முளைக்காத விதைகள்

      பனை ஓலை மட்டையில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட நாரினால் நெய்யப்பட்டக் கட்டிலில் ஒவ்வொரு முறையும் நாராயணன் திரும்பிப் படுக்கும்போது ஏற்படும் சத்தம்தான் அவருக்குத் தூங்கும்போதான தாலாட்டு. கடந்த ஏழு வருடங்களாக அவருக்குச் சொர்க்கமாகவும் நரகமாகவும் ஏன் ஏழேழு லோகமாகவும் இருப்பது அந்தக் கட்டில் மட்டும்தான். அவரின் சுகதுக்கங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள இருக்கும் ஒரேயொரு வஸ்து அந்தப் பனை ஓலை நாரினால் செய்த கட்டில் மட்டுமே.

            பனை மரத்திலிருந்து பச்சையாக வெட்டப்பட்ட ஓலைகளை மூன்று அல்லது நான்கு ஓலைகள் சேர்த்து வரிசையாக ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக அடுக்கி, அதன் மீது கனமான கல்லை வைத்து மட்டைகளை முதலில் நேராக ஆக்குவார்கள். மட்டை காயாமல் இருக்க, இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறை அதன் மேல் நீர்த் தெளிக்கப்படும். இரண்டு வாரங்களுக்குத் தொடர்ந்து இவ்வாறு செய்யும்போது மட்டமாவது மட்டுமில்லாமல் நார் கிழிபடும் பக்குவத்துக்கும் வந்துவிடும். ஊற்றப்பட்ட நீரினால் ஏற்பட்ட பதமும், காய்ந்தும் காயாமலும் இருக்கின்ற நிலையில் மேற்புற நாரானது வழுவழுவென்று மாறியிருக்கும். ஒரு சிறு கத்தியால் தேவையான அகலத்தில் வரிசையாகக் கோடு போலப் போட்டுவிட்டு  நாரைக் கிழித்தால், அருமையான நீளமான பனை நார் கிடைத்துவிடும்.

            இந்த நாரினை ஒன்றோடு ஒன்று இணைத்தால் பெரிய கயிறு மாதிரி இருக்கும். இதை வைத்து வீட்டுக்குப் பயன்படும் பொட்டி, சொளவு, முதற்கொண்டு எல்லவிதமான உபகரணங்களும் செய்யலாம். கட்டில் பின்னுவதெற்கென்று நீளமான நாறுகள் தேர்ந்தெடுத்து வைத்திருப்பார்கள் அப்படியொன்றால் பின்னப்பட்ட கட்டில்தான் தற்போது நாராயணன் தூங்குவது வாழ்வது எல்லாமே.

              நாராயணனின் உண்மையான வயது 61 ஆக இருந்தாலும், அவரைக் காண்பவர்கள் அல்லது புதியதாக ஊருக்கு வருபவர்கள் அவருக்கு நாற்பத்தைந்திலிருந்து ஐம்பது வயதுதானென நினைப்பார்கள். அவ்வளவு கட்டுக்கோப்பான உடல் மட்டுமல்லாமல், அவரின் சுறுசுறுப்புத் தன்மையும் காரணம். தனது ஐம்பத்தைந்து வயதுவரை விவசாய வேலைகள் மட்டுமே செய்து வந்தவர். அனைத்து விவசாய வேலைகளும் அத்துபடி. அதிலும் வாய்க்கால் இழுப்பது, நெல் விதைப்பது, உரமிடுவது போன்றவற்றில் இவரின் பக்குவமான வேலைகள் அதிகப் பிரசித்தி. உள்ளூர் மட்டுமில்லாமல் வெளியூருக்கும் அழைத்துச் சென்று விதைக்கச் சொல்வார்கள், காரணம் கைராசி .

                நீங்கள் நினைக்கலாம் விதைப்பதில் அப்படியென்ன இருக்கிறதென்று? விதைக்கும்போது, அனைவரும் ஓன்று போல விதைப்பதாகவே  தோன்றும். நான்கு நாளில் முளைவிட்டுப் பயிர் பசுமைதட்டும்போதுதான் வித்தியாசம் தெரியத்தொடங்கும், நாராயணன் விதைப்புக்கும் மற்றவர்களின் விதைப்புக்கும். நாராயணன் விதைத்தது ஆள் வைத்துக் கையால் நட்டியது போல ஒரே மாதிரி  இருக்கும். மற்றவர்களின் விதைப்பில் ஆங்காங்குக் கும்பல் கும்பலாகப் பயிர்கள் இருக்கும். நாராயணின் மவுசுக்கு இதுதான் காரணம். அதேபோலத்தான் உழுத நிலத்தில் வாய்க்கால் போடுவதும். நாராயணன் தனக்குக் கீழ் நான்கு முதல் ஐந்து ஆட்கள் வைத்து ஒரு குழுவாக வேலை செய்வார். எங்கு வேலை செய்ய வேண்டுமோ அங்கு இவர்கள் குழு செல்லும். முதலில் வாய்க்கால் போட வேண்டிய நிலத்தைத் தன் கண்களால் அளவெடுப்பார். அந்தப் பார்வையில் அந்த நிலத்தின் மேடு பள்ள அளவுகளும் அடங்கும். அந்த நிலத்துக்காரரிடம் எந்தப் பக்கம் தண்ணி தலை வைக்கும் என்று கேட்பார். அதாவது எந்தப் பக்கத்தில் இருந்து நிலத்துக்கு நீர்பாய்ச்சல் இருக்கும் என்ற கேள்வி. அவருக்கு அந்தத் திசையைக் காட்டியவுடன் ஒரு முடிவோடு தனது முனங்கால் உயரத்துக்கு இருக்கும் ராசியான மம்பட்டியை எடுத்துக்கொண்டு நிலத்தில் இறங்குவார். அதுவரை கூட வந்தவர்கள் நிலத்துக்கு வெளியே தயாராகிக் கொண்டிருப்பார்கள். இடது பக்கம் ஒரு தடவை வலது பக்கம் ஒருதடவையென மம்பட்டியால் மண்ணை வாரிப்போட்டுக்கொண்டே பின் பக்கமாக அவர் நகர, நூல் பிடித்தாற்போல் ஒரு பெரிய வாய்க்கால் அந்த நிலத்தில் விழுந்திருக்கும் . அதன்பின் கூட வந்தவர்கள் அதற்குத் தகுந்தாற்போல் கிளை வாய்க்கால்களையும் பாத்திகளையும் அமைப்பார்கள். அவர் வாய்க்கால் இழுத்தால் தண்ணீர் பாய்ச்சும்போது எந்தவொரு சிரமும் இல்லாமல் நீர்பாய்ச்சல் வேகமாக இருக்கும். அந்தளவுக்கு நிலத்தின் மேடு தாவுகளை உள்வாங்கி வாய்க்கால், பாத்திகளை அமைப்பார்.

               இப்போதெல்லாம் இதில் எந்த வேலைகளையும் அவர் செய்வதில்லை. செய்வதில்லையென்பதைவிட அவரை யாரும் அழைப்பதில்லை. காரணம் விவசாயம் முன்புபோலச் செழிப்பாக இல்லை. இருந்தாலும் எல்லாவற்றுக்கும் இயந்திரம் வந்துவிட்டது. கலப்பையில் புனல் வைத்து நேராக அவர்களே விதைத்து விடுகிறார்கள். பாத்திபோடும் கலப்பையும் வந்தாகிவிட்டது. உழுது முடித்த கையோடு வேண்டிய கோணத்தில் கலப்பையை வைத்துக் கோடு போட்டால் முடிந்தது வேலை. அதோடு மட்டுமில்லாமல் நாராயணின் மனைவி இறந்த பிறகு மனதளவில் நொடித்துப்போய்க் கூப்பிட்ட வேலைக்குச் செல்லாமல் மறுத்துக்கொண்டே இருந்ததினால், ஒரு கட்டத்தில் யாரும் அவரைத் தொந்தரவு செய்யாமல் விட்டு விட்டனர்.

