்களுக்கு தெரியும்...
அங்கு கிடந்த சடலத்தை பார்த்த முதல் பெண்.. அந்த ஆள் கைகள் கட்டபட்டு நெற்றியில் சுடப்பட்டு இருப்பதாக பலமுறை பயத்தோடு எல்லோரிடமும் புலம்பிஇருந்தாள்...
எல்லோரும் அந்த சடலத்தை பார்க்க ஆவலாய் இருந்தாலும் அவர்களை அனுமதிக்கவில்லை...அங்கு வேலை செய்பவர்கள் வரிசையாக உட்காரவைக்கபட்டு அவர்களிடம் காவல் துறையை சார்ந்த சிலர் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள்..
. அந்த பகுதியை சேர்ந்த காவல்நிலையத்தில் இருந்து கடமைக்கு வந்த ஒரு போலீஸ்காரர் தனது விசாரணையை தொடங்கி இருந்தார்...
அங்கு இருந்த ஊழியரில் ஒருவர் போலீஸ் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்..
இங்கு என்ன சம்பந்தமான வேலை நடக்கின்றது?
ஜெனடிக் சம்பந்தமான சில ஆராய்ச்சிகள் என்றார்..
அப்படி என்றால்?? கொஞ்சம் விளக்கமாக சொல்லுங்கள் நீங்கள் இங்கு என்ன செய்துகொண்டு இருந்திர்கள்? அவர்கள் ஏன் இவரை கொல்ல வேண்டும்?
கொல்லப்பட்டது எங்களது நிறுவனத்தின் தலைவர் அவரே தலைமை விஞ்ஞானியும்கூட...நாங்கள் ஈடுபட்டு இருந்தது எப்போதும் இறக்காத சில செல்கள் அல்லது ஸ்டெம் செல்களை உருவாக்குவது பற்றி..அதில் கொஞ்சம் வெற்றி அடையும் நிலையில் இருந்தோம்..இந்நிலையில் நாங்கள் யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை இப்படி நடக்கும் என்று..
போலீஸ் வழக்கமாக கேட்க்கும் கேள்வியை கேட்டது.. “உங்களுக்கு இது சம்பந்தமாக யார் மீதாவது சந்தேகம் இருக்கின்றதா?
எங்களது இந்த ஆராய்ச்சி யாருக்கும் எந்தவிதமான இழப்போ,தொந்தரவோ கொடுக்கும்படி.. இல்லை என்பதால் யார் மீதும் சந்தேகப்பட வாய்ப்பு இல்லை என்றார்..அந்த ஊழியர்
உங்களுக்கு எதிராக இதே துறையில் போட்டியாளர்கள் இருக்கின்றார்களா? என்றது போலீஸ்
அப்படி யாரும் இல்லை..வேறு சிலர் இதே முயற்சியை செய்தாலும் இந்த ஆராய்ச்சியை பொறுத்தவரை உதவி செய்வார்களே தவிர இந்த மாதிரி செயல்களில் ஈடுபடமாட்டார்கள்
சரி உங்கள் தலைவருக்கு ஏதாவது தனிப்பட்ட முறையில் விரோதம் ஏதும்? என்றது போலீஸ்..
இல்லை அவருக்கு குடும்பம் என்று ஏதும் இல்லை..அவர் தங்கி இருப்பது இதே கட்டிடத்தின் மேல்பகுதியில்தான்...அவர் இங்கு வேலைமுடிந்தவுடன் வெளியில் எங்கும் போக மாட்டார்..இங்குதான் தங்கி இருப்பார்..என்றார்
எந்தவிதமான பிரச்சினை,சந்தேகம் இல்லை என்றால் அவர் எதற்கு கொலைசெய்ய படவேண்டும்? என்றது போலீஸ்
அதுதான் எங்களுக்கும் பயம்களந்த ஆச்சர்யம் என்றார்கள்...அனைவரும்
கொஞ்சம் பெரிய அறை,சில அறிவியல் ஆய்வுக்கருவிகள் உட்பட சில கணினிகள் இருந்தன..ஒரு இடத்தில அந்த சடலம் கிடத்தப்பட்டு இருந்தது..பின்பக்கமாக கைகள் கட்டபட்ட நிலையில்..
அறையில் உள்ள பொருள்கள் எதுவும் அவ்வளவாக களைந்து இருக்கவில்லை..சோதனை செய்ய தலையை தரையில் வைத்தபடி மண்டியிட்டு இருந்த அந்த சடலத்தை திருப்பி பார்த்தார்கள் ..தலையில் அதிகம் முடி இல்லாததால் நெற்றியில் சுடப்பட்டதால் வந்த ரத்தம் வலுக்கையில் கொஞ்சம் பரவி இருந்தது...
வயது 50 ல் இருந்து 52 இருக்கும்..சராசரியான உடல்வாகு..கண்ணாடி உடைந்து அருகில் சிதறி இருந்தது..முதலில் தாக்கப்பட்டு பின் கைகள் கட்டப்பட்டு இருக்கலாம்..முகத்தில் அடிகள் விழுந்ததுக்கான வீக்கங்கள் தெரிந்தன...
அங்கு வேலை செய்பவர்களில் இவருக்கு உதவியாளராக வேலைபார்த்த ஒரு பெண் அந்த அறைக்கு அழைத்து வறப்பட்டாள்..
“உன் பெயர் என்ன?”
“புனிதா” என்றாள் பயத்தோடு..
“வயது?”
“24”
“திருமணம் ஆகிவிட்டதா?”
இல்லை”
“சரி நீதானே இவருக்கு உதவியாள்?”
“ஆமாம்”
“என்னென்ன வேலைகள் நீ செய்வாய்?”
“தினசரி ஆராய்ச்சிகள் சம்பந்தமான குறிப்புகள் எடுப்பது,சில ஆய்வுகூட வேலைகள் சம்பந்தமாக அவருக்கு தகவல் கொடுப்பது..போன்ற வேலைகள்”...
“உனக்கு அவர் என்ன வேலைகள் செய்கின்றார்?அது சம்பந்தமான அல்லது அதை பற்றிய அறிவோ,அதில் ஈடுபாடோ உண்டா?”
“ஆமாம் நானும் இந்த துறையை சேர்ந்தவள்தான்...இவர் செய்யும் ஆராய்ச்சிகள் சம்பந்தமான எல்லா விசயங்களும் எனக்கு தெரியும்” என்றாள்
பயத்தில் அவளது அழகிய முகம் சற்று சிகப்பாக மாறி வியர்த்து வழிந்தது..
“நேற்று வேலை முடிந்து எத்தனை மணிக்கு கிளம்பினே?”
“வழக்கம்போல மாலை ஆறு மணிக்கு”
“இவர் எத்தனை மணிக்கு வழக்கமாக வேலையை முடிப்பார்?”
“அதை குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாது..அவர் இங்கு மேலே தங்கி இருப்பதால் எப்போதும் இங்குதான் இருப்பார்..”என்றாள்.
இந்த கேள்விகளை கேட்கும் போது அந்த போலீஸ் புனிதாவின் அழகை ரசிக்காமல் இல்லை..
அவரது அறையை பார்த்தார்கள்..நிறைய புத்தகங்கள் தவிர வேறொன்றும் தடயங்கள் இல்லை...சிறிய அறை..ஒரு படுக்கை..பொருள்கள் எல்லாம் கலையாமல் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தது..”கொலையாளி இங்கு வரவில்லை...அவனது நோக்கம் திருட வேண்டியது இல்லை ...அவரை கொலை செய்வது மட்டும்தான்” என்றார் அந்த போலீஸ்காரர்..
மீண்டும் சடலம் கிடந்த இடத்திற்கு சென்றார்கள்...அந்த அறையை புனிதாவிடம் காட்டி “இந்த அறையில் இருந்து ஏதாவது பொருள்கள் காணமல் போய் இருக்கா? என்று கொஞ்சம் பார்த்து சொல்” என்றார்..
பயம் கலந்த அழகிய கண்ணால் சுற்றி பார்த்துவிட்டு..”ஆமாம்” என்றாள்
“என்ன காணவில்லை?”
“நாங்கள் கண்டுபிடித்த செல்களை வளர்க்க வைத்து இருந்த ஒரு வித பெட்டியை காணவில்லை” என்றாள்
“அப்படி அதில் என்ன இருந்தது?”
“எங்களின் ஆராய்ச்சியின் கண்டுபிடிக்க பட்ட அந்த செல்களின் வளர்ச்சியை சோதனை செய்ய அதை செயற்கையான ஒரு பெட்டியில் வைத்து வளர்ப்போம்..அதைத்தான் காணோம்”
“அந்த செல்களை பற்றி யாருக்கோ தெரிந்து,அது அவர்களுக்கு தேவைப்பட்டு இருக்கின்றது...அப்படி பார்த்தால். உங்களின் தொழில்முறை எதிரிதனே இதை செய்து இருக்க முடியும்".. என்றது போலீஸ்.”
“எனக்கு தெரிந்து அப்படி யாரும் எங்களுக்கு எதிரிகள் இல்லை” என்றாள்.
“உங்களுக்குள் ஏதாவது பிரச்சனையா? உங்கள் வேலையாட்களில் யாரவது இதை செய்து இருக்கலாம் என சந்தேகபடுகின்றிர்களா?”
“இல்லை அப்படி யாரும் எங்களில் இல்லை, எங்களது ஆராய்ச்சியை முழுமையாக தெரிந்து கொண்டவர்கள் மொத்தம் மூன்று பேர்தான்..அவர்களும் அவருக்கு விசுவாசமானவர்கள்.”. என்றாள்
“அந்த மூன்று பேர் யார்?” என்றது போலீஸ்
அந்த கூட்டத்தில் இருந்து ஒரு ஆண் விலகி வந்து புனிதாவோடு இனைந்து கொண்டார்..
அவர் வயது முதிர்ந்தவர்..இறந்தவ்ரும் இவரும் சேந்து படித்தவர்கள்..இவர் செய்ய வாய்ப்பு இல்லை..
“அபப்டி என்றால் கொலையாளி வெளியில் இருந்து அந்த செல்களின் தேவைக்காக அவரை கொன்று இருக்கிறான் அப்படித்தானே?”
அந்த ஊழியர்களிடம் மௌனம்
அந்த போலீஸ் வெளியில் வந்து அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை பற்றி பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போதே பத்திரிக்கைகாரர்கள் சகிதம் மற்றொரு கூட்டம் அந்த கட்டிடத்துக்கு வந்து இருந்தது.
அவர்களை பார்த்தவுடனே...புனிதா வந்து அங்கு இருந்த போலீசிடம் “அவர்களை உள்ளே விட வேண்டாம் எங்களது ஆராய்ச்சிகள் கொஞ்சம் முக்கியமானது இதை பிரபல படுததவேண்டாம் என நினைக்கிறேன்” என்றாள்..
அவள் சொல்லி முடித்துவிட்டு திரும்பும்போது ஒரு சிலர் உள்ளே நுழைந்து புகைப்படம் எடுப்பதில் இறங்கியிருந்தனர்..
அந்த சடலம் கிடந்த அறை முழுவதும் பத்திரிக்கைகாரர்கள் பரவி அவர்களின் வேலையை சரியாக செய்து கொண்டு இருந்தனர்..
புனிதாவுக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை..அவர்களின் அடுத்த கட்டம் இங்கு வேலை பார்ப்பவர்கள்..அதுவும் இறந்தவரின் உதவியாளன என்னைத்தான் நோண்டுவர்கள்...