              இரண்டே ஆண்பிள்ளைகள், குடும்பமாகச் சேர்ந்து விவசாயம் செய்து வந்தனர்.தனது சொந்த வேலைகள் போகத்தான், நாராயணன் மற்றவர்களுக்குக் கூலிக்குச் செல்வார். மற்ற சிறிய வேலைகளை அவரது மகன்கள் பார்த்துக்கொள்வர். அமிர்தம்மாள் அவருக்கு ஆமாம் போடும் இல்லத்தரசி. கணவனின் பேச்சுக்கு எப்போதுமே மறு பேச்சு பேசியதில்லை. அவரின் மேலுள்ள மரியாதை ஒருபக்கம், அவர் என்ன செய்தாலும் சரியாகத்தான் இருக்குமென்ற  நம்பிக்கை ஒருபக்கம். அந்த நம்பிக்கையை நெஞ்சுவலியால் தனது மாரைப் பிடித்துக்கொண்டே நிலைக்கதவில் சரிந்து சாயும்வரை மனதில் வைத்திருந்தாள். சரிந்தவள் அப்படியே முன்னிருந்த இரண்டு படிக்கட்டில் உருண்டு வாசலில் வந்து விழுந்த பிறகுதான் நாராயணனும் அவரது மூத்த மகனும் பார்த்தார்கள். கண்கள் நிலை குத்தியிருக்கக் கை இன்னும் மாரிலே அழுந்தியிருந்தது. நாராயணனுக்குப் புரியாமலில்லை, இருந்தும் வேகமாக ஓடிச்சென்று தொட்டியில் இருந்து குவளையில் நீர்கொண்டுவந்து அமிர்தத்தின் முகத்தில் தெளித்தார். ஒரு சலனமும் இல்லாமல் சுருண்டு கிடந்தாள் அமிர்தம். தெளித்த நீர் முகத்தின் இருப்பக்கமும் மெல்ல வழிந்தோடியது. விழுந்திருந்த இடத்திலிருந்து தூக்கி அருகில் திண்ணையில் படுக்க வைத்தார். இறுக்கமாக இருந்த கைகளை இழுத்து உடம்புக்குப் பக்கவாட்டில் இணையாக வைத்துக் காலை நேராக நீட்டிவிட்டார். அவரையறியாமல் கண்களில் நீரோட, தனது தோளில் இருந்த துண்டால் துடைத்துகொண்டே தனது மகனைப் பார்த்தார். ஏற்கனவே அவன் படிக்கட்டில் உட்கார்ந்த படி விசும்பிக்கொண்டிருந்தான்.எல்லோருக்கும் சொல்லியனுப்பிச் செய்யவேண்டிய அனைத்தையும் செய்து அமிர்தத்தை நல்லபடியாய்க் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்தார்கள். அந்த நிமிடத்திலிருந்து நாராயணன் யாருடனும் சரியாக பேசுவதில்லை.கேட்ட கேள்விகளுக்கு நறுக்காகப் பதில்சொல்லிவிட்டு இருந்துவிடுவார். ஏழாம் நாள் காரியம் முடித்து, அமிர்தத்துக்கு செய்யவேண்டியதனைத்தையும் செய்தாகிவிட்டது. எல்லாம் முடிந்த கையேடு வீட்டிற்கு வந்து தொழுவில் கிடந்த அந்த நார் கட்டிலை எடுத்துப் போட்டு,  பின் வாசல் திண்ணையில் படுத்தவர் மாலைதான் எழுந்தார். அன்றிலிருந்தே அந்தக் கட்டில் அவரோடு பிரியாத ஒன்றாகிப்போனது.

                விவசாயம் நொடிந்தநிலையில், பெரியமகன் பக்கத்து ஊரில் ஒருவர் வெளிநாட்டுக்கு ஆள் அனுப்புகிறார் என்றறிந்து அவர் மூலம் வெளிநாடு சென்றான். பணம்  சம்பாரித்துக் கொடுத்தால் போதுமென்பதால், அவ்வளவு சிரமம் இல்லாமல்போனது. அவன் வெளிநாடு போனதால் அவன் மனைவி, தனது தாயின் ஊரில் வாடகைக்கு வீடெடுத்துத் தங்கினாள். அவள் சொன்ன காரணம், அம்மாவின் அருகில் இருந்தால் கொஞ்சம் ஒத்தையாக இருக்குமென்பது.சின்ன மகன் தனது மனைவியோடு நாராயணன் வீட்டில் இருந்தான். இவையனைத்தும் நாராயணின் பங்களிப்பு இல்லாமலே நடந்தேறியது. அவரும் எதையும் கண்டுகொள்ளவில்லை.

                சில வாரங்களாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு அந்தக் கட்டிலே கெதியென்று கடத்தினார் நாரயணன்.ஊருக்குள்கூடச் செல்லவில்லை.அடுப்பங்கரைக்குச்  சென்று அமர்ந்தால் மருமகள் சோறுபோடுவாள். போட்டதைத் தின்றுவிட்டு வந்து, சிறிதுநேரம் பின் விட்டத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே படுத்திருப்பார். பகலில் தூங்கிப் பழக்கமில்லையென்பதால் அப்படியே படுத்திருப்பார். சாயங்காலம் எழுந்திருந்து பிஞ்சைப்பக்கம் போய்த் தரிசாய்க் கிடைக்கும் தனது நிலங்களைப் பார்த்துவிட்டு வருவார். அது அவருக்கு வெந்த புண்ணில் வேலை பாய்ச்சிய வலியைத்தான் கொடுத்தது. சின்னமகன் அருகில் இருக்கும் ஒரு மில்லில் வேலைக்குப் போய்வந்தான். மாதச்சம்பளம், குடும்பம் நடத்தப் போதுமானதாக இருந்தது.இவருக்கு எந்தவித வேலையும் இருக்கவில்லை.அதுவே அவருக்குப் பெரிய அசதியாக இருந்தது.போதாக்குறைக்கு மருமகளின் நடத்தையில் ஏற்பட்ட மாற்றம். அது மாற்றமா இல்லை முதலிலிருந்தே அவள் அப்படித்தானா என்றெல்லாம் அவர் யோசித்துவிட்டார். ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மதிய உணவின்போது மேலே பார்த்து, அந்த அப்பளம் இரண்டை எடுமா என்று சொல்ல, சும்மா படுத்துத் தூங்குறவருக்கு எதுக்குக் கூட்டும், அப்பளமும் வெறும் சோறும் குழம்பும் பத்தாதோ? என வெடுக்கென்று கேட்க அடுத்த வாய்கூட வைக்காமல் அப்படியே எழுந்துவந்தார்.இதைப்பற்றி அவரது மகனிடம் ஏதும் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை.

                அன்றிலிருந்து சாப்பிட அடுப்பங்கரைக்குச் செல்வதில்லை. சாப்பாடு ஒரு தட்டில் அவரின் கட்டிலுக்கு அருகேயே வந்துவிடும். அந்தத் தட்டிலியே குழம்பு,கூட்டு,தயிர் எல்லாமே சேர்ந்து ஒரு குவியலாக இருக்கும். செம்பில் தண்ணீர், அருகே வைத்துவிட்டுச் சென்றுவிடுவாள் மருமகள்.எல்லாவற்றையும் சத்தத்தினால் உணர்ந்தவர் உடனே எழுந்து சாப்பிட  மாட்டார்.சிறிதுநேரம் தனது நிலையிலே படுத்திருப்பார். பின்னர் மெல்ல எழுந்து செம்பிலுள்ள நீரால் கையைக் கழுவிவிட்டுக் கொஞ்சம் தொண்டையை நனைத்தபிறகு சாப்பிட ஆரம்பிப்பார். அவர் படுத்திருக்கும் அந்தச் சிறிதுநேரம்தான் அவரின் கர்வம்,திமிர் தன்மானம் எல்லாமே. என்ன இருந்தாலும் அவரொரு விவசாயி. கண்டிப்பாக இதெல்லாம் நிறையவே இருக்கத்தானே செய்யும். அப்படியிருக்க அவர் இந்த நிலையில் சாப்பிடவே கூடாதே, என்று நீங்கள் கேட்டால்? வயிற்றில் எரியும் அடுப்பில் மேலே சொன்ன எல்லாமே பொசிங்கித்தானே போகவேண்டும் அதானே உலக நியதி. ‘பட்டகாலிலேயே படும் கெட்ட குடியே கெடும்’ என்பதை உண்மையாக்கும்விதமாக அடுத்து நடந்தவைகள் அவருக்குச் சோதனையாக அமைந்தன. மருமகளோடு சேர்ந்து மகனும் அவரை ஏளனமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தான்.அதை அவரும் நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தார். இதற்கிடையில் வெளிநாட்டிலிருந்து வந்திருந்த மகன் சொந்தவூருக்கு வராமல் அப்படியே தனது மனைவியின் வீட்டில் தங்கிய நிலையில் விடுமுறை முடிந்து திரும்பிச் சென்றுவிட்டான் என்றறிருந்து இன்னமும் துயரப்பட்டார். ஒவ்வொரு நாளையும் தலையைக் குனித்தபடியே வாழ்வது அவருக்கு என்னவோபோலிருந்தது. இதுக்கு விடுதலைதான் என்ன? மரணம்தானா? என்றெல்லாம் அவரது மனம் யோசிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

                அடுத்துவந்த ஒருவாரம் முழுக்கச் சரியான மழை. ஊரைச் சுற்றியிருந்த காற்றாற்றில் தண்ணீர்ப் பெருக்கெடுத்து ஓடியது.முன்பெல்லாம் வருடமொருமுறை தண்ணீர் வந்துவிடும். 20 நாட்கள் முதல் 50 நாட்கள் தண்ணீர் ஓடும்.நிலங்களுக்குள் நீர் கசிந்து நீர்மட்டம் உயர்ந்து வற்றாத கிணறுகளால் விவசாயம் செழித்திருக்கும் பூமிதான், இப்போது வறண்டு போய்க்கிடக்கிறது.எங்கோ பேய்ந்த பேய் மழையால் மீண்டும் தண்ணீர் ஓடியது. ஊருக்குள் ஒரே சந்தோசம் 4 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கரைபுரண்டோடும் தண்ணீரைப் பார்க்கக் கரையோரம் மக்கள் வந்து போய்க்கொண்டே இருந்தார்கள்.நாராயணனும் போனார். கரையோரத்தில் அமர்ந்து அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவரைச் சுற்றி ஊர்ப் பெருசுகள் வந்தமர்ந்தார்கள். நாராயணனின் நிலைபற்றி ஊருக்குள் தெரிந்திருந்ததால் அதைப்பற்றி ஏதும் துக்கம் விசாரிக்காமல், பொதுவான விஷயங்களிலேயே  அவர்களின் பேச்சு இருந்தது. அதில் முக்கியமானது என்றால் நீச்சல் திருவிழாவை நடத்துவதென்பது. ஒவ்வொருமுறை வெள்ளம் கரைபுரண்டோடும்போதும் இந்தத் திருவிழா அந்த ஊரில் நடக்கும்.ஒரு ஆளுக்குமேல் தண்ணி போகும் அந்த ஆற்றில் அக்கரைக்கும் இக்கரைக்கும் ஒரே நேர்கோட்டில் ஒரு கயிறு கட்டப்படும். போட்டியில் கலந்துகொள்பவர்கள் ஊரின் அக்கரைக்குச் சென்று அந்தக் கயிறு கட்டிய இடத்திலிருந்து ஆற்றுக்குள் இறங்கி மறுகரைக்கு வரவேண்டும். அப்படிக் கரை சேர்பவர்கள் அந்தப் பந்தயக்கயிற்றிலிருந்து எவ்வளவு தூரத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதை வைத்தே வெற்றி தீர்மானிக்கப்படும். வெற்றிபெற்றவர்களுக்கு ஊர்ப் பொதுவிலிருந்து பரிசுத்தொகை வழங்கப்படும். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நீர் கரைபுரண்டுவோடுவதால் இந்தமுறை போட்டியை நடத்தியே ஆகவேண்டுமென முடிவெடுத்திருந்தார்கள். அதற்கு நாராயணனும் சம்மதித்திருந்தார். அவருக்கு இதிலொரு நிம்மதி அல்லது மனதைத் திருப்பும் விசயம்.

               போட்டிபற்றி ஊருக்குள் சாட்டியாகிவிட்டது.வெளியூரில் தங்கி வேலைபார்ப்பவர்களுக்கும் தகவல் போய்ச்சேர வழிசெய்திருந்தார்கள்.இந்தப்போட்டிக்கு விதிமுறைகளெல்லாம் கடுமையாக இருக்கவில்லை. யார் வேண்டுமானாலும் கலந்துகொள்ளலாம் கண்டிப்பாக நீச்சல் தெரிந்திருக்க வேண்டும். பாதுகாப்புக்குப் போட்டிக்கயிறு கட்டப்பட்ட இடத்திலிருந்து குறிப்பிட்டத் தூரம் தள்ளி மற்றொரு கயிறு கட்டி அதில் குறிப்பிட்ட இடைவெளிக்கு ஆட்கள் நின்றிருப்பார்கள். ஆற்று நீரின் வேகத்திலிருந்து தப்பிக்க, அவர்கள் அந்தக் கயிறிலிருந்து துணைக்கயிறுப் போட்டு அதைத் தனது இடுப்போடு கட்டியிருப்பார்கள். அவர்களின் வேலை, யாரவது நீரில் மாட்டி அடித்துக்கொண்டு போனாலோ, சுழியில் மாட்டித் திணறினாலோ காப்பாற்றுவது. சொல்வதென்றால் யாரும் அந்தக் கயிற்றைத் தாண்டிச் செல்லமுடியாது அல்லது நீரால் அடித்துச் செல்ல முடியாத வண்ணமிருக்கும் அவர்களின் பணி. யார் ஒருவரை அவர்களைக் காப்பற்றுகிறார்களோ அவர்கள் போட்டியிலிருந்து விலக்கப்படுவார்கள்.எனவே அவர்களும் அந்தப் பாதுகாப்புப் பணியில் இணைந்து விடுவார்கள். அதோடு மட்டுமில்லாமல் சிவப்புநிறத்துணி எல்லோருடைய தலையிலும் கட்டியிருக்கும். தனக்கு ஏதாவதொரு ஆபத்து ஏற்படுவதாகத் தெரிந்தால் அந்தத் துணியைக் கையில் தூக்கிக் காட்டினால் போதுமானது அவர்களைக் காப்பாற்ற அந்தப் பாதுகாப்புக் கயிற்றிலிருந்து ஆட்கள் விரைவார்கள். இவ்வளவு பாதுகாப்பு இருந்ததினால் எல்லோரும் தைரியமாக, சிலர் விளையாட்டாக இந்தப் போட்டியில் கலந்துகொள்வார்கள்.

              போட்டி நடக்கும் நாள் வந்தது. இதற்குப் பெயர் கொடுக்கும் சாமாச்சாரமெல்லாம் கிடையாது. பங்கேற்பவர்கள் ஆற்றில் இறங்கி அக்கரைக்குச் சென்று திரும்ப வேண்டும் அவ்வளவே.எல்லோரும் தயாராகி அக்கரைக்குச் செல்லக் காத்திருந்தார்கள். அவர்களோடு நாராயணனும் நின்றது, பலருக்குச் சிரிப்பை ஏற்படுத்தினாலும் அவரின் மேல் அன்புகொண்டவர்களுக்குக் கவலையாக இருந்தது. அதில் ஒருவர் சென்று நாராயணனின் கையைப்பிடித்து வெளியே வருமாறு இழுத்தார் ஆனால் அவர் மறுத்ததோடு மட்டுமில்லாமல் நான் நீச்சல் சொல்லிக்கொடுத்த பொடுசுகள் எல்லாம் இறங்கும்போது, நான் இறங்கினால் என்ன என்று சிரித்தபடி கேட்டது அவர்களுக்கு ஒருவித ஆறுதலைக் கொடுத்தது.இவ்வளவு நாள் அடங்கிக்கிடந்த நாராயணனின் மனதுக்கு இதுவொரு சந்தோசமாக இருக்கட்டுமே என்றெண்ணி அதன்பிறகு யாரும் தடுக்கவில்லை. அங்கு நடந்தவற்றையெல்லாம் மகனும் மருமகளும் பார்க்காமலில்லை. இவரும் அவர்களை ஒருமுறை கண்டும்காணாது போலப் பார்த்துக்கொண்டார். ஆற்றில் இறங்கியவர்களோடு இறங்கி அக்கரைக்குச் சென்றவரால் உணர முடிந்தது தனது மனம்  மட்டுமில்லாமல் உடலும் அதிகமாவே சக்தியை இழந்திருப்பதை. வெளியே காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

               எல்லோரும் வந்துசேர்ந்தபிறகு மொத்தமாக ஆற்றில் இறங்க வேண்டும்.இக்கரையில் இருந்து அக்கரையில் உள்ளவர்களைப் பார்த்தால் உருவமில்லாத பொம்மைகள் நிற்பது  போலத்தான் தெரியும்.அந்தக் கூட்டத்தில் தனது மகனின் முகம் தெரிகிறதா? என்று பார்த்துவிட்டு ஏமாந்துபோனார். எல்லோரும் உள்ளே குதித்தார்கள். ஆற்றின் இழுப்புக்கு முதலில் எல்லோருமே சிறிது தூரம் இழுத்துச் செல்லப்பட்டுப் பின் மீண்டும் தனது முயற்சியால் பந்தயக்கயிறை ஒட்டிவர முயன்றார்கள். நாராயணன் தனது முழு அறிவையும் பலத்தையும் காட்டினார். பந்தயக்கயிற்றில் இருந்து அவர் இரண்டாவதாக இருந்தார். அவருக்குத் தெரியும் இந்தப் போட்டி அவருக்கு அவ்வளவு கடினம் இல்லையென்று.ஒருகட்டத்தில் காலைக் கீழே வைத்தால் அடியிலிருக்கும் மண் நீரின் வேகத்தினால் அடித்துச்சென்று நாம் உள்ளே போக நேரிடும். இப்போது நீரோட்டத்துக்கு எதிராக நீந்துவதே சரியானது.