தேவையான கோணங்களில் அந்த சடலத்தை படம் எடுத்த அந்த கூட்டம்..சில ஊழியர்களிடம் தனது கேள்விகளை தொடுக்க அவர்கள் சமத்தாக புனிதாவை கைகாட்டினர்கள்..
இப்போது அந்த கூட்டம் புனிதாவை சூழ்ந்து இருந்தது..
புனிதா தினறியிருந்தாள்..ஒரு முடிவாக உண்மையை சொல்லிவிடுவது என முடிவெடுத்து ..அங்கு என்ன விதமான ஆராய்ச்சிகள் நடந்து கொண்டு இருந்தன என்பதை பற்றி சொல்லி கொண்டு இருந்தாள்..
“அப்படி என்றால் நீங்கள் கண்டுபிடிக்கும் அந்த செல்களால் மரணம் இல்லாத உயிரை உருவாக்க முடியுமா?” என்றார் அந்த கூட்டத்தில் இருந்து..
அதற்கு புனிதா கொஞ்சம் தயங்கி விட்டு “ஆமாம் எங்களது நோக்கமே அதுதான்” என்றாள்.
“அப்படி என்றால் நீங்கள் கடவுளின் படைப்புக்கு எதிராக செயல்படுகின்றிர்களா?நீங்கள் இதை செய்வதின் நோக்கம் என்ன?” என்ற கேள்விக்கு புனிதாவால் பதில் சொல்லமுடியவில்லை..
அந்த கூட்டத்தை விட்டு விலகமுயன்ற புனிதாவின் கலங்கிய முகம் அங்கு இருந்த காமேரக்களால் தொலைகாட்சியில் நேரிடையாக தெரிந்து கொண்டு இருந்தது..
இதை பார்த்துக்கொண்டு இருந்த நிஷியின் ஆர்வம் அடுத்து என்ன என்றுதான்.......
முதல் காதல் கடிதம்...
Saturday, November 6, 2010 | By கணேஷ்
காதல் எங்கு எப்போது எப்படி வரும்
என்று சரியாக தெரியாது என்பதை - நான்
முன்னரே அறிந்து இருந்தால் - முதலிலேயே
ஹசைன்பெர்க்கிடம் ஐயபாட்டுகொள்கையை
முறையாக படித்து இருப்பேன்....
சரி வந்த பின்னாவது எப்படி
வந்தது என்று யோசித்தேன் -அதற்கும்
விடை இல்லாமல் போனது - எப்படி இந்த
பிரபஞ்சம் உருவானது என்ற கேள்வியைபோல..
எத்தனையோ விதிகள்,சமன்பாடுகள்
கொண்டு முயற்சித்து பார்த்தாயிற்று..
முடிவில்லாமல் நீளுகின்றது - அதே
பிரபஞ்சத்தின் கேள்வியைபோல காதலும்..
சில காரணங்கள் சொல்வேன்...
கருந்துளைகள் வேகமாக செல்லும்
ஒளியையே தன்னுள்ளே இழுத்துபோட்டு
வெளிவிடாமல் விளையாடுமாம் - உன்
கருவிழிகளால் இதயத்துக்குள் என்னை
கட்டி இழுத்து போட்டுவிட்டு இப்போது
காதல் எனும் விளையாட்டு விளையாடுகின்றாய்.....
ஐன்ஸ்டீன் பார்வைக்கு
அணுவும தப்பாதாம் அவரையே - ஒரு
பெண்ணின் காதல் பார்வை துளைத்தது - நான்
உன் பார்வைக்கு எம்மாத்திரம்
உன் விழியின் விசைக்கு - நான்
முழுதும் வளைந்து கொடுக்கிறேன் - எனக்குள்
என்ன நடக்கின்றது என்பதை அறியாமல் - எப்படி
ஈர்ப்பு விசைக்கு ஒளி வலைகின்றதோ அப்படி...
இன்னும் இயங்கிகொண்டு இருக்கிறேன்....
உன் கருவிழிகளின் விசையால் - எப்படி
பிரபஞ்சம் இதுவரை புரியாத ஒரு
கருவிசையினால் இயங்குகின்றதோ அதைப்போல...
((உன் காதல் எனும் பிரபஞ்சத்துக்குள் நானும்))
கணேஷ்
இதை எழுதி நான்காய் மடித்து எப்போதும் நானும் அவளும் சந்திக்கும் இடத்தில வைத்து அவளிடம் கொடுக்க எண்ணம...இரவு இதை எழுதியதில் இருந்து சரியாக தூக்கம் வர மறுத்தது...
எப்படி இதை நாளை அவளிடம் கொடுக்க போகிறோம்..அவள் எனது காதலை ஏற்றுகொள்வாளா? என்ற எண்ணங்கள் மனதில் விடாமல் ஓடிக்கொண்டு இருந்தன...
மறுநாள் காலையில் அவள் வழக்கமாக நிற்க்கும் இடத்தில நின்று இருந்தாள்...அந்த இடத்தில ஆட்களின் நடமாட்டம் அவ்வளவாக இல்லை..அருகில் சென்று அதை அவளிடம் நீட்டினேன்..வாங்கும்முன்
"என்ன?" என்றாள்
"பாரேன"
பிரித்து சில நிமிடங்கள் படித்து விட்டு...
"எதுக்கு கணேஷ் என்னை காதலிக்க நினைக்கின்றாய்?"
"உன்னை ரெம்ப பிடிக்கும்" என்றேன்
"அதான் எதுக்கு என்று சொல்?"
இந்த கேள்விக்கு என்னிடம் பதில் இல்லை அமைதியாக கிழே பார்த்தேன்..
"இதோ பார் நல்ல விதமாக அறிவியல் படித்து இருக்கின்றாய். தொடர்ந்து முயற்சி செய்..அதைவிட்டுவிட்டு இந்த காதல் பேரிக்காய் என்று என் பின்னால் மட்டுமில்லை எந்த பெண் பின்னாடியும் சுத்தாதே..அது எந்த விதத்திலும் உதவாது" என்று சொல்லி அந்த கடிதத்தை கொடுத்துவிட்டு சென்றாள்
என்று சரியாக தெரியாது என்பதை - நான்
முன்னரே அறிந்து இருந்தால் - முதலிலேயே
ஹசைன்பெர்க்கிடம் ஐயபாட்டுகொள்கையை
முறையாக படித்து இருப்பேன்....
சரி வந்த பின்னாவது எப்படி
வந்தது என்று யோசித்தேன் -அதற்கும்
விடை இல்லாமல் போனது - எப்படி இந்த
பிரபஞ்சம் உருவானது என்ற கேள்வியைபோல..
எத்தனையோ விதிகள்,சமன்பாடுகள்
கொண்டு முயற்சித்து பார்த்தாயிற்று..
முடிவில்லாமல் நீளுகின்றது - அதே
பிரபஞ்சத்தின் கேள்வியைபோல காதலும்..
சில காரணங்கள் சொல்வேன்...
கருந்துளைகள் வேகமாக செல்லும்
ஒளியையே தன்னுள்ளே இழுத்துபோட்டு
வெளிவிடாமல் விளையாடுமாம் - உன்
கருவிழிகளால் இதயத்துக்குள் என்னை
கட்டி இழுத்து போட்டுவிட்டு இப்போது
காதல் எனும் விளையாட்டு விளையாடுகின்றாய்.....
ஐன்ஸ்டீன் பார்வைக்கு
அணுவும தப்பாதாம் அவரையே - ஒரு
பெண்ணின் காதல் பார்வை துளைத்தது - நான்
உன் பார்வைக்கு எம்மாத்திரம்
உன் விழியின் விசைக்கு - நான்
முழுதும் வளைந்து கொடுக்கிறேன் - எனக்குள்
என்ன நடக்கின்றது என்பதை அறியாமல் - எப்படி
ஈர்ப்பு விசைக்கு ஒளி வலைகின்றதோ அப்படி...
இன்னும் இயங்கிகொண்டு இருக்கிறேன்....
உன் கருவிழிகளின் விசையால் - எப்படி
பிரபஞ்சம் இதுவரை புரியாத ஒரு
கருவிசையினால் இயங்குகின்றதோ அதைப்போல...
((உன் காதல் எனும் பிரபஞ்சத்துக்குள் நானும்))
கணேஷ்
இதை எழுதி நான்காய் மடித்து எப்போதும் நானும் அவளும் சந்திக்கும் இடத்தில வைத்து அவளிடம் கொடுக்க எண்ணம...இரவு இதை எழுதியதில் இருந்து சரியாக தூக்கம் வர மறுத்தது...
எப்படி இதை நாளை அவளிடம் கொடுக்க போகிறோம்..அவள் எனது காதலை ஏற்றுகொள்வாளா? என்ற எண்ணங்கள் மனதில் விடாமல் ஓடிக்கொண்டு இருந்தன...
மறுநாள் காலையில் அவள் வழக்கமாக நிற்க்கும் இடத்தில நின்று இருந்தாள்...அந்த இடத்தில ஆட்களின் நடமாட்டம் அவ்வளவாக இல்லை..அருகில் சென்று அதை அவளிடம் நீட்டினேன்..வாங்கும்முன்
"என்ன?" என்றாள்
"பாரேன"
பிரித்து சில நிமிடங்கள் படித்து விட்டு...
"எதுக்கு கணேஷ் என்னை காதலிக்க நினைக்கின்றாய்?"
"உன்னை ரெம்ப பிடிக்கும்" என்றேன்
"அதான் எதுக்கு என்று சொல்?"
இந்த கேள்விக்கு என்னிடம் பதில் இல்லை அமைதியாக கிழே பார்த்தேன்..
"இதோ பார் நல்ல விதமாக அறிவியல் படித்து இருக்கின்றாய். தொடர்ந்து முயற்சி செய்..அதைவிட்டுவிட்டு இந்த காதல் பேரிக்காய் என்று என் பின்னால் மட்டுமில்லை எந்த பெண் பின்னாடியும் சுத்தாதே..அது எந்த விதத்திலும் உதவாது" என்று சொல்லி அந்த கடிதத்தை கொடுத்துவிட்டு சென்றாள்
மீண்டும் ஜீனோ..
Monday, October 25, 2010 | By கணேஷ்
“மீண்டும் ஜீனோ” என்ற தலைப்பை படித்ததும் அதே கதையை தொடரப்போகிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம்... ஜீனோவை வைத்து சில கதைகள் எழுத எண்ணம.
சில கதைகள் எழுதுவதின் மூலம் புதியதாக உருவாக்கிய ஜீனோவின் குறைகளை கொஞ்சம் நிவர்த்தி செய்ய முடியும் அதற்குபிறகு “மீண்டும் ஜீனோ” தொடரலாம் என நினைக்கிறேன்..
எப்படி ஜீனோவை உயிர்பிக்கலாம்,இதை எழுதியது சுஜாதா என்ற மிகபெரிய மனிதர் ஆயிற்றே,அதை எப்படி தொடரலாம்..
காரணம் சுஜாதாவை மிக பிடிக்கும். கொஞ்சம் அறிவியல் தெரியும் ...இதைவைத்து தொடரலாம் என்ற எண்ணம்தான்....
சரி ஜீனோவை எப்படி உயிர்ப்பிப்பது.. ஏற்க்கனவே ஜீனோவை போன்ற ஒரு நாயை பொற்கொடி-3 படைத்து இருக்கிறேன்...சுஜாதா அவர்களின் ஜீனோ முழுக்க ரோபோடிக் சம்பந்தமானது..நான் உருவாக்கியது ஜெனடிக்(genetic) முறையில்..இதுவும் சுஜாதா அவர்கள் உருவாக்கிய ஜீனோவை நிவர்த்தி செய்யும்..