              நாராயணன் பாதித்தூரத்தில் இருக்கும்போது தனது பார்வையைக் கரையை நோக்கிச் செலுத்த, இப்போது முகம் நன்றாகவே தெரிந்தது. அதிலும் மகன் மற்றும் மருமகளின் முகம் சட்டென்று அவரது பார்வையை இடறியது. மனதுக்குள் எண்ணற்றக் கேள்விகள் அந்த நீரின் இழுப்பைக் காட்டிலும் அவரது மனம் அவரைப் பின்னோக்கி இழுத்தது. இப்போது இவ்வளவு சீக்கிரம் முதல் ஆளாய்க் கரைக்குச்சென்று என்ன செய்யப் போகிறாய்? முதல் பரிசு வாங்குவேன். வாங்கி? வீட்டில் கொடுப்பேன் அல்லது செலவு செய்வேன். சரி செய்து? மீண்டும் அதே தட்டு, அதே கட்டில், அதே வசைப்பாட்டுத்தானே நிரந்தரம் என்ற எண்ணங்கள் மனது முழுதும் நிரம்ப, அவர் இப்போது பந்தயக்கயிறை விட்டு வெகுதொலைவில் இருந்தார்.இன்னும் கொஞ்சத் தூரம் சென்றால் பாதுகாப்புக்கு நின்றிருந்தவர்கள் இவரைத் தண்ணியில் அடித்துச் செல்லப்படுகிறார் என்றென்னிப் பிடிக்க நேரிடும். அதனால் மீண்டும் மனதைக் கட்டுப்படுத்திப் பந்தயக்கயிறை நோக்கி நகர்ந்தார். மீண்டும் அதே கேள்விகள் பதில்கள். சஞ்சலம். துக்கம் என எல்லாமே நடு ஆற்றில் வரக்காரணமென்ன?இறுதியில் அந்த எண்ணமும் வராமலில்லை.நாம் ஏன் ஆற்றோடு போகக்கூடாது? கரைக்குப்போய் மட்டும் என்ன செய்யப்போகிறோம்? ஒருவேளை இப்படியே மூழ்கிவிட்டால் பாதுகாப்புக்கு இருக்கிறவர்கள் நம்மைக் காப்பற்றிவிடுவார்கள். அப்படியே மூழ்கினாலும் எங்கே செல்வது? பக்கத்து ஊருக்கா? அதற்குக் கரைக்குப்போய்ச் சாலைவழியாகவே செல்லலாமே? இல்லை இன்றோடு இந்தக் கேள்விகளையும் பதில்களையும் முடித்துக்கொளவதாக முடிவெடுத்தார்.ஒருவேளை இறந்துவிட்டால் அடுத்தாண்டில் இருந்து இந்தப் போட்டி நடக்காமல் போய்விட்டால்? இப்போதே பல வருடம் கழித்து தண்ணீர் வந்திருக்கிறது இன்னும் எத்தனை வருடங்கள் கழித்து வருமோ? அதுவரை இந்த ஊர் நம்மைக் கண்டிப்பாக நினைவில் வைத்திருக்காது. எனவே எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு இப்போது நாராயணின் மனதில் ஒருமனதாகக் குடியேறியிருந்தது.

            உடலை மெல்லத் தளர்த்தி, நீரின் போக்குக்குப் போவதுபோலப் பாசாங்கு செய்தார்.சில நிமிடங்கள் நீருக்கடியில் இருந்து மூழ்கி மீள்வது போல மீண்டும் மீண்டும் செய்தார்.அவரை யாரும் கவனிக்கவில்லை என்பதை உறுதி செய்யச் சிறிது நேரம் நீரோடு எதிர் நீச்சல் போட்டார். கரை இப்போது கொஞ்சம் அருகில் இருந்தது.இதுதான் சரியான நேரம்,இடமெனக் கருதியவர் நீருக்குள் சென்று எப்படியாவது பாதுகாப்புக்கு இருக்கிறவர்களைத் தாண்டிவிடவேண்டும் இல்லையென்றால் அவர்களால் காப்பற்றப்படுவோம் என்ற யோசித்தவாறுத் தனது தலையிலிருக்கும் சிகப்புத் துணியை அவிழ்த்துத் தனது வேட்டிக்குள் வெளியே தெரியாத வண்ணம் வைத்தார். பாதுகாப்புக்கு நிற்பவர்களின் கால்கள் தெரிய ஆரம்பிக்க அவர்களுக்குள் இருக்கிற இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி அவர்களைக் கடந்து சென்றார்.சரி இப்போது என்ன செய்ய? மேலே போலாமா? கண்டுபிடித்துவிட மாட்டார்களா? வேறென்ன செய்ய? தன்னைத்தானே நீருக்குள் அமிழ்த்தினார். சற்றுக் கடினமாகதான் இருந்தது. ஆனால் கரையேறினால் தினம்தினம் அடையும் கஷ்டத்துக்கு முன்னால் இது கடுகே என்றெண்ணம் அவரின் மனதில் உதித்தது. அடுத்த சுவாசத்திற்கு அவரின் நுரையீரல் காத்திருக்க அதற்கு மறுப்புத் தெரிவிக்கும் வண்ணமாக அவர் இன்னும் நீரில் அமிழ்ந்திருந்தார். ஒரு மடக்கு நீரைக் குடிக்கப் புரையேறி மூக்கின் வழியாக நீர் உள்ளே சென்றது. நாம் இறந்த பிறகு இவர்கள் கையில் கிடைத்துவிடுவோமா என்ற பயம் அவருக்குள் இருந்தது. பாதிச் சக்தியை இழந்த நிலையில், நீரானது அவரை உருட்டிக்கொண்டு சென்றது.

               நுரையீரல் முழுதும் நீர் நிரம்ப ஆரம்பிக்க மனதில் அமிர்தத்தின் முகமும், அந்தக் கட்டிலும் கண்முன் வந்து போனது.இறுதியாக ஒரு சுழியில் சிக்கியது அவரின் மனதில் பதிந்தது. அதுதான் கடைசி. சுழியின் சுழற்சியில் அந்த இடத்திலிருந்த மண்ணையெல்லாம் இழுத்து அங்குவொரு  கேணியைத் தோண்ட ஆரம்பிக்க, தோண்டிய மண்ணையெல்லம் அருகில் மேடாகக் குவிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அந்த மேட்டுக்குள் ஒரு விவசாயி விதையாக விதைக்கப்பட்டிருந்தார். சில விதைகள் மண்ணைவிட்டு மேலெழுந்து முளைக்காது, சில விதைகள் முளைக்கவே விரும்பாது. இதில் நாரயணன் இரண்டாம் ரகம்.

தொடராத நிழல்கள்.

   எதிர்பாராத மழைதான். கொஞ்சம் பயமாகவே இருந்தது. குழப்பத்தில் வீட்டுத்திண்ணையில் கையைக் கட்டிக்கொண்டு குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தேன். இப்போதைக்கு என்னால் அதை மட்டுமே செய்ய முடிந்திருந்தது.

   ஆனால் மனதிலோ வெளியில் வெட்டும் மின்ன்லைவிட வேகமாக எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. இருக்காதே பின்னே, நான்குநாள் முன்புதான் இருந்த கொஞ்ச நிலத்தில் கம்பு போட எண்ணி அதை விதைத்து இன்று காலை பார்த்தபோது முளைவிட்டு மண்ணைப் பிய்த்துக்கொண்டு வெளியில் வந்திருந்தது. பரவாயில்லை விதைத்ததில் கழிவு இல்லாமல் நன்றாகவே முளைத்திருந்த  சந்தோசம் போகும் முன்னே சாயங்காலம் இப்படியொரு மழை.

   காலையில் கண்ட காட்சி பிரசவத்தில் குழந்தை வெளியில் வந்து என்னைப் பார்த்துச் சிரித்த மாதிரி இருந்தது, ஆனால் மாலையில் அதே குழந்தைக்கு சீக்கு வந்து பிழைக்குமா இல்லியா என்றவொரு இக்கட்டமான மனநிலையில் தான் என் மனது தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அதை என் மனைவியிடமிருந்து மறைக்கவே முகம் காட்டாமல் குறுக்கும்,நெடுக்குமான நடை.