முக்கியமாக பழைய ஜீனோவில் அது தனக்கு தேவையான மினசாரத்தை சேமித்து வைக்கும் battery யில் இருக்கும் சில குறைப்டுகள்,கடைசியில் ஜீனோ இறக்க காரணமான அதன் க்லாக் (clock) செயல்படுவதில் பிரச்சினை போன்றவைகள் புதிய ஜீனோவில் இல்லை..
அப்படி என்ன புதிய ஜீனோவில் இருக்கின்றது என்பதை அறிய பொற்கொடி -3 படிக்க வேண்டுகிறேன்..அதில் தெளிவாக இருக்கின்றது..மேலும் இந்த ஜீனோவை படைத்தது ஒரு வேற்று கிரகபெண்..அவர்களது கிரகத்தில் உள்ள தொழிநுட்பமுறைகளை வைத்து இந்த ஜீனோ படைக்கப்பட்டுள்ளது....
புதிய ஜீனோ ஜெனடிக் முறையை மேம்படுத்தி அதில் உருவாக்கிய கொஞ்சம் ரொபோடிக் தன்மை கொண்ட நாய்....இனி எழுதப்போகும் சில கதைகளில் இந்த ஜீனோவை அதன் அறிவுத்திறமையை உபோயிக்கலாம் என் நினைக்கிறேன்...
அதாவது கணேஷ் – வசந்த் இவர்களில் கணேஷ் இப்போது கதை எழுதுவதால் அவனுக்கு பதில் இந்த ஜீனோ வசந்தோடு சேர்ந்து கொண்டு தன் வேலையை செய்யும்..ஜீனோவை எப்படி எந்த விசயங்களுக்கு வசந்த் பயன்படுத்திகொள்கிறான் என்பதில் இருந்து புதிய ஜீனோவின் திறமைகள் வெளிப்படும்...
இது சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஏதாவது கருத்துக்கள் இருந்தால் எனக்கு சொல்லலாம்....எனக்கு கொஞ்சம் உபோயோகமாக இருக்கும்..
இசைப்புயல்..
Sunday, October 24, 2010 | By கணேஷ்
விடுமுறை நாள்களில் அம்மாவின் கண்டிப்புக்கு பயந்து பாட்டி ஊருக்கு சென்றுவிடுவது வழக்கம்..எப்படியாவது அம்மாவின் அதட்டல் இல்லாமல் சுதந்திரமாக இருக்கவேண்டும்..என்ற எண்ணமே காரணம்...
பாட்டியிடம் பாசம அதிகம் ..ஆறுவயதுவரை வளர்த்தவர்கள் என்பதால்.......வெயிலில் காடு சுற்றிய நேரம் தவிர பாட்டி சொல்லும் சிறு சிறு வேலைகளை செய்து அவர்களை கொஞ்சம் சந்தோசபடுத்துவது பிடிக்கும்...உள்ளூர் கடைக்கு போவது...சில மாதங்களில் காட்டில் கொஞ்சம் சிறு வேலைகள் இருக்கும்...
காட்டில் கம்பு(பயிறு) போட்டு இருந்தால் காலை மாலை குருவிகள் வரும்,அதை விரட்ட என்னை அனுப்புவார்கள்...
அங்கு போவதற்கு சில காரணங்களும் இருந்தது...அங்கு வரும் குருவிகளை விரட்ட சில முறைகள் உண்டு...தகர பானையில் ஒலி எழுப்புவது,வெடிகள் போடுவது, போன்றவைகள்...
தினமும் சில வெடிகள் கொடுப்பார்கள்.....படைக்குருவி என்று சொல்லப்படும் ஒரு குருவிகூட்டம் வரும் அந்த கூட்டத்தில் 200 முதல் 300 குருவிகள் வரை இருக்கும்...ஒருதடவை வந்து கம்பு திங்க பிஞ்சையில் அமர்ந்தால் பாதி பிஞ்சையை காலியாக்கிவிட்டுத்தான் போகும்...இந்த மாதிரி வருகின்றவற்றை விரட்ட வெடி போட்டால்தான் முடியும்..
மற்ற நேரங்களில் பானையின் ஒலி போதுமானது..நான் அங்கு போய் கொஞ்ச நேரத்தில் படைகுருவி வந்தாலும்....வராவிட்டாலும் வெடியை போட்டுவிட்டு ... மீதம் இருக்கும் நேரத்தை கஷ்ட்டபட்டு கழிப்பேன்...அந்த நேரத்தில் பானையில் தாளம் போடுவது பிடிக்கும்...
நான் தாளம்போடுவது என்பதை..ஒன்றும் இசை அறிவு வகையில் சேர்க்கமுடியாது...பள்ளியில் ஆசிரியர் இல்லாத நேரத்தில் மேசையில் தாளம் போட்டு நண்பர்களிடம் பாராட்டையும்...வலது பக்கம் அமர்ந்து இருக்கும் மாணவிகளிடம் திட்டையும் வாங்கும் நிலையில்தான் இருந்தது .....
இரண்டு குச்சிகளை வைத்துக்கொண்டு..பானையை கவுத்திவைத்து தாளம் போடுவேன்...அதற்கும் நேரம் உண்டு..காலையில் ஆறு மணியில் இருந்து ஒன்பது மணிவரை,மாலையில் நான்கு மணியில் இருந்து ஆறு மணிவரை...இதுதான் குருவி வரும் நேரம் என பாட்டி ஆய்வு செய்து கண்டுபிடித்து சொன்னது ...
சில நேரங்களில் அந்த வழியாக போகின்றவர்கள் நான் தாளம் போடுவதை பாட்டியிடம் மெச்சி இருந்ததின் விளைவு..எப்போதாவது...நான் சேட்டை செய்தால்.."நீ இப்படி அடங்காமல் சேட்டை செய்தால் தெருவில் கொட்டு அடித்துக்கொண்டு திரியவேண்டியதுதான்" என்று திட்டுவார்கள்
ஒருநாள் நாள் மாலையில் கையில் வெடியுடன் பிஞ்சைக்கு வரும்போது..உள்ளே நுழையும் இடத்தில ஒரு புது பானை இருந்தது...ஒருவேளை சிறிய துளைகள் இருக்கலாம்..அதான் பாட்டி குருவி விரட்ட வைத்துவிட்டார்கள் என்று அதையும் எடுத்து சென்றேன்..
அன்று அந்த புது பானையில் முழுத்திறனையும் காட்டி வாசித்ததில் அதன் மத்தியில் கொஞ்சம் நெளிந்து போனது...கொஞ்ச நேரத்தில் மறுவரப்பில் ஒரு பெண் நின்று என்னை பார்ப்பது போல இருந்தது..
அவளை எனக்கு தெரியும்...என் வீடு இருக்கும் தெருவில்தான் அவளின் வீடும் இருக்கிறது...ஒரே வயது..சிறுவயதில் ஒன்றாக விளையாடி இருக்கிறோம்...குறிப்பிட்ட வயதில் சில ஹோர்மொன்கள் சுரந்து எங்களை பிரித்துவிட்டது...
இப்போது நாங்கள் பார்த்தாலும் பேசிக்கொள்வது இல்லை..அவள் யாரிடம் அதிகம் பேசமாட்டாள்..மென்மையான குணம்..தானுண்டு தான் வேலையுண்டு இருப்பவள்..
இவள் ஏன் இங்கு வந்து நிக்கிறாள்? என்று நான் யோசித்தாலும்...அவர்களின் பிஞ்சையும் கொஞ்சம் தள்ளித்தான் இருந்தது ஒருவேளை அங்கு போவாள் என்று நான் அவளை கண்டுகொள்ளவில்லை...
சிறிதுநேரம் கழித்து பார்த்தால் அவள் அங்கேயே நின்றாள்..என்ன காரணமாக இருக்கும்..என்று யோசித்தும் விளங்கவில்லை..சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டு கிளம்பிவிட்டாள்..
அவள் அங்கு இருந்த நேரத்தில் நான் தாளம்போடவில்லை ..கொஞ்சம் வெட்கம்தான் காரணம்...இருந்தாலும் அவள் எதுக்கு அங்கு வந்து நின்றுவிட்டு சென்றாள் என்பது மட்டும் புரியாமல் இருந்தது..
அன்று இரவு கொஞ்சம் யோசிக்கும்போதுதன் தெரிந்தது..ஒருவேளை அவள் என் இசைக்கு மயங்கி அங்கு வந்து இருக்கலாமோ? என்று நினைத்தேன்...அப்படி இருக்காது என்று தெரிந்தாலும் வேறெதுவும் காரணம் இருப்பதாக தெரியவில்லை...
மறுநாள் காலையில்.... அவள் அப்படி இசைக்கு மயங்கி இருந்தால் இன்றும் வரவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டே சென்றேன்...சிறிதுநேரம் வரையில் வரவில்லை..வரும்வழியை அடிக்கடி பார்த்ததுதான் மிச்சம்...
அதிசயம் அன்று மாலையில் அதே நேரத்தில் வந்தாள்..எனக்கு கொஞ்சம் சந்தோசம்..அவள் என் இசைக்குத்தான் வந்து இருக்கின்றாள் என்று நினைத்து அவள் வந்தவுடன் கொஞ்சம் சிறப்பாக சத்தமாக வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்...
அன்றும் கொஞ்சநேரம் நின்று விட்டு கிளம்பி விட்டாள்....சந்தோசத்தின் உச்சத்தில் நான்.. அன்று இரவு ஹோர்மொன்கள் தாறுமாறாக வேலைசெய்தது....இரவு தூங்காமல்.அவளைபற்றியே எண்ணங்கள் ஓடியது...சில நாட்கள் முன்னர் நான் கடைக்கு போகும்போது அவள் வெளியில் வந்து நின்றது,ஒரு முறை என் பாட்டியிடம் ஏதோ வாங்க வந்து என் பார்வையில் பட்டது இவற்றையெல்லாம் ஒரு கயிறாக திரட்டி காதல் எனும் பட்டம் விட்டு கொண்டு இருந்தது என் மனது..எல்லாம் ஹோர்மோன் வேலை....
மறுநாள் காலையில் அவள் கண்டிப்பாக வருவாள் என்ற நம்பிக்கையில் கொஞ்சம் வேகமாக சென்றேன்..நினைத்தமாதிரியே வந்து நின்றாள்..மீண்டும் ஒருவித சந்தோசம்..
அவளை ஒருமுறை திரும்பி பார்க்கும்போது என்னை கை அசைத்து கூப்பிடுவதுபோல இருந்தது..என்னைத்தான் என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு அவள் அருகில சென்றேன்...உடம்பில் ஒருவித புது அனுபவத்தை ஹோர்மோனகள் சிறப்பாக செய்தன...கையில் அந்த பானையும் எடுத்து சென்றேன்..
"என்ன?" என்றேன்
அவள் கொஞ்ச நேரம் என்னை பார்த்துவிட்டு அப்படியே அந்த பானையை பார்த்தாள்..
"கொஞ்சநாள் முன்னாடி பிஞ்சைக்கு வேலைக்கு வந்த என் அம்மா திரும்பி வரும்போது வேறுவேலை இருந்ததால் இந்த இடத்தில பானையை வைத்துவிட்டு சென்றுவிட்டார்கள்...அடுத்தநாள் மறந்து விட்டார்கள் ....அதான் என்னை போய் எடுத்துவர சொன்னார்கள் நானும் இரண்டு நாள்கள இந்த பக்கம் வந்து தேடிபார்த்தேன்...இப்போதுதான் பார்க்கிறேன் அது உன் கையில் இருக்கு..... அந்த பானையை கொஞ்சம் கொடேன் நான் சீக்கிரம் போகவேண்டும்" என்றாள்...
பாட்டியிடம் பாசம அதிகம் ..ஆறுவயதுவரை வளர்த்தவர்கள் என்பதால்.......வெயிலில் காடு சுற்றிய நேரம் தவிர பாட்டி சொல்லும் சிறு சிறு வேலைகளை செய்து அவர்களை கொஞ்சம் சந்தோசபடுத்துவது பிடிக்கும்...உள்ளூர் கடைக்கு போவது...சில மாதங்களில் காட்டில் கொஞ்சம் சிறு வேலைகள் இருக்கும்...
காட்டில் கம்பு(பயிறு) போட்டு இருந்தால் காலை மாலை குருவிகள் வரும்,அதை விரட்ட என்னை அனுப்புவார்கள்...
அங்கு போவதற்கு சில காரணங்களும் இருந்தது...அங்கு வரும் குருவிகளை விரட்ட சில முறைகள் உண்டு...தகர பானையில் ஒலி எழுப்புவது,வெடிகள் போடுவது, போன்றவைகள்...
தினமும் சில வெடிகள் கொடுப்பார்கள்.....படைக்குருவி என்று சொல்லப்படும் ஒரு குருவிகூட்டம் வரும் அந்த கூட்டத்தில் 200 முதல் 300 குருவிகள் வரை இருக்கும்...ஒருதடவை வந்து கம்பு திங்க பிஞ்சையில் அமர்ந்தால் பாதி பிஞ்சையை காலியாக்கிவிட்டுத்தான் போகும்...இந்த மாதிரி வருகின்றவற்றை விரட்ட வெடி போட்டால்தான் முடியும்..
மற்ற நேரங்களில் பானையின் ஒலி போதுமானது..நான் அங்கு போய் கொஞ்ச நேரத்தில் படைகுருவி வந்தாலும்....வராவிட்டாலும் வெடியை போட்டுவிட்டு ... மீதம் இருக்கும் நேரத்தை கஷ்ட்டபட்டு கழிப்பேன்...அந்த நேரத்தில் பானையில் தாளம் போடுவது பிடிக்கும்...
நான் தாளம்போடுவது என்பதை..ஒன்றும் இசை அறிவு வகையில் சேர்க்கமுடியாது...பள்ளியில் ஆசிரியர் இல்லாத நேரத்தில் மேசையில் தாளம் போட்டு நண்பர்களிடம் பாராட்டையும்...வலது பக்கம் அமர்ந்து இருக்கும் மாணவிகளிடம் திட்டையும் வாங்கும் நிலையில்தான் இருந்தது .....
இரண்டு குச்சிகளை வைத்துக்கொண்டு..பானையை கவுத்திவைத்து தாளம் போடுவேன்...அதற்கும் நேரம் உண்டு..காலையில் ஆறு மணியில் இருந்து ஒன்பது மணிவரை,மாலையில் நான்கு மணியில் இருந்து ஆறு மணிவரை...இதுதான் குருவி வரும் நேரம் என பாட்டி ஆய்வு செய்து கண்டுபிடித்து சொன்னது ...
சில நேரங்களில் அந்த வழியாக போகின்றவர்கள் நான் தாளம் போடுவதை பாட்டியிடம் மெச்சி இருந்ததின் விளைவு..எப்போதாவது...நான் சேட்டை செய்தால்.."நீ இப்படி அடங்காமல் சேட்டை செய்தால் தெருவில் கொட்டு அடித்துக்கொண்டு திரியவேண்டியதுதான்" என்று திட்டுவார்கள்
ஒருநாள் நாள் மாலையில் கையில் வெடியுடன் பிஞ்சைக்கு வரும்போது..உள்ளே நுழையும் இடத்தில ஒரு புது பானை இருந்தது...ஒருவேளை சிறிய துளைகள் இருக்கலாம்..அதான் பாட்டி குருவி விரட்ட வைத்துவிட்டார்கள் என்று அதையும் எடுத்து சென்றேன்..
அன்று அந்த புது பானையில் முழுத்திறனையும் காட்டி வாசித்ததில் அதன் மத்தியில் கொஞ்சம் நெளிந்து போனது...கொஞ்ச நேரத்தில் மறுவரப்பில் ஒரு பெண் நின்று என்னை பார்ப்பது போல இருந்தது..
அவளை எனக்கு தெரியும்...என் வீடு இருக்கும் தெருவில்தான் அவளின் வீடும் இருக்கிறது...ஒரே வயது..சிறுவயதில் ஒன்றாக விளையாடி இருக்கிறோம்...குறிப்பிட்ட வயதில் சில ஹோர்மொன்கள் சுரந்து எங்களை பிரித்துவிட்டது...
இப்போது நாங்கள் பார்த்தாலும் பேசிக்கொள்வது இல்லை..அவள் யாரிடம் அதிகம் பேசமாட்டாள்..மென்மையான குணம்..தானுண்டு தான் வேலையுண்டு இருப்பவள்..
இவள் ஏன் இங்கு வந்து நிக்கிறாள்? என்று நான் யோசித்தாலும்...அவர்களின் பிஞ்சையும் கொஞ்சம் தள்ளித்தான் இருந்தது ஒருவேளை அங்கு போவாள் என்று நான் அவளை கண்டுகொள்ளவில்லை...
சிறிதுநேரம் கழித்து பார்த்தால் அவள் அங்கேயே நின்றாள்..என்ன காரணமாக இருக்கும்..என்று யோசித்தும் விளங்கவில்லை..சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டு கிளம்பிவிட்டாள்..
அவள் அங்கு இருந்த நேரத்தில் நான் தாளம்போடவில்லை ..கொஞ்சம் வெட்கம்தான் காரணம்...இருந்தாலும் அவள் எதுக்கு அங்கு வந்து நின்றுவிட்டு சென்றாள் என்பது மட்டும் புரியாமல் இருந்தது..
அன்று இரவு கொஞ்சம் யோசிக்கும்போதுதன் தெரிந்தது..ஒருவேளை அவள் என் இசைக்கு மயங்கி அங்கு வந்து இருக்கலாமோ? என்று நினைத்தேன்...அப்படி இருக்காது என்று தெரிந்தாலும் வேறெதுவும் காரணம் இருப்பதாக தெரியவில்லை...
மறுநாள் காலையில்.... அவள் அப்படி இசைக்கு மயங்கி இருந்தால் இன்றும் வரவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டே சென்றேன்...சிறிதுநேரம் வரையில் வரவில்லை..வரும்வழியை அடிக்கடி பார்த்ததுதான் மிச்சம்...
அதிசயம் அன்று மாலையில் அதே நேரத்தில் வந்தாள்..எனக்கு கொஞ்சம் சந்தோசம்..அவள் என் இசைக்குத்தான் வந்து இருக்கின்றாள் என்று நினைத்து அவள் வந்தவுடன் கொஞ்சம் சிறப்பாக சத்தமாக வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்...
அன்றும் கொஞ்சநேரம் நின்று விட்டு கிளம்பி விட்டாள்....சந்தோசத்தின் உச்சத்தில் நான்.. அன்று இரவு ஹோர்மொன்கள் தாறுமாறாக வேலைசெய்தது....இரவு தூங்காமல்.அவளைபற்றியே எண்ணங்கள் ஓடியது...சில நாட்கள் முன்னர் நான் கடைக்கு போகும்போது அவள் வெளியில் வந்து நின்றது,ஒரு முறை என் பாட்டியிடம் ஏதோ வாங்க வந்து என் பார்வையில் பட்டது இவற்றையெல்லாம் ஒரு கயிறாக திரட்டி காதல் எனும் பட்டம் விட்டு கொண்டு இருந்தது என் மனது..எல்லாம் ஹோர்மோன் வேலை....
மறுநாள் காலையில் அவள் கண்டிப்பாக வருவாள் என்ற நம்பிக்கையில் கொஞ்சம் வேகமாக சென்றேன்..நினைத்தமாதிரியே வந்து நின்றாள்..மீண்டும் ஒருவித சந்தோசம்..
அவளை ஒருமுறை திரும்பி பார்க்கும்போது என்னை கை அசைத்து கூப்பிடுவதுபோல இருந்தது..என்னைத்தான் என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு அவள் அருகில சென்றேன்...உடம்பில் ஒருவித புது அனுபவத்தை ஹோர்மோனகள் சிறப்பாக செய்தன...கையில் அந்த பானையும் எடுத்து சென்றேன்..
"என்ன?" என்றேன்
அவள் கொஞ்ச நேரம் என்னை பார்த்துவிட்டு அப்படியே அந்த பானையை பார்த்தாள்..
"கொஞ்சநாள் முன்னாடி பிஞ்சைக்கு வேலைக்கு வந்த என் அம்மா திரும்பி வரும்போது வேறுவேலை இருந்ததால் இந்த இடத்தில பானையை வைத்துவிட்டு சென்றுவிட்டார்கள்...அடுத்தநாள் மறந்து விட்டார்கள் ....அதான் என்னை போய் எடுத்துவர சொன்னார்கள் நானும் இரண்டு நாள்கள இந்த பக்கம் வந்து தேடிபார்த்தேன்...இப்போதுதான் பார்க்கிறேன் அது உன் கையில் இருக்கு..... அந்த பானையை கொஞ்சம் கொடேன் நான் சீக்கிரம் போகவேண்டும்" என்றாள்...
பொற்கொடி - 3
Friday, October 22, 2010 | By கணேஷ்
((இதை ஒரு தொடர்கதையாகத்தன் எழுத நினைத்தேன்..ஆனால் என் கால தாமதத்தால் இது ஒரு நெடுந்தொடராக போகின்றது....பொற்கொடி-1,பொற்கொடி-2...நீங்கள் ..படித்துவிட்டால் நல்லது...இல்லை என்றால் பொற்கொடியை அறிய ஒரு சிறிய அறிமுகம் போதுமானது...அவள் வேற்றுகிரகத்தில் இருந்து வந்து அவர்களின் கிரகம்,அவளுக்குள் இருக்கும் சில சிறப்பு அம்சங்களை பற்றி சொல்லுகிறாள்...அவளுக்கு இருக்கும் சில குறைபாட்டால் என்னையே அழிக்க வருகிறாள்...இனி...))
முரட்டுத்தனமாக அவள் என் மீது பாய்வாள் என்று நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்ப்ர்க்கவில்லை என்பதால்...அவளால் எளிதாக என் கழுத்தை இரண்டு கைகளால் பிடிக்க முடிந்து இருந்தது....
”என்ன செய்கின்றாய்? ஏன் என்னை இப்படி....”என்று நான் தொடரும்போதே என் குரல்வளை கொஞ்சம் நசுங்க ஆரம்பித்து இருந்தது..
அவளின் முழுத்திறனையும் என் மீது செலுத்துவதில் இருந்தாள்..இப்போதைக்கு எப்படியாவது இந்த தாக்குதலில் இருந்து தப்பிக்க வேண்டும்...என் திறனை கொஞ்சம் காட்டி அவளது கைகளை விளக்க முயன்றேன் முடியவில்லை...கொஞ்சம் என்னைவிட பலசாலியாக இருந்தாள்...
என்னை அறியாமல் கண்ணில் தண்ணீர் வந்தது...என்ன செய்ய என்று யோசிக்கக்கூட அப்போது எனக்கு நேரம் இருப்பதாக தெரியவில்லை..நான் யோசிக்கும் அந்த நேரத்தில் அவள் என்னை முழுவதும் செயல் இழக்க வைக்கமுடியும்...அந்த நேரத்தில்..என் மனதில் தோன்றிய ஒரு எண்ணம...நான் உயிர் பிழைக்க கடைசி முயற்சியும் கூட..அது..