   அவளோ வாசற்படியில் உட்கார்ந்துகொண்டு குழைந்தைக்கு மழையை கைகாட்டி விளையாட்டு காட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.அவள் பாடு அவளுக்கு. கொஞ்ச நேரம் குழைந்தையை சந்தோசப் படுத்துவதில் அவளுக்கொரு குஷி. பெயர் சுமதி. திருமணதிற்கு முன்பு கனவெல்லாம் கண்டதில்லை இவ்வாறெல்லாம்  மனைவி அமையவேண்டுமென்று. ஆனால் எனக்கு எந்தவொரு சிரமமும் இல்லாமல் தோதுவாக அமைந்தாள். நானும் அவளுக்கு அப்படியே என்பதை அவளின் சந்தோஷம் கலந்த வாழ்க்கையில் இருந்து அறிந்து கொண்டிருக்கிறேன்..

   விவசாயத்தில் கொஞ்சம் ஒத்தாசை செய்வாள். குழந்தை பிறந்தபிறகு செய்தாலும் நான் மறுத்திருக்கிறேன். இப்போது அவளின் உலகமென்றால் அவளும் அந்தக் குழந்தையும்தான்.

   எனது இந்தத் தவிப்பான நிலை அவளுக்கு தெரிய வேண்டாமென்றுதான் திண்ணையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன் .மழை இன்னும் ஓய்ந்தபாடில்லை அதே சுரத்தில் பேய்ந்து கொண்டிருந்தது. யோசனையின் நடுவில் சட்டென்று வந்து போன மற்றொன்று சுரேஷ். எங்கள் வீட்டு நாய். அதோடு சேர்ந்து எங்கள் வீட்டில் மொத்தம் நான்கு பேர். இந்த மழைக்கெல்லாம் எங்கும் போகாது. எங்கவது தொழுவில் ஒன்டியிருக்கும். மழை விட்ட பிறகு தனது செந்நிற  உடலை உதறியபடி வெளியில் வரும்.

   எப்போதுமே ஒரு நாய் எங்களின் வீட்டை ஆக்கிரமித்திருக்கும். இப்போது இந்த சுரேஷ். அமைதியான மிக ஒழுக்கமான நாய். மனதின் தேவைகளை அப்படியே படித்து நடந்துகொள்வதில் எனது  மனதை கவர்ந்தவொன்று மனைவியிடையிலான சண்டையில் அடிக்கடி ஒரு வார்த்தை தேவையில்லாமல் என் வாயில் இருந்து வந்து விழுந்து விடும். அது சுரேஷ் புரிஞ்சிகிட்ட அளவுகூட நீ என்னைப் புரிஞ்சிக்கல என்பதே. இதற்கு தனியாக ஒரு சண்டை ஆரம்பிக்கும் அவளிடமிருந்து அப்போ அந்த சுரேஷ்கூட போய் வாழ வேண்டியதுதானே என்ற பதிலோடு.

    நாயின் பாசம் எவ்வளவோ அவ்வளவு பாதுகாப்பும் அதனிடமிருந்து கிடைக்கவே செய்தது. அதுக்கு எஜமானின் பாசப்பிணைப்பும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இதுவரை அதனை எங்கள் வீட்டில் திட்டியதோ,அடித்ததோ கிடையாது அதுவும் அதனை புரிந்து கொண்டதுபோலவே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.இரவு நேரங்களில் பக்கத்து வீட்டு பூனையைக் காண நேர்ந்தால் கூட குலைத்து ஊரை கூட்டிவிடும்.ஒருவிதத்தில் இரவு நேர சிரமமாக இருந்தாலும் ஒரு விவசாயின் வீட்டில் ஒரு நாயின் பாதுகாப்பு என்பது இன்றியமையாது வார்த்தைகளால் கண்டிப்பாக விளக்க முடியாதது.

   தட்டில் சோற்றைப் போட்டுவிட்டு சுமதி கூப்பிட்டாள். மனதில் இருந்த அந்த மழையின் வலி இன்னும் அப்படியே தான் இருந்தது.குழந்தை தூங்கியிருந்தான். இந்தக் கவலையில் நான் எதையும் கவனிக்காமல் விட்டிருக்கிறேன். கையை கழுவி விட்டு சோற்றின் முன் அமர்ந்தேன். என்முக சோர்வு எதனால் என்பதை அவள் உணர்ந்து இருந்தாள். ஆனாலும் எதையும் கேட்டு வைக்கவில்லை. சத்தமில்லாமல் சோற்றில் கைவைத்து பிணைந்து கொண்டு இருந்ததைப் பார்த்தவள், “ இந்த மழையெல்லாம் ஒன்றும் செய்யாது கவலைப்படாமல் சாப்பிடுங்கள்,எல்லாம் அந்தப் பெருமாள் பார்த்துக் கொள்வார்” என்றாள் என் மனைவி.

“சுரேஷ் வந்துச்சா?” கேட்டேன்.

“இல்லை காணோம், சோறு போட்டு கூடையை வைத்து மூடி வச்சிருக்கேன் தூறல் நின்ன பிறகு வந்தால் நாய் தொட்டியை தொறந்து விடனும்” என்றாள்.

   வீட்டு வாசலில் சுரேஷ் சாப்பிடுவதற்க்கென்றே ஒரு கல் தொட்டி ஒன்று இருக்கும். சோறுபோட்டுவிட்டால் பசித்த நேரம் அது விருப்பத்துக்கு வந்து தின்று விட்டுப் போகும்.

   அவளும் என்னோடு சேர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினாள். ஒருவித அமைதி. அது இருவரையும் பிரிப்பது போல இருந்ததோ என்னவோ அவளே பேசினாள்.

“மழை நீர் கட்டாதபடி வரப்பை வெட்டி விட்டாச்சில பின்ன என்ன பிரச்சினை?”

“இருந்தாலும் ஏற்கனவே தண்ணி பாச்சின இடத்தில் மழை விழுந்தால் உடனே உள் இறங்கிவிடும் அதோடு நீர் சேர்ந்து பாத்தியில் உள்ள கம்பு நாற்றை முக்கிவிடும். உடனே வடிந்தால் தேவலை இல்லேன்னா பிரச்சினை.” என்றேன்.

“அதான் மழை விட்ருச்சில ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லை நிம்மதியாக தூங்குங்க என்று சொல்லிவிட்டு பாத்திரங்களை கழுவிவைக்கப் போனாள்.

    நானும் வெளியில் பார்த்தேன் மழை நின்றிருந்தது. தூறல் பொசுபொசுவென்று காற்றின் திசையில் பறந்து கொண்டிருந்தது. நாய் தொட்டியில் மூடியிருந்த கூடையை எடுத்து வைத்துவிட்டு சுரேஷ் எங்கென சுற்றிப் பார்த்தேன் காணோம். சரி வந்தால் தின்றுவிட்டு போகட்டும் என்ற யோசனையில் கண்ணயர்ந்தேன்.

    காலையில் முதல் வேலையாகச் சென்று மீதம் தேங்கியிருக்கும் நீரை வடிக்க வேண்டும் என்ற முனைப்போடு வெளியில் வந்தேன். சுரேஷ் மழையில் நனைந்து கொஞ்சம் அழகாக மாறியிருக்கிறது. தொட்டியில் சோற்றைக் காணோம். எப்போது தின்றதோ என்ற யோசனையில் வயலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். பின்னாடியே சுரேஷும் வந்தது.

    வீட்டைவிட்டு வயலுக்கு செல்லும் சாலையில் எதிரில் இருப்பதுதான் மனைவி நேற்று வேண்டிய பெருமாள் கோயில். கொஞ்சம் பெரிய கோயில்தான். சந்தோசமோ துக்கமோ முதலில் தெரிவிப்பது அந்தப் பெருமாளுக்குத்தான். பெரியதாக வேண்டுதல் எதையும் அவரிடம் இதுவரை வைத்தது இல்லை. ஆனாலும் எங்களைக் காக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை எப்போதுமே எனக்கு இருந்தது. கோயிலுக்கு அருகில் செல்லச் செல்ல மனதில் என்னையறியாமல் வேண்டுதல்கள் ஓடின.”பெருமாளே இந்த வருடம் வெள்ளாமை நல்லா வரணும் எப்படியாச்சும் காப்பாத்து” இதுதான் என்னுடைய அனேக வேண்டுதல்களில் முதலாக இருப்பது.