நான் என் மனதில் "பொற்கொடி இப்படி செய்ய மாட்டாள்..நான் அவளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து இருக்கின்றேன்..அவள் திரும்பி கிரகம்போக என்னால் உதவ முடியும்..அதை கண்டிப்பாக நான் செய்வேன்...என்னை ஒன்றும் செய்ய மாட்டாள்...விட்டுவிடுவாள்...." இந்த எண்ணங்களை ஓட விட்டேன்...
அவளது முகத்தில் .....செயலில் ஏதாவது மாற்றம் தெரிகின்றதா என்று பார்த்தேன்....மாற்றம் இருந்தது...அவளின் பிடி கொஞ்சம் தளர்ந்தது...
சில வினாடிகளில் என்னை விட்டு முழுவதுமாக விலகி இருந்தாள்..நான் எனது கழுத்தை சரி செய்துகொண்டு இருக்கும்போது...அவள் தன் தலையை கிழே குனிந்து ஏதோ செய்து கொண்டு இருப்பதை நான் பார்த்தேன்....
அவளிடம் ஒன்றும் பேசாமல் எழுந்து கதவை திறக்கும் போது அவள் மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தாள்...
”வெளியே போ..என்னையே கொல்ல பார்த்தியே??”
“இல்லை கணேஷ் எனக்கு என்ன ஆயிற்று என்று எனக்கே தெரியவில்லை...ஒருவேளை அந்த ஹோர்மொன்கள் பிரச்சினையாக இருக்கலாம்...உணமையில் நான் தெரிந்து செய்யவில்லை...”
“உனது விளக்கம் ஏதும் தேவை இல்லை..நீ இப்போது வெளியில் போ.. “ என்று சொன்னாலும் மனதுக்குள் கொஞ்சம் பயம் இருந்தது..மீண்டும் அவள் என்னை தாக்கிவிட்டால்...
அவள் ஒன்றும் சொல்லாமல்..மெதுவாக எழுந்து வெளியே சென்றாள்..”கணேஷ் ....”என்று ஏதோ சொல்ல அவள் முயலும்போது நான் கதவை மூடி இருந்தேன்...
சில நிமிடங்கள் கழித்து அவள் இருக்கின்றாளா இல்லையா என்று பரிதாபத்தில் பார்க்க முயன்றாலும் ...ஒரு எண்ணம பார்க்க வேண்டாம் என்று தடுத்தது..பார்க்கவில்லை...
மறுநாள் காலையில் சென்று வெளியில் பார்த்தேன் அவள் இல்லை..போய் இருந்தாள்...கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தாலும் மனதுக்குள் அவள் எங்கு போவாள்..பாவம் கஷ்ட்டபடுவாள் என்ற எண்ணம இருந்தது...
இதை நான் நினைத்து கொண்டு இருக்கும்போதே எங்கு இருந்து வந்தாள் என்று நான் கணிக்கும் முன்னே என் முன்னாடி வந்து நின்று"எனக்கு தெரியும் கணேஷ் நீ என்னை அப்படி ஒன்றும் துரத்திவிட்டு சந்தோசமாக இருக்க மாட்டாய் என்று"..என்றாள்
நான் ஒன்றும் பதில் அளிக்காமல் வீட்டிற்கு உள்ளே வந்தேன்..கதவை பூட்டவில்லை...அவள் வரட்டும் என்றுதான்..
பின்னாடியே வந்தாள்.."அதான் சொன்னேன்ல என்னை அறியாமல் நடந்த ஒன்று அதற்கு அந்த ஹோர்ர்மோன்தான் காரணம்..நம்பு கணேஷ் என்றாள்..
”சரி அந்த நேரத்தில் என் உயிர் போய் இருந்தால் ?”
அவளிடம் இருந்து எந்த ஒரு பதிலும் இல்லை...இருவருக்கும் இடையே மௌனம்......
"அதான் நீதான் புத்திசாலித்தனமாக தப்பித்து விட்டாயே" என்றாள்..
நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை...இருவருக்கும் கொஞ்சம் துரம் இருந்தது..முகம் பார்க்கவில்லை...
"சரி கணேஷ் இனிமேலும் உன்னை தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை..நான் போகிறேன்...என்னை பொறுத்தவரையில்...உங்கள் கிரகத்தில் என்னால் நீண்ட நாள் வாழ முடியும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை..இங்குள்ள ஏதோ ஒரு வாயு எனக்கு ஒத்துபோகவில்லை..கண்டிப்பாக இனி கொஞ்சம் நாள்தான்...அதுவரை என்னால் வெளியில் சமாளிக்க முடியும்” என்று சொல்லி கொண்டே வெளியில் போனாள்....
“சரி நான் உன்னை அப்படியே இங்கு தங்க வைத்தாலும் என் உயிருக்கு என்ன உத்திரவாதம்..திரும்பவும் நீ என்னை தாக்கினால்..??”.
“அதான் உனக்கு எப்படி தப்பிப்பது என்று தெரிந்து விட்டதே அப்படி தப்பித்து கொள்” என்றாள்
அவள் சொல்ல வருவது .... என்னை தாக்கியபோது என் மனதில் நினைப்பதை அவளால் உணரமுடியும் என்பதை தெரிந்து இருந்த நான்... அவளை பற்றி சில நல்ல விசயங்களையும்,அவளை அவள் கிரகத்துக்கு திரும்ப அனுப்புவதாகவும் மனதில் நினைத்தேன்..அதை அவள் உணர்ந்துகொண்டு என்னை தாக்குவதை நிறுத்தினாள்... இதே போல அப்படி இன்னொருமுறை தாக்க நேர்ந்தாலும் அதையே செய்ய சொல்லுகிறாள்...
“சரி என்னை ஒருவழி செய்யாமல் நீ போகமாட்டே..எப்படியோ இங்கேயே இரு நடப்பதை பார்க்கலாம்” என்றேன்..
போக நினைத்தவள் திரும்பி வந்து..”எப்படி கணேஷ் அந்த நேரத்தில் உனக்கு அந்த எண்ணம வந்தது..??” என்றாள் கொஞ்சம் சாதரணமாக...
அது ஒன்றும் பெரிய விஷயம் இல்லை...நீங்கள் எப்படி மனதில் நினைப்பதை தெரிந்து கொள்கின்றிகளோ..அதேபோல எங்கள் கிரகத்திலும் சில விசயங்களை நம்புகின்றார்கள்....
அதாவது எங்களது மூளையில் கிட்டத்தட்ட 97% உபோயோகிக்காமல் இருக்கின்றதாம்..அதை எல்லாம் உபோயோகித்தால்..எல்லாமே சாத்தியம் என்கிறார்கள..
இதை NOETIC SCIENCE என்கிறார்கள்..அதாவது மனதுக்கு நிகரான ஒன்று இந்த பிரபஞ்சத்தில் இல்லை என்கிறார்கள்...MIND OVER MATTER...நாங்கள் மனது வைத்தால் எல்லாமே முடியுமாம்..
அது தவிர எங்களால் எல்லாவற்றையும் மனதால் எங்களுக்குள்ளேயே உணர்ந்து அறியா முடியுமாம்...இது போன்ற நிறைய விசயங்கள் உள்ளன...எல்லாமே உள்ளுணர்வு மூலம் செயல் படுத்த முடியும் என்பதே...
“அப்படிஎன்றால் இன்னும் சில காலத்தில் உங்களுக்குள் ஒரு மாற்றம் வரும்”என்றாள்
“ஆமாம்” என்றேன்..
“சரி கணேஷ் நான் இங்கு இருக்கபோவது கொஞ்ச நாள்தான் என்னை உபோயோகித்து கொள்” என்றாள்..
“இல்லை இதுவரை உன் மீது அப்படி ஒரு எண்ணம வந்தது இல்லை..அதிலும் நீ வேற்றுகிரகவாசி எப்படி நீ இப்படி கேட்கின்றாய் என்று எனக்கு தெரியவில்லை என்றேன்...”அவளின் முகம் பார்க்காமல்
“உனக்கு புத்தி எப்படி போகின்றது பார் ..எப்போதும் இனபெருக்கத்துக்கான ஹோர்மோன்கள் சுரந்தால் இதுதான் பிரச்சினை...நான் சொன்னது என்னிடம் இருக்கும் அறிவுதிறமையை உபோயோகித்துகொள் என்று”...என்றாள்..
“அப்படியா!!!! எல்லாம் என் வயசுதான் காரணம்” என்பதை தவிர வேறொன்றும் சொல்லவில்லை..
“எங்களது இனபெருக்க முறை தெரிந்தால் நீ அப்படி சொல்லி இருக்க மாட்டே”
“அப்படி என்ன வித்தியாசம் உங்களது இனபெருக்க முறையில்” என்றேன்..
“அது உனக்கு தேவை இல்லை..இப்பொது என்னை எப்படி சரியாக பயன்படுத்தி கொள்வது என்பதை பற்றி யோசி” என்றாள்
“எனக்கு ஒரு கனவுத்திட்டம் உள்ளது..இப்போது உன்னை பார்த்த பின் அதில் சில மாற்றங்களை செய்து முயற்சிக்கலாம் என நினைக்கிறேன்” என்றேன்...
“எதுவாக இருந்தாலும் சொல் நான் உனக்காக கண்டிப்பாக செய்கிறேன்” என்றாள்..
“நான் ஒரு வித்தியாசமான உயிர் ஒன்றை உருவாக்க ஆசை படுகிறேன்..அது சாதரணமாக இருக்ககூடாது...கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்க வேண்டும்..”.
“அப்படி என்ன மாதிரி வித்தியாசத்தை நீ எதிர்பர்கின்றாய்...”
“அது எங்களை போல பேசவேண்டும்,எப்படி உனக்கு உடம்பில் சில செல்கள் இறந்தால்,அல்லது நீக்க பட்டால் அது தானாக வளர்ந்து பூர்த்தியாகின்றதோ அதே மாதிரி, ...அப்புறம் தனியாக மேம்படுத்த பட்ட சில தகவல்களை MEMORY CHIP போன்ற ஒன்றை அதன் மூளையோடு தேவையான போது இணைக்கும் விதத்தில் இருக்க வேண்டும், முக்கியமாக நாம் இணைக்கும் அந்த MEMORY CHIP ல் இருந்து தானாகவே சில தகவல்களை பெற்று அது செயல்பட வேண்டும். அப்புறம் சில தாக்குதல்களை சமாளிக்கும் வகையில் ..கதிரியக்கம்,லேசர் போன்ற தாக்குதல் அதை ஒன்றும் செய்ய கூடாது...”
“இது நீ நினைப்பது போல சாதாரணம் இல்லை கணேஷ்..ஆனால் நான் முயற்சி செய்தால் முடியும்..எங்கள் கிரகத்தில் நான் கற்றவற்றை வைத்து முயற்சித்து பார்க்கிறேன்..”.
“உண்மையாகவே இது சாத்தியமா?” என்றேன் ஆச்சர்யம் கலந்த சந்தோஷத்தில்..
“சாத்தியம்தான் முயற்சிக்கிறேன்” என்றாள்.
“அப்படி என்றால் இனிமேல் நீ இருக்கவேண்டிய இடம் இது இல்லை” என்று சொல்லி அவளை என் ஆய்வுகூடத்திற்கு அழைத்து சென்றேன்..
“இந்த வசதிகள் போதுமா என்று பார் உனது ஆராய்ச்சிக்கு” என்றேன்
“அவள் கொஞ்சம் சுற்றி பார்த்து விட்டு போதும் என நினைக்கிறேன்” என்றாள்..
“சரி அந்த உயிரினம் எந்த உயிரினத்தின் GENOME அடிப்படையில் இருக்கவேண்டும்” என்றாள்
“நாய்” என்றேன்..
“சரி அதற்கு உரிய GENOME யை நீங்கள் படித்து இருக்கின்றிர்களா? அப்படி என்றால் அது சம்பந்தமான எல்லா தகவல்களையும் எனக்கு கொடு..அப்புறம்..அது எந்த அளவில் இருக்க வேண்டும்,என்ன வண்ணம் போன்ற தகவல்களையும் கொடு..”என்றாள்...
என்னிடம் இருந்த நாயின் GENOME பற்றிய தகவல்களையும்,நாய் உருவம் ,வண்ணம் எல்லாவற்றையும் கொடுத்தேன்...
“அதற்கு முன் இதை எப்படி செய்ய போகின்றாய் என்பதை கொஞ்சம் சொல்லேன்” என்றேன்..
“அந்த நாயின் GENOME யை கொஞ்சம் செயற்கையாக மாற்றம் செய்து முதலில் அதன் ஸ்டெம் செல்களை உருவாக்கும் பண்புகளை மாற்றுவேன்.இதன் மூலம் உருவாக்க படும் ஸ்டெம் செல்கள் இந்த உயிர் வாழும் வரை தனது வேலையை செய்யும்..எப்படி எனக்கு இருக்கின்றதோ அதே மாதிரி...அப்புறம் பேசுவதற்கு காரணமான சில GENE களை இதற்குள் சேர்ப்பேன் இதன் மூலம் பேசும்.அப்படியே இது உருவாக்கும் உடல் செல்கள் நீ சொன்ன கதிரியக்கம்,லேசர் போன்றவற்றிக்கு எதிராக செயல்படும்படி மாற்றுகிறேன்...அவ்ளவுதான்...”என்றாள்..
எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது இவள் இதை உருவாக்கி விடுவாள் என்று..
“என்னை நீ தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்தால் எனது வேலைகளை வேகமாக பார்ப்பேன்” என்றாள்..
“சரி நான் தொந்தரவு செய்யமாட்டேன் ஏதாவது உதவி என்றால் மட்டும் கேள்” என்றேன்..
அவள் சில நாட்கள் தனிமையாக வேலை செய்தால்..சில நேரங்களில் மூச்சு விடுவதில் சிரமம் இருப்பதாகவும் நான் சீக்கிரம் இறக்க போவதாகவும் சொல்லி கொண்டாள்..நான் அப்படி ஒன்றும் நடக்காது என்று மட்டும் சொல்லி வைத்தேன்...
அதற்கு பிறகு என்னை அவள் தாக்கவில்லை.சமத்தாக அவளது ஆராய்ச்சியில் இருந்தாள்...மிக குறைவாக பேசினோம்...
சில நாட்கள் கழித்து அந்த உயிற்கான செல்லை உருவாக்கி விட்டதாகவும் அதை இனி வளர வைக்க வேண்டும் என்பதை சொன்னாள்..
எனக்கு சந்தோசம்...”நீ என்ன நினைக்கின்றாய் இது நன்றாக வளர்ந்து வருமா” என்றேன்..
“பார்க்கலாம் முதல் 500 முதல் 1000 செல்கள் வளர்ந்து விட்டால் அப்புறம் ஒன்றும் பிரச்சினை இருக்காது என நினைக்கிறேன்...வளரும்வரை காத்து இருக்கவேண்டும்” என்றாள்..
அந்த செல்களில் சில முறை அது நன்றாக வளருகின்றதா என்பதை தெரிந்து கொள்ள சில முறை அதை சோதித்து பார்த்த நேரம் போக நாங்கள் நிறைய பேசினோம்..
அவள் முன்னர் சொல்லாமல் விட்ட அவர்களது இனப்பெருக்க முறை பற்றி சொன்னாள்..நம்மை போல பத்து மாதம் சுமக்க வேண்டிய அவசியம் ஏதும் அவர்களுக்கு இல்லையாம்,அதற்கு என்று தனியாக மருத்துவமனைகள் இருக்குமாம்..அங்கு சென்று விருப்பத்துக்கு தகுந்த மாதிரி உருவம் வண்ணம் கொண்ட ஒரு வரைபடத்தை தேர்ந்து எடுத்து கொடுத்தால் அதற்கு ஏற்ப செல்களை உருவாக்கி குழந்தையாக வளரவைத்து கொடுப்பார்களாம்..
நான் விளையாட்டாக நீ அப்படி எத்தனை குழந்தை வாங்கி இருக்கின்றாய் என்றேன்..
அவள் இதுவரைக்கும் இல்லை என்றாள்
ஒருவேளை நீ திரும்பி போனால் அங்கு போன பிறகு என்னை போல உருவம் கொண்ட ஒரு குழந்தைக்கு விண்ணப்பிபாயா? என்றேன்...
உனக்கு இன்னும் அந்த ஹோர்மோன் செய்யும் சேட்டை போகவில்லை என்றாள்...
எப்படியோ சில நாட்கள் நகர்ந்தது..அந்த உயிரின் கரு நன்றாக வளர்ந்தாலும் இவள் சில முறை மயங்கி விழுந்தாள்...என்ன காரணம் என்று அவளுக்கே தெரிந்து இருக்கவில்லை...கொஞ்சம் கவலையாக இருந்தது...
“இன்னும் சில நாட்களில் அந்த செயற்கையாக உருவாக்கபட்ட நாயை பர்க்க முடியும்” என்றாள்..
சேர்ந்து பார்த்தோம்..வெள்ளை நிறத்தில் முடியோடு அழகாய் இருந்தது...இன்னும் சில நாட்களில் வெளியில் வரலாம் என்றாள்..அதற்கு பின் அதனை சோதனை செய்வதாக அவளுடைய எண்ணம,
ஒரு முறை மயங்கி விழுந்து நெடுநேரம் அவள் எழ முடியாமல் நினைவற்று கிடந்தாள்...
“என்வென்று கேட்டேன்..இல்லை என்னால் இன்னும் சில நாட்கள்தான் உயிர் வாழமுடியும்..அது எனக்கு தெரியும்...அப்படியே நான் போனாலும் உனக்கு ஒன்றும் பிரச்சினை இருக்காது கணேஷ்..எங்கள் உடல் அமைப்பு அப்படி ..எங்களின் செல்களுக்கு தேவையான உணவு வழங்கபடவில்லை என்றால் அதுவே எங்களின் உடம்பை அரித்து காற்றோடு கரைத்துவிடும்....இப்பொது நான் உணர்கிறேன் ...சில பகுதிகளின் செல்களுக்கு செல்லும் பாதை செயல் இழந்து விட்டது...வரும் நாளில் ஒவ்வொன்றாக செயல் இழக்கும் ..அதற்குள் உன் அதிசய நாய் நல்லபடியாக வெளிய வந்துவிட்டால் எனக்கு கொஞ்சம் சந்தோசம்” என்றாள்..
எனக்கு என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் நின்று இருந்தேன்...இவ்வளவு நாள் என்னோடு இருந்தவள் ..உதவி செய்து இருக்கின்றாள்...இப்போது சாகபோகின்றேன் என்கிறாள்..நிறைய வருத்தம்...
“நீ பிழைக்க வேறு வழியே இல்லையா?” என்றேன்..
அவள் “இல்லை” என்பது போல தலையை அசைத்தாள்...அதற்குபிறகு நாங்கள ஒன்றும் பேசவில்லை...அவள் தனிமையில் ஒரு இடத்தில உட்கார்ந்து இருந்தாள்..அடிக்கடி போய் அந்த நாயை சோதித்துவிட்டு வந்தாள்..
அன்றைய நாள் கொஞ்சம் முக்கியமான நாள் செயற்கையாக வளர்த்த அந்த நாயை அவள் வெளியில் எடுத்தாள்...சாதாரணமாகத்தன் இருந்தது... அவள் சில சோதனைகளை செய்துவிட்டு என கையில் கொடுத்தாள்...
மென்மையாக இருந்தது..இது எப்போது பேசும்,மற்ற திறன்கள் எல்லாம் இதற்கு எப்போது வரும் என கேட்டேன்
“நீ பொறுத்த வேண்டிய அந்த MEMORY CHIP ல் இது பேச வேண்டிய தகவல்களை சேர்த்து இதன் மூளையில் பொறுத்தினால் இப்போதே இது பேசும்..மற்றபடி அது தானாக கற்றுகொண்டுதான் பேசவேண்டும், மற்ற பண்புகள் எல்லாம் இப்போது இருந்தே வேலை செய்யும்” என்றாள்..
“இல்லை அந்த MEMORY CHIP யை அப்புறம் நான் பொறுத்தி கொள்கிறேன்...”என்றேன்..
அதற்கு பிறகு வந்த நாள்களில்.. அந்த நாய் அவளது கண்காணிப்பில் இருந்தது..அந்த நாட்களில் நான் குறைவாகவே பேசினேன்....கொஞ்சம் கவலை..அவள் இன்னும் சில நாட்களில் காற்றோடு கலக்க போகிறாள் .....
எப்போதும் போல என் அருகில் வந்தாள் ...மிகவும் வித்தியசமாக உணர்வதாக சொன்னாள்..எப்படி உணர்கிறாய் என்று நான் கேட்டும் அவள் ஏதும் பதில் அழிக்கவில்லை...
அப்படியே உட்கார்ந்து இருந்த இடத்தில சரிந்து விழுந்தாள்..நான் அவளை எழுப்பவதற்கு முயற்சி செய்யும் விதமாக அவளை பற்றி குலுக்கினேன் ..எந்த வித சலனமும் இல்லை..
சிறிது நேரத்தில் அவளை நான் தொடும்போது மிகவும் மென்மையாக உணர்ந்தேன்...அதாவது அவள் சொன்னது போல அவள் உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த திரவம் அவளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரிது காற்றில் கரைத்து கொண்டு இருந்தது....
கொஞ்ச நேரத்தில் அவள் விழுந்த கிடந்த இடத்தில அவள் இருந்ததுக்கான எந்த ஒரு அடையாளமும் இல்லை....
தனிமையில் உட்கார்ந்து இருந்தேன்...அப்போது அந்த நாய் மெதுவாக நடந்து என் அருகில் வந்தது....அவள் உருவாக்கிய நாய்..அவளின் நினைவாக இன்னும் சில காலங்கள் என்னோடு இருக்கும்....
அதை பார்த்த போதுதான் அவள் கேட்ட கேள்வி ஒன்று எனக்கு நினைவு வந்தது..இந்த அழகான நாய்க்கு என்ன பெயர் வைக்கபோகிறாய் என்று கேட்டு இருந்தாள்..
அப்போது இருந்த நிலையில் அவளிடம் அதை சொல்லவில்லை...இப்போது அந்த நாயை பார்த்து "ஜீனோ இங்கே வா" என்றேன் அது வாலை ஆட்டியபடி என்னிடம் ஓடி வந்தது...
முரட்டுத்தனமாக அவள் என் மீது பாய்வாள் என்று நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்ப்ர்க்கவில்லை என்பதால்...அவளால் எளிதாக என் கழுத்தை இரண்டு கைகளால் பிடிக்க முடிந்து இருந்தது....
”என்ன செய்கின்றாய்? ஏன் என்னை இப்படி....”என்று நான் தொடரும்போதே என் குரல்வளை கொஞ்சம் நசுங்க ஆரம்பித்து இருந்தது..
அவளின் முழுத்திறனையும் என் மீது செலுத்துவதில் இருந்தாள்..இப்போதைக்கு எப்படியாவது இந்த தாக்குதலில் இருந்து தப்பிக்க வேண்டும்...என் திறனை கொஞ்சம் காட்டி அவளது கைகளை விளக்க முயன்றேன் முடியவில்லை...கொஞ்சம் என்னைவிட பலசாலியாக இருந்தாள்...