    நினைத்தது போலவே பாத்தியில் நீர் கெட்டி முளைவிட்ட கம்பு நாற்றை நீர் மூழ்கடித்திருந்தது.இன்னும் சூரியன் மேகத்துக்குள் மறைந்ததுதான் இருந்தது. உடனே வெயில் சுள்ளென அடித்தால் தேவலை. நீர் சீக்கிரம் வற்றிவிடும். அதுக்கு வாய்ப்பிருக்கிறதா என்பதை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். பெரிய பெரிய யானைகளைப் போல திரண்ட வெண்மேகங்கள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. மழை இனி கண்டிப்பாக வராது. வெயில் வரும் ஆனாலும் கொஞ்சம் நேரம் ஆகலாம். அதனால் முடிந்த வரை வயலில் இருக்கும் நீரை வடித்து எடுக்க வேண்டும். நான் வயலில் இறங்க சுரேஷும் பின் தொடர்ந்தது. அதன் கால் தடங்கள் கண்டிப்பாக நாற்றை நாசமாக்கும் என்பதை சத்தமிட்டு வரப்பில் இருக்கச் சொன்னேன். இருந்தது.

    வேலைமுடிந்து வாய்க்காலுக்கு வந்தேன், புதிய சேறு கலந்த நீர் வயலில் இருந்து வடிந்து மெல்லிய ஓடைபோன்று தாழ்வான இடத்துக்கு சென்று கொண்டிருந்தது கொஞ்சம் ஆறுதாலக இருந்தது. நினைத்த அளவுக்கு பாதிப்பு ஏதும் ஏற்ப்பட போவதில்லை என்றவொரு நம்பிக்கையே காரணம். அங்கிருந்து பெருமாள் கோயிலின் கோபுரம் தெரிந்தது. ஒருநிமிடம் அதே வேண்டுதல் மனதில் வந்து போனது.

   வரப்பில் நடந்து வீடு திரும்பும் போது சுப்பிரமணி எதிரில் வாயில் வேப்பங்குச்சியோடு வந்தார். அவருக்கு எனது வயல் தாண்டி ஒரு 20 மரக்கா நிலம் இருக்கிறது. நான் விதைக்கும் மூன்று நாள்கள் முன்னாடிதான் விதைத்தார். அதனால் அவருக்கு ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை என்ற நம்பிக்கையில்,

“என்ன அண்ணே தண்ணி வடிகட்ட அவசியம் இருக்காது போல நான் இப்போதா என் பின்ஜையில் வடிச்சேன்”என்றேன்.

“எப்பா நீதான் இப்போதா தண்ணி பாச்சின, என்னோடது வாடியில்ல போய் இருந்துச்சி இந்த மழை எனக்குத்தாம்பா” என்றார் சிரித்தபடி.

நானும் பதிலுக்கு சிரித்து வைத்தேன்.

“நீ நல்ல வடிச்சு விட்ரு இல்லன நாத்து வராது.”என்றார்.

“வடிச்சிட்டேன் இனி வெயில் வந்தால் தேவலை”என்றேன்.

   கடந்து போய்விட்டார். விவசாயம் என்பது ஒரு மந்திரச்செயல்தான். அதுவும் தெய்வம் நடத்தும் ஒன்று. இயற்கை எல்லாம் செய்கிறது என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. விவசாயி என்பவன் இயற்கையெனும் கடவுளின் முன் ஒரு ஆயுதமற்ற போராட்டக்கள வீரன். அவனுக்கு என்ன ஆயுதம் கொடுத்து போராட வைக்கவேண்டும் என்பதை கடவுளே முடிவு செய்கிறார். சில நேரங்களில் நிராயுதபாணியாக ஆக்கி ம்ம் போ என்று சொன்னாலும் போக வேண்டியவன்தான் விவசாயி. பின்னே ஒரு மழையானது எனக்கு தர்ம சங்கடமாகவும் நாலு வரப்புத் தள்ளி விதைத்திருக்கும் சுப்பிரமணிக்கு வரமாகவும் அமைவதை என்னவென்று சொல்ல. நேரத்தில் சரியாக கிடைக்கும் ஆயுதமே ஒரு வீரனின் வெற்றியைப் போர்க்களத்தில் தீர்மானிக்கும். அதுதான் இப்போது சுப்பிரமணிக்கும் நடந்திருக்கிறது. எனக்கு என்ன வைத்திருக்கிறாரோ அந்தப் பெருமாள் என்ற யோசைனையோடு வீடு வந்தேன்.

   மகன் நேற்று பெய்த மழையின் ஈரமண்ணை செரட்டையில் அமுக்கி கருப்பட்டி போல உருவமாக அதனை மாற்றி  வரிசையாக வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். சுரேஷ் போனதும் அதனை தன் காலால் மிதித்து அழித்து அவனிடம் விளையாட்டுக் காட்டியது. அவன் செய்ததை இடித்துவிட்டதை எண்ணி அப்பா பாருங்கப்பா இந்த சுரேஷை என்று கத்தியபடி கையில் இருந்த சிரட்டையை நாயை நோக்கி எரிய அது இதெல்லாம் எனக்கு சுஜுபி என்றவாறு லாவகமாக விலகி மீண்டும் இவனை தன்னோடு விளையாட வாருமாறு உடல் பாவனையில் சொல்லியது. சத்தம் கேட்டு மனைவி வெளியில் வந்து எட்டிப்பார்த்தாள். மகன் நாயை விரட்டிக்கொண்டு பின் ஓட அதுவும் விளையாட்டு குசியில் அவனை அழைத்துச் சென்றது.

“என்ன ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லையே?”

“இல்ல தண்ணியை வடிச்சிட்டு வந்திருக்கேன், இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வெயில் அடித்தால் பிளைச்சிக்கும்”என்றேன்.

“அதெல்லாம் ஒன்னும் ஆகாது,நேத்தே நான் பெருமாள்கிட்ட வேண்டிட்டேன் அவரும் வேண்டுதலை ஏத்துக்கிட்டார்” என்றாள் சிரித்தபடி.

   சரி சரி என்றபடி திண்ணையில் அமர்ந்தேன். இக்கட்டான சூழ்நிலைகளில் தெய்வநம்பிக்கையை விட அருகிலிருப்பவர்களின் ஆறுதல்கள் எவ்வளவு உயரிய மருந்து என்பதை மனைவியின் வார்த்தைகளின் மூலம் முன்பே அதிகமுறை உணர்ந்திருந்தாலும், ஒவ்வொருமுறை நடக்கும்போது ஒருவித மகிழ்ச்சி கலந்த தைரியம் நரம்புகளில் நகர்ந்து மூளைக்குச் சென்று புத்துணர்வு தருவதின்  பெயர் என்ன? கடவுள்தான் இது இப்போது உனக்கு தேவை என்பதை வார்த்தைகளில் வெளிப்படுகிறாரோ என்றெல்லாம் யோசனை சென்றது.

   முதலில் மகன் ஓடிவர பின்னாடியே சுரேஷ் அவனை விரட்டிக்கொண்டு வந்தது. அவன் வந்து என் கால் இடுக்கில் நுழைந்துவிட சுரேஷ் மரியாதை நிமித்தம் கொஞ்சம் தள்ளி நின்றபடி இடுப்போடு சேர்த்து வாலை ஆட்டியது.மனைவி தட்டில் சோறு கொண்டுபோக எங்களை மறந்து அவளின் பின்னே சென்றது. மகன் விலகி இதுதான் சமயமென்று வீட்டுக்குள் ஓடினான்.

“கை கால் கழுவிட்டு வந்து சாப்பிடுங்க” என்று சொன்னபடி மனைவி உள்ளே சென்று எடுத்து வைக்கலானாள். சூரியனின் கருணையை இப்போது பார்க்க முடிந்தது. வெயில் மஞ்சள் நிறமாக தனது  மேனியைக் காட்டத் துவங்கியிருந்தது. கொஞ்சமா அப்பாடா என்றிருந்தாலும் இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு மழையேதும் வராமல் இருக்க வேண்டும்.

   மாதங்கள் கடந்த நிலையில், பெருமாள் கோயிலுக்கு பக்கவாட்டில் இருக்கும் களத்தில் ஒரே கூட்டம். அதுவும் அதிகாலையில். சத்தம் கேட்டுத்தான் என் மனைவி என்னை எழுப்பி என்னெவன்று போய்பாருங்கள் என்றாள். அந்த கூட்டத்தில் சுப்பிரமணி நடுவில் தலையில் ரத்தம் வடிய உட்கார்ந்திருக்க சுற்றி இருந்தவர்கள் அவரின் காயத்தை அமுக்கி ரத்தம் வெளியாகாமல் தடுக்கும் முயற்சியில் இருந்தனர்.