என்னை அறியாமல் கண்ணில் தண்ணீர் வந்தது...என்ன செய்ய என்று யோசிக்கக்கூட அப்போது எனக்கு நேரம் இருப்பதாக தெரியவில்லை..நான் யோசிக்கும் அந்த நேரத்தில் அவள் என்னை முழுவதும் செயல் இழக்க வைக்கமுடியும்...அந்த நேரத்தில்..என் மனதில் தோன்றிய ஒரு எண்ணம...நான் உயிர் பிழைக்க கடைசி முயற்சியும் கூட..அது..
நான் என் மனதில் "பொற்கொடி இப்படி செய்ய மாட்டாள்..நான் அவளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து இருக்கின்றேன்..அவள் திரும்பி கிரகம்போக என்னால் உதவ முடியும்..அதை கண்டிப்பாக நான் செய்வேன்...என்னை ஒன்றும் செய்ய மாட்டாள்...விட்டுவிடுவாள்...." இந்த எண்ணங்களை ஓட விட்டேன்...
அவளது முகத்தில் .....செயலில் ஏதாவது மாற்றம் தெரிகின்றதா என்று பார்த்தேன்....மாற்றம் இருந்தது...அவளின் பிடி கொஞ்சம் தளர்ந்தது...
சில வினாடிகளில் என்னை விட்டு முழுவதுமாக விலகி இருந்தாள்..நான் எனது கழுத்தை சரி செய்துகொண்டு இருக்கும்போது...அவள் தன் தலையை கிழே குனிந்து ஏதோ செய்து கொண்டு இருப்பதை நான் பார்த்தேன்....
அவளிடம் ஒன்றும் பேசாமல் எழுந்து கதவை திறக்கும் போது அவள் மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தாள்...
”வெளியே போ..என்னையே கொல்ல பார்த்தியே??”
“இல்லை கணேஷ் எனக்கு என்ன ஆயிற்று என்று எனக்கே தெரியவில்லை...ஒருவேளை அந்த ஹோர்மொன்கள் பிரச்சினையாக இருக்கலாம்...உணமையில் நான் தெரிந்து செய்யவில்லை...”
“உனது விளக்கம் ஏதும் தேவை இல்லை..நீ இப்போது வெளியில் போ.. “ என்று சொன்னாலும் மனதுக்குள் கொஞ்சம் பயம் இருந்தது..மீண்டும் அவள் என்னை தாக்கிவிட்டால்...
அவள் ஒன்றும் சொல்லாமல்..மெதுவாக எழுந்து வெளியே சென்றாள்..”கணேஷ் ....”என்று ஏதோ சொல்ல அவள் முயலும்போது நான் கதவை மூடி இருந்தேன்...
சில நிமிடங்கள் கழித்து அவள் இருக்கின்றாளா இல்லையா என்று பரிதாபத்தில் பார்க்க முயன்றாலும் ...ஒரு எண்ணம பார்க்க வேண்டாம் என்று தடுத்தது..பார்க்கவில்லை...
மறுநாள் காலையில் சென்று வெளியில் பார்த்தேன் அவள் இல்லை..போய் இருந்தாள்...கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தாலும் மனதுக்குள் அவள் எங்கு போவாள்..பாவம் கஷ்ட்டபடுவாள் என்ற எண்ணம இருந்தது...
இதை நான் நினைத்து கொண்டு இருக்கும்போதே எங்கு இருந்து வந்தாள் என்று நான் கணிக்கும் முன்னே என் முன்னாடி வந்து நின்று"எனக்கு தெரியும் கணேஷ் நீ என்னை அப்படி ஒன்றும் துரத்திவிட்டு சந்தோசமாக இருக்க மாட்டாய் என்று"..என்றாள்
நான் ஒன்றும் பதில் அளிக்காமல் வீட்டிற்கு உள்ளே வந்தேன்..கதவை பூட்டவில்லை...அவள் வரட்டும் என்றுதான்..
பின்னாடியே வந்தாள்.."அதான் சொன்னேன்ல என்னை அறியாமல் நடந்த ஒன்று அதற்கு அந்த ஹோர்ர்மோன்தான் காரணம்..நம்பு கணேஷ் என்றாள்..
”சரி அந்த நேரத்தில் என் உயிர் போய் இருந்தால் ?”
அவளிடம் இருந்து எந்த ஒரு பதிலும் இல்லை...இருவருக்கும் இடையே மௌனம்......
"அதான் நீதான் புத்திசாலித்தனமாக தப்பித்து விட்டாயே" என்றாள்..
நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை...இருவருக்கும் கொஞ்சம் துரம் இருந்தது..முகம் பார்க்கவில்லை...
"சரி கணேஷ் இனிமேலும் உன்னை தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை..நான் போகிறேன்...என்னை பொறுத்தவரையில்...உங்கள் கிரகத்தில் என்னால் நீண்ட நாள் வாழ முடியும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை..இங்குள்ள ஏதோ ஒரு வாயு எனக்கு ஒத்துபோகவில்லை..கண்டிப்பாக இனி கொஞ்சம் நாள்தான்...அதுவரை என்னால் வெளியில் சமாளிக்க முடியும்” என்று சொல்லி கொண்டே வெளியில் போனாள்....
“சரி நான் உன்னை அப்படியே இங்கு தங்க வைத்தாலும் என் உயிருக்கு என்ன உத்திரவாதம்..திரும்பவும் நீ என்னை தாக்கினால்..??”.
“அதான் உனக்கு எப்படி தப்பிப்பது என்று தெரிந்து விட்டதே அப்படி தப்பித்து கொள்” என்றாள்
அவள் சொல்ல வருவது .... என்னை தாக்கியபோது என் மனதில் நினைப்பதை அவளால் உணரமுடியும் என்பதை தெரிந்து இருந்த நான்... அவளை பற்றி சில நல்ல விசயங்களையும்,அவளை அவள் கிரகத்துக்கு திரும்ப அனுப்புவதாகவும் மனதில் நினைத்தேன்..அதை அவள் உணர்ந்துகொண்டு என்னை தாக்குவதை நிறுத்தினாள்... இதே போல அப்படி இன்னொருமுறை தாக்க நேர்ந்தாலும் அதையே செய்ய சொல்லுகிறாள்...
“சரி என்னை ஒருவழி செய்யாமல் நீ போகமாட்டே..எப்படியோ இங்கேயே இரு நடப்பதை பார்க்கலாம்” என்றேன்..
போக நினைத்தவள் திரும்பி வந்து..”எப்படி கணேஷ் அந்த நேரத்தில் உனக்கு அந்த எண்ணம வந்தது..??” என்றாள் கொஞ்சம் சாதரணமாக...
அது ஒன்றும் பெரிய விஷயம் இல்லை...நீங்கள் எப்படி மனதில் நினைப்பதை தெரிந்து கொள்கின்றிகளோ..அதேபோல எங்கள் கிரகத்திலும் சில விசயங்களை நம்புகின்றார்கள்....
அதாவது எங்களது மூளையில் கிட்டத்தட்ட 97% உபோயோகிக்காமல் இருக்கின்றதாம்..அதை எல்லாம் உபோயோகித்தால்..எல்லாமே சாத்தியம் என்கிறார்கள..
இதை NOETIC SCIENCE என்கிறார்கள்..அதாவது மனதுக்கு நிகரான ஒன்று இந்த பிரபஞ்சத்தில் இல்லை என்கிறார்கள்...MIND OVER MATTER...நாங்கள் மனது வைத்தால் எல்லாமே முடியுமாம்..
அது தவிர எங்களால் எல்லாவற்றையும் மனதால் எங்களுக்குள்ளேயே உணர்ந்து அறியா முடியுமாம்...இது போன்ற நிறைய விசயங்கள் உள்ளன...எல்லாமே உள்ளுணர்வு மூலம் செயல் படுத்த முடியும் என்பதே...
“அப்படிஎன்றால் இன்னும் சில காலத்தில் உங்களுக்குள் ஒரு மாற்றம் வரும்”என்றாள்
“ஆமாம்” என்றேன்..
“சரி கணேஷ் நான் இங்கு இருக்கபோவது கொஞ்ச நாள்தான் என்னை உபோயோகித்து கொள்” என்றாள்..
“இல்லை இதுவரை உன் மீது அப்படி ஒரு எண்ணம வந்தது இல்லை..அதிலும் நீ வேற்றுகிரகவாசி எப்படி நீ இப்படி கேட்கின்றாய் என்று எனக்கு தெரியவில்லை என்றேன்...”அவளின் முகம் பார்க்காமல்
“உனக்கு புத்தி எப்படி போகின்றது பார் ..எப்போதும் இனபெருக்கத்துக்கான ஹோர்மோன்கள் சுரந்தால் இதுதான் பிரச்சினை...நான் சொன்னது என்னிடம் இருக்கும் அறிவுதிறமையை உபோயோகித்துகொள் என்று”...என்றாள்..
“அப்படியா!!!! எல்லாம் என் வயசுதான் காரணம்” என்பதை தவிர வேறொன்றும் சொல்லவில்லை..
“எங்களது இனபெருக்க முறை தெரிந்தால் நீ அப்படி சொல்லி இருக்க மாட்டே”
“அப்படி என்ன வித்தியாசம் உங்களது இனபெருக்க முறையில்” என்றேன்..
“அது உனக்கு தேவை இல்லை..இப்பொது என்னை எப்படி சரியாக பயன்படுத்தி கொள்வது என்பதை பற்றி யோசி” என்றாள்
“எனக்கு ஒரு கனவுத்திட்டம் உள்ளது..இப்போது உன்னை பார்த்த பின் அதில் சில மாற்றங்களை செய்து முயற்சிக்கலாம் என நினைக்கிறேன்” என்றேன்...
“எதுவாக இருந்தாலும் சொல் நான் உனக்காக கண்டிப்பாக செய்கிறேன்” என்றாள்..
“நான் ஒரு வித்தியாசமான உயிர் ஒன்றை உருவாக்க ஆசை படுகிறேன்..அது சாதரணமாக இருக்ககூடாது...கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்க வேண்டும்..”.
“அப்படி என்ன மாதிரி வித்தியாசத்தை நீ எதிர்பர்கின்றாய்...”
“அது எங்களை போல பேசவேண்டும்,எப்படி உனக்கு உடம்பில் சில செல்கள் இறந்தால்,அல்லது நீக்க பட்டால் அது தானாக வளர்ந்து பூர்த்தியாகின்றதோ அதே மாதிரி, ...அப்புறம் தனியாக மேம்படுத்த பட்ட சில தகவல்களை MEMORY CHIP போன்ற ஒன்றை அதன் மூளையோடு தேவையான போது இணைக்கும் விதத்தில் இருக்க வேண்டும், முக்கியமாக நாம் இணைக்கும் அந்த MEMORY CHIP ல் இருந்து தானாகவே சில தகவல்களை பெற்று அது செயல்பட வேண்டும். அப்புறம் சில தாக்குதல்களை சமாளிக்கும் வகையில் ..கதிரியக்கம்,லேசர் போன்ற தாக்குதல் அதை ஒன்றும் செய்ய கூடாது...”
“இது நீ நினைப்பது போல சாதாரணம் இல்லை கணேஷ்..ஆனால் நான் முயற்சி செய்தால் முடியும்..எங்கள் கிரகத்தில் நான் கற்றவற்றை வைத்து முயற்சித்து பார்க்கிறேன்..”.