   என்னவென்று கேட்டதில், இரவில் திருடர்கள் களத்தில் அடுக்கியிருந்த கம்பு மூட்டையை திருடியிருக்கிறார்கள். காவலுக்குப் படுத்திருந்த சுப்பிரமணி தடுக்கச் செல்ல அடிவிழுந்திருக்கிறது. எட்டு மூட்டைகளை திருடியிருக்கிறார்கள். தலையில் அடித்ததோடு மட்டுமில்லால் துண்டைவைத்து வாயைக் கட்டி ஒருவன் சுப்பிரமணியை எங்கும் நகராதாவாறு பிடித்திருக்க இது நடந்திருக்கிறது. வந்தவர்கள் எந்த ஊருக்காரர்கள் யாரென்று எந்த விவரமும் சுப்பிரமணிக்கு பிடிபவில்லை. மாட்டுவண்டியை கொஞ்ச தூரத்தில் நிறுத்திவிட்டு இங்கிருந்து மூட்டையை தூக்கிக்கொண்டுபோய் சேர்த்துவிட்டு நகர்ந்து போய்விட்டார்கள்.

    சுப்பிரமணியை கட்டிலோடு சேர்த்து கட்டியதோடு,பின்மண்டையோடு சேர்த்து ஒரு துண்டை வாயியிலிருந்து சத்தம் வராதபடி கட்டியிருக்கிறார்கள். காலையில் அந்த வழியே சென்றவர்கள்தான் அவரின் அந்த நிலைமையைப் பார்த்து ஊருக்குள் தகவல் சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

   தீயெனப் பரவிய செய்தியால் ஊரே அங்கே கூடியிருந்தது.சுப்பிரமணியின் கண்ணில் நீர் வடிந்தோடியது. கண்டிப்பாக தலையில் பட்ட அடி மட்டுமே அதற்கு காரணமில்லை. பல மாத உழைப்பு மட்டுமில்லாமல், அக்கறையாக பார்த்து பார்த்து செய்த விவசாயத்தின் பலன் கண் முன் திருடுபோனதின் இயலாமை, அதன் வலி இரண்டும் சேர்ந்து அவரை ஏதோ செய்கிறது. அந்த நிலமையை யோசித்து மனதுக்குள் ஜீரணிக்கவே முடியாதவொரு நிலையில்தான் நானும் நின்றிருந்தேன்.

   விவசாயமென்பது நிலம்,நீர் மற்றும் உழைப்பின் மூலம் பூமி மேற்பரப்பில் பச்சைநிறத்தை சாயமாக பூசுவதோடு மட்டும் நின்றுபோவதில்லை. அதோடு சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் அதெப்படி மனதோடு ஒன்றர கலந்தவொன்றென்று. வெயில் அதிகமடித்தால் நிழலில் நின்றிருந்தாலும் பயிர் வாடுவதைக் கண்டு தோல் எரிவதுபோல ஒரு உணர்ச்சி, நோய் வந்தால் என்ன ஆச்சோ,ஏதாச்சோ என்றவொரு இனம்புரியாத பதட்டம் என எதையும் வார்த்தைகளால் விவரிக்கமுடியாத உணர்வுகளந்த விசயம்தான் அது.

   பணலாபம் ஒரு பக்கமிருந்தாலும்,வந்த காசை மீண்டும் போய் அதே மண்ணில் போடும் ஒரு சந்தோசத்துக்கு முன் அந்த பண சந்தோசம் நெடுநாள் நிலைத்திருப்பதேயில்லை.

    மனதுக்குள் ஒரு சிறிய பயம் பரவத்துவங்கியது. காரணம் அடுத்த வாரமே நானும் இதே களத்தில்தான் கம்பைப் போட்டு அடித்து மூட்டையாக்கி அடுக்கி வைக்க வேண்டும். இப்போது நடந்ததுபோல நடந்தால்? இல்லை இல்லை நடக்காது. ஒருவாரத்தில் ரெண்டுமுறை திருடர்கள் வரமாட்டார்கள். வந்தால் மாட்டிக்கொள்வார்கள் என்ற பயம் அவர்களுக்கு இருக்குமென மனதைத் தேற்ற முயன்றாலும் மீண்டும் அந்த பயமே ஜெயித்தது.

   சுரேஷ் இருந்தாலாவது கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்திருக்கும். அதுவும் இப்போது இல்லை. சுரேஷ் போன துயரம் இன்னும் அகலாத மனதில் இந்த மாதிரியான ஒரு சம்பவத்தின் தாக்கம் அதிக ரணமாக இருந்தது.

    வாரங்களுக்கு முன், உங்க நாய் அங்க ஒரு மாதிரி படுத்திருக்கு,ஏதோ பூச்சி கீச்சி கடிச்சியிருக்கும்போல என்று சொன்னவுடன். விழுந்தடித்துகொண்டு ஓடினேன். அங்கு நான்கு கால்களை தரையில் பரப்பி சுரேஷ் படுத்திருந்தது. கால்களை தரையில் தேய்த்திருக்கிற அறிகுறிகள் அதனுருகில் தெரிந்தது. கண்கள் திறந்திருக்கும் நிலையிலும் பார்வையில்லாதவாறு படுத்திருந்தது. யாரும் அருகில் செல்லாமல் விலகி நின்றிருந்த நிலையில் நான் சென்று தூக்கினேன். மூச்சுக்காற்று சன்னமாக இருக்க மெதுவாக அதன் வயிரின் குழி இறங்கி ஏறிக்கொண்டிருந்தது.

   அங்கிருந்த ஒரு பெரியவர் எதோ கடி போல இருக்கு, சிறியாநங்கை இருந்தா பிழிஞ்சி ஊத்துப்பா என்று சொல்ல கொஞ்ச நேரத்தில் அதுவும் ஊற்றினேன். கொஞ்சம் உள்ளே போக மீதம் வாயின் ஓரத்தில் வழிந்தது. அதன் உடம்பில் எந்தவொரு அசைவும் இல்லை. கண் திறந்திருக்கும் நிலையில் மூச்சு மட்டும் மெல்லிய கீற்றாக உள்ளே சென்று திரும்பிக்கொண்டிருந்தது.

    சில மணி நேர காத்திருப்புக்குப் பின் அதுவும் நின்றது. ஆம் சுரேஷ் உடல் மட்டும் என் முன்.உயிரில்லை. அழுகையாக வந்தது. நடுத்தெருவில் அழுக ஒரு மாதிரியிருந்தது. தூக்கிக்கொண்டு வந்தேன்.

   மனைவி பதறியபடி வாசலுக்கு ஓடிவந்தாள் நான் சுரேஷை அப்படி தூக்கி வருவதைப் பார்த்தவுடன். மகன் அவளின்பின் நின்றான். நடந்தவற்றைச் சொன்னேன். கண்ணீரை சேலையில் துடைத்துக்கொண்டாள். ஒரு கையில் மம்பட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வயலுக்கு செல்ல முற்படுகையில், நானும் வாரேன்பா என்ற படி மகன் பின்தொடர்ந்தான்.

    வயலின் ஒரு ஓரத்தில் இருக்கும் மண் மேட்டின் கீழ் குழியைத் தோண்டி சுரேஷை உள்ளேபோட்டு மண்ணைப் போடும்போது என்னவோ போலிருந்தது. மகன் குழிக்கு அருகில் அமர்ந்த நிலையில் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான் ஏதும் பேசவில்லை. நடந்து முடிந்த நாட்கள் நகரும் வேளையில் அதனை மறப்பது அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை எங்களுக்கு. தினமும் இரண்டு வேலை சோறுபோடும் மனைவிக்கு எப்படியாகிலும் நினைவில் வந்துவிட்டு செல்லும். இப்போதெல்லாம் அந்த தொட்டியில் போடும் சோற்றை கோழிகளும்,காக்கைகளுமே தின்றுவிட்டு செல்கின்றன.

    சுரேஷ் மாதிரியே இன்னொரு நாய்க்குட்டி உனக்கு எடுத்துட்டு வாரேன் என்று சொல்லி மகனையும்,என் மனதையும் சமாதானப்படுத்தினேன் பலமுறை. மகன் கேட்டான்,மனது கேட்கவேயில்லை. அதற்குள் இந்தச் திருட்டுச் சம்பவம்.   