“உண்மையாகவே இது சாத்தியமா?” என்றேன் ஆச்சர்யம் கலந்த சந்தோஷத்தில்..
“சாத்தியம்தான் முயற்சிக்கிறேன்” என்றாள்.
“அப்படி என்றால் இனிமேல் நீ இருக்கவேண்டிய இடம் இது இல்லை” என்று சொல்லி அவளை என் ஆய்வுகூடத்திற்கு அழைத்து சென்றேன்..
“இந்த வசதிகள் போதுமா என்று பார் உனது ஆராய்ச்சிக்கு” என்றேன்
“அவள் கொஞ்சம் சுற்றி பார்த்து விட்டு போதும் என நினைக்கிறேன்” என்றாள்..
“சரி அந்த உயிரினம் எந்த உயிரினத்தின் GENOME அடிப்படையில் இருக்கவேண்டும்” என்றாள்
“நாய்” என்றேன்..
“சரி அதற்கு உரிய GENOME யை நீங்கள் படித்து இருக்கின்றிர்களா? அப்படி என்றால் அது சம்பந்தமான எல்லா தகவல்களையும் எனக்கு கொடு..அப்புறம்..அது எந்த அளவில் இருக்க வேண்டும்,என்ன வண்ணம் போன்ற தகவல்களையும் கொடு..”என்றாள்...
என்னிடம் இருந்த நாயின் GENOME பற்றிய தகவல்களையும்,நாய் உருவம் ,வண்ணம் எல்லாவற்றையும் கொடுத்தேன்...
“அதற்கு முன் இதை எப்படி செய்ய போகின்றாய் என்பதை கொஞ்சம் சொல்லேன்” என்றேன்..
“அந்த நாயின் GENOME யை கொஞ்சம் செயற்கையாக மாற்றம் செய்து முதலில் அதன் ஸ்டெம் செல்களை உருவாக்கும் பண்புகளை மாற்றுவேன்.இதன் மூலம் உருவாக்க படும் ஸ்டெம் செல்கள் இந்த உயிர் வாழும் வரை தனது வேலையை செய்யும்..எப்படி எனக்கு இருக்கின்றதோ அதே மாதிரி...அப்புறம் பேசுவதற்கு காரணமான சில GENE களை இதற்குள் சேர்ப்பேன் இதன் மூலம் பேசும்.அப்படியே இது உருவாக்கும் உடல் செல்கள் நீ சொன்ன கதிரியக்கம்,லேசர் போன்றவற்றிக்கு எதிராக செயல்படும்படி மாற்றுகிறேன்...அவ்ளவுதான்...”என்றாள்..
எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது இவள் இதை உருவாக்கி விடுவாள் என்று..
“என்னை நீ தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்தால் எனது வேலைகளை வேகமாக பார்ப்பேன்” என்றாள்..
“சரி நான் தொந்தரவு செய்யமாட்டேன் ஏதாவது உதவி என்றால் மட்டும் கேள்” என்றேன்..
அவள் சில நாட்கள் தனிமையாக வேலை செய்தால்..சில நேரங்களில் மூச்சு விடுவதில் சிரமம் இருப்பதாகவும் நான் சீக்கிரம் இறக்க போவதாகவும் சொல்லி கொண்டாள்..நான் அப்படி ஒன்றும் நடக்காது என்று மட்டும் சொல்லி வைத்தேன்...
அதற்கு பிறகு என்னை அவள் தாக்கவில்லை.சமத்தாக அவளது ஆராய்ச்சியில் இருந்தாள்...மிக குறைவாக பேசினோம்...
சில நாட்கள் கழித்து அந்த உயிற்கான செல்லை உருவாக்கி விட்டதாகவும் அதை இனி வளர வைக்க வேண்டும் என்பதை சொன்னாள்..
எனக்கு சந்தோசம்...”நீ என்ன நினைக்கின்றாய் இது நன்றாக வளர்ந்து வருமா” என்றேன்..
“பார்க்கலாம் முதல் 500 முதல் 1000 செல்கள் வளர்ந்து விட்டால் அப்புறம் ஒன்றும் பிரச்சினை இருக்காது என நினைக்கிறேன்...வளரும்வரை காத்து இருக்கவேண்டும்” என்றாள்..
அந்த செல்களில் சில முறை அது நன்றாக வளருகின்றதா என்பதை தெரிந்து கொள்ள சில முறை அதை சோதித்து பார்த்த நேரம் போக நாங்கள் நிறைய பேசினோம்..
அவள் முன்னர் சொல்லாமல் விட்ட அவர்களது இனப்பெருக்க முறை பற்றி சொன்னாள்..நம்மை போல பத்து மாதம் சுமக்க வேண்டிய அவசியம் ஏதும் அவர்களுக்கு இல்லையாம்,அதற்கு என்று தனியாக மருத்துவமனைகள் இருக்குமாம்..அங்கு சென்று விருப்பத்துக்கு தகுந்த மாதிரி உருவம் வண்ணம் கொண்ட ஒரு வரைபடத்தை தேர்ந்து எடுத்து கொடுத்தால் அதற்கு ஏற்ப செல்களை உருவாக்கி குழந்தையாக வளரவைத்து கொடுப்பார்களாம்..
நான் விளையாட்டாக நீ அப்படி எத்தனை குழந்தை வாங்கி இருக்கின்றாய் என்றேன்..
அவள் இதுவரைக்கும் இல்லை என்றாள்
ஒருவேளை நீ திரும்பி போனால் அங்கு போன பிறகு என்னை போல உருவம் கொண்ட ஒரு குழந்தைக்கு விண்ணப்பிபாயா? என்றேன்...
உனக்கு இன்னும் அந்த ஹோர்மோன் செய்யும் சேட்டை போகவில்லை என்றாள்...
எப்படியோ சில நாட்கள் நகர்ந்தது..அந்த உயிரின் கரு நன்றாக வளர்ந்தாலும் இவள் சில முறை மயங்கி விழுந்தாள்...என்ன காரணம் என்று அவளுக்கே தெரிந்து இருக்கவில்லை...கொஞ்சம் கவலையாக இருந்தது...
“இன்னும் சில நாட்களில் அந்த செயற்கையாக உருவாக்கபட்ட நாயை பர்க்க முடியும்” என்றாள்..
சேர்ந்து பார்த்தோம்..வெள்ளை நிறத்தில் முடியோடு அழகாய் இருந்தது...இன்னும் சில நாட்களில் வெளியில் வரலாம் என்றாள்..அதற்கு பின் அதனை சோதனை செய்வதாக அவளுடைய எண்ணம,
ஒரு முறை மயங்கி விழுந்து நெடுநேரம் அவள் எழ முடியாமல் நினைவற்று கிடந்தாள்...
“என்வென்று கேட்டேன்..இல்லை என்னால் இன்னும் சில நாட்கள்தான் உயிர் வாழமுடியும்..அது எனக்கு தெரியும்...அப்படியே நான் போனாலும் உனக்கு ஒன்றும் பிரச்சினை இருக்காது கணேஷ்..எங்கள் உடல் அமைப்பு அப்படி ..எங்களின் செல்களுக்கு தேவையான உணவு வழங்கபடவில்லை என்றால் அதுவே எங்களின் உடம்பை அரித்து காற்றோடு கரைத்துவிடும்....இப்பொது நான் உணர்கிறேன் ...சில பகுதிகளின் செல்களுக்கு செல்லும் பாதை செயல் இழந்து விட்டது...வரும் நாளில் ஒவ்வொன்றாக செயல் இழக்கும் ..அதற்குள் உன் அதிசய நாய் நல்லபடியாக வெளிய வந்துவிட்டால் எனக்கு கொஞ்சம் சந்தோசம்” என்றாள்..
எனக்கு என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் நின்று இருந்தேன்...இவ்வளவு நாள் என்னோடு இருந்தவள் ..உதவி செய்து இருக்கின்றாள்...இப்போது சாகபோகின்றேன் என்கிறாள்..நிறைய வருத்தம்...
“நீ பிழைக்க வேறு வழியே இல்லையா?” என்றேன்..
அவள் “இல்லை” என்பது போல தலையை அசைத்தாள்...அதற்குபிறகு நாங்கள ஒன்றும் பேசவில்லை...அவள் தனிமையில் ஒரு இடத்தில உட்கார்ந்து இருந்தாள்..அடிக்கடி போய் அந்த நாயை சோதித்துவிட்டு வந்தாள்..
அன்றைய நாள் கொஞ்சம் முக்கியமான நாள் செயற்கையாக வளர்த்த அந்த நாயை அவள் வெளியில் எடுத்தாள்...சாதாரணமாகத்தன் இருந்தது... அவள் சில சோதனைகளை செய்துவிட்டு என கையில் கொடுத்தாள்...
மென்மையாக இருந்தது..இது எப்போது பேசும்,மற்ற திறன்கள் எல்லாம் இதற்கு எப்போது வரும் என கேட்டேன்
“நீ பொறுத்த வேண்டிய அந்த MEMORY CHIP ல் இது பேச வேண்டிய தகவல்களை சேர்த்து இதன் மூளையில் பொறுத்தினால் இப்போதே இது பேசும்..மற்றபடி அது தானாக கற்றுகொண்டுதான் பேசவேண்டும், மற்ற பண்புகள் எல்லாம் இப்போது இருந்தே வேலை செய்யும்” என்றாள்..
“இல்லை அந்த MEMORY CHIP யை அப்புறம் நான் பொறுத்தி கொள்கிறேன்...”என்றேன்..
அதற்கு பிறகு வந்த நாள்களில்.. அந்த நாய் அவளது கண்காணிப்பில் இருந்தது..அந்த நாட்களில் நான் குறைவாகவே பேசினேன்....கொஞ்சம் கவலை..அவள் இன்னும் சில நாட்களில் காற்றோடு கலக்க போகிறாள் .....
எப்போதும் போல என் அருகில் வந்தாள் ...மிகவும் வித்தியசமாக உணர்வதாக சொன்னாள்..எப்படி உணர்கிறாய் என்று நான் கேட்டும் அவள் ஏதும் பதில் அழிக்கவில்லை...
அப்படியே உட்கார்ந்து இருந்த இடத்தில சரிந்து விழுந்தாள்..நான் அவளை எழுப்பவதற்கு முயற்சி செய்யும் விதமாக அவளை பற்றி குலுக்கினேன் ..எந்த வித சலனமும் இல்லை..
சிறிது நேரத்தில் அவளை நான் தொடும்போது மிகவும் மென்மையாக உணர்ந்தேன்...அதாவது அவள் சொன்னது போல அவள் உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த திரவம் அவளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரிது காற்றில் கரைத்து கொண்டு இருந்தது....
கொஞ்ச நேரத்தில் அவள் விழுந்த கிடந்த இடத்தில அவள் இருந்ததுக்கான எந்த ஒரு அடையாளமும் இல்லை....
தனிமையில் உட்கார்ந்து இருந்தேன்...அப்போது அந்த நாய் மெதுவாக நடந்து என் அருகில் வந்தது....அவள் உருவாக்கிய நாய்..அவளின் நினைவாக இன்னும் சில காலங்கள் என்னோடு இருக்கும்....
அதை பார்த்த போதுதான் அவள் கேட்ட கேள்வி ஒன்று எனக்கு நினைவு வந்தது..இந்த அழகான நாய்க்கு என்ன பெயர் வைக்கபோகிறாய் என்று கேட்டு இருந்தாள்..
அப்போது இருந்த நிலையில் அவளிடம் அதை சொல்லவில்லை...இப்போது அந்த நாயை பார்த்து "ஜீனோ இங்கே வா" என்றேன் அது வாலை ஆட்டியபடி என்னிடம் ஓடி வந்தது...