   அன்றிரவு நான் களத்துக்குக் காவல் செல்ல வேண்டுமென்று கிளம்பும்போது யாரையாவது துணைக்கு கூப்பிட்டுப் போங்க தனியா போகிறது எனக்கு என்னவோ மாதிரியிருக்கிறது என்றாள் மனைவி. அதெல்லாம் ஒன்னும் பிரச்சினையில்லை போனவரம்தானே வந்துட்டு போனார்கள் இப்போ வர மாட்டார்கள் என்ற என்னுடைய பொய்யான ஆறுதலை அவளிடம் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினேன். எதிரில் தென்பட்ட பெருமாள் கோயிலை நெருங்கும்போது அதே வேண்டுதல். பெருமாளே எல்லாம் நல்லபடியே நடக்கட்டும். விவசாயம் நல்லா வரணும்.

   தூக்கம் வரவில்லை. அன்னாந்து பார்த்து நடசத்திரங்களின் மீது கவனத்தை வைத்திருந்தேன். மேகத்துக்குள் நுழைந்து நுழைந்து நிலவு யாருடனோ ஒரு விளையாட்டை விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. அதே நிலவுதான் நேரத்தையும் காட்டும் எனக்கு. இப்போது கீழிறங்கி மணி இரண்டுக்கு மேல் இருக்கும் என்பதை காட்டியது.

   எழுந்து சென்று தார்பாய் போட்டு மூடியிருந்த மூட்டைகளை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு வந்து மீண்டும் படுத்தேன். இன்னும்  ரெண்டுமனிநேரத்தில் வெளிச்சம் கொஞ்சம் வந்துவிடும் அதற்கு பிறகு பிரச்சினையில்லை என்ற யோசனையில் இருக்கும்போது அந்த உருவ அசைவு என் கண்ணில் பட்டது. எழுந்து வேகமாக கையில் வைத்திருந்த கம்பை அதனை நோக்கி எறிந்தேன். அதன் மேல் விழாமல் தள்ளிப் போனது. இதுதான் சமயம் எனக்காத்திருந்த மற்றொரு உருவம் என்னைக் கழுத்தோடு சேர்த்து பிடித்து கட்டிலில் கிடத்தும் வேளைக்குள் நான்கு பேர் என்னைச் சுற்றி நின்றிருப்பதை என்னால் காண முடிந்தது.

   ஏதும் செய்ய முடியாத நிலையில் கட்டிப்போட்டிருந்தார்கள். இன்னும் இரண்டு பேர் அங்கு வருவது தெரிந்தது. மொத்தம் ஆறு பேர். முகம் முழுவதும் சாக்கு போன்ற ஒரு துணியால் சுற்றி முடியிருந்தது. இரண்டு பேர் மட்டும் என்னருகில் இருக்க,மற்றவர்கள் தார்ப்பாயை விளக்கி மூட்டைகளை முதுகில் சுமந்துகொண்டு களத்துக்கு பின்பக்கமாக உள்ள பாதையில் செல்ல இருந்தார்கள்.

   துள்ளினேன் ஏதும் நடக்கவில்லை.கட்டில் மட்டும் ஆடியது.அருகிலுள்ளவர்கள் எதுவுமே கண்டுகொள்ளவில்லை. இயலாமையில் கண்ணீர் வழிய தலையை ஆட்டினேன் வேகமாக. அப்போதுதான் அது என் கண்ணில் பட்டது.

  தூரத்தில் தெரிந்த செந்நிற ஒளி அருகில் வர வர அதைப் பார்த்தவுடன் என் கண்கள் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தது. அது சுரேஷ். ஆம் அதே செந்நிறம், அதே உருவம். ஆனால் இந்த ஒளி எங்கிருந்து வந்தது அதன் உடம்புக்கு என்ற யோசிக்கும்போது அது தனது முதல் எச்சரிக்கை பாணியில் குரைத்தது. அங்கிருந்தவர்கள் அதனை திருபிப் பார்த்துவிட்டு கண்டுகொள்ளாமல் தனது வேலையில் இறங்கினார்கள்.

   நெருங்கி வந்தபோனது இன்னும் நன்றாக கவனித்தேன். ஆம் அது என்னுடைய சுரேஷ் தான். அப்போதுதான் அது நிகழ்ந்தது. ஒரே பாய்ச்சல் என்னருகில் இருந்த இருவரின் மீதும் பாய்ந்து அவர்களை அப்படியே கிழே விழச் செய்தது. இதனைக் கண்டதும் மூட்டையை தூக்க இருந்தவர்கள் நாயை அடித்துவிரட்டும் முயற்சிக்கு தாவினார்கள். ஏதும் பழிக்கவில்லை.

   சுரேஷின் பாய்ச்சல் அப்படி. ஒரு மெல்லிய மின்னல் கீற்றின் வேகம் அதன் மீது இருந்தது. ஒரு சாதாரண நாயினால் இப்படியொரு பாய்ச்சல் சாத்தியமேயில்லை. மின்னல் கோடுகளாய் அந்தக் களம் கொஞ்சநேரம் காட்சியளித்தது. ஒருகட்டத்தில் தாமரிக்கமுடியாத அவர்கள் பிரிந்து திசைக்கு ஒருவராய் ஓடினார்கள். ஆனாலும் விடுவதாயில்லை.

கிழே தள்ளி,புரண்டு,பாய்ந்து என எல்லாமே கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நடந்து முடிந்திருந்தது. அங்கிருந்தவர்கள் கடி வாங்கியதில் நொண்டியபடி ஓடுவதை என்னால் காண முடிந்தது.

சுற்றி ஒருமுறை வந்த சுரேஷ் யாருமில்லை என்றவுடன் வந்த பாதையில் திரும்ப எத்தனித்தது.

    அது என்னை கடக்கும் வேளையில் அதனிடம் எந்தவொரு சலனமுமில்லை. அதே செந்நிறம்,அதே நடை,அதே உடல் திரும்பியும் நான் என்னை நானே உறுதி செய்தேன் அது சுரேஷ்தான். ஆனால் இந்தச் செயல்? ஒரு திரும்பி பார்த்தல் கூட இல்லாத அந்த கம்பீர நடை எப்படி சாத்தியம். என்ன நடக்கிறது இங்கு? எல்லாமே ஒரு மழையில் இடையில் வந்து போகும் மின்னலின் கீற்றைப்போல நடந்து முடிந்திருக்கிறது.

   ஏதும் புரியாமல் அப்படியே கட்டிலில் கட்டுண்டு கிடந்தேன். விடிந்து வந்து பார்த்தவர்கள் இன்னொரு திருட்டு போயிருக்கிறது என்று எண்ணினார்கள். இல்லை மூட்டைகளை பார்த்தேன் அவைகள் அடுக்கியிருந்த நிலையில் அப்படியே இருந்தது.தார்ப்பாய் மட்டும் விலகியிருந்தது.

   என்ன நடந்தது என்று கேட்வர்களுக்கு நானேதும் பதில் சொல்லவேயில்லை. திருட வந்தவர்கள் ஏதோவொரு எண்ணத்தில் அப்படியே விட்டுவிட்டு சென்று விட்டார்கள் என்று பேசிக்கொண்டார்கள். நான் ஏதும் அவர்களை கண்டுகொள்ளவில்லை. காரணம் இரவு நடந்த விசயத்தின் அதிர்ச்சி.

   கண்கள் விரிந்த நிலையில் சோகமாக என்னருகில் அமர்ந்த மனைவி எங்கேனும் அடிபட்டிருக்கிறதா என்று உடம்பை சோதனை செய்தாள். எதுவும் இல்லையென்றேன். அவளும் அவளின் பங்குக்கு என்னெவன்று கேட்டாள் அவளுக்கும் அதே பதில்தான். மௌனம்.

    மௌனம் களைய ரெண்டு நாள்கள் ஆனது. அதற்கு இடையில் ஒரு நாள் பெருமாள் கோயில் சென்று கர்ப்பகிரகத்தின் முன் நின்றபடியிருக்க என்னையறியாமல் கண்ணீர் வடிந்து கிழே பாறாங்கல்லின் மீது விழுந்து, ஒரு நீர்த்துளி கல்லின் பரப்பில் படர்ந்து  பெரிய ஈராமாக மாறுவதை மட்டுமே நான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்த முறை என்னிடம் எந்தவொரு வேண்டுதலும் இருந்திருக்கவில்லை.

   இப்பவாது என்னிடம் சொல்லுங்கள் என்று  கேட்ட மனைவிக்கு பதில் சொல்லும் விதமாக,

“அன்றிரவு சுரேஷ் நாய் வந்து......... “ என்று ஆரம்பிக்கும்போதே அவளின் கண்ணில் நீர் கோர்த்தது.

சில விசயங்கள் - 16

    அந்த ஓலைச்சுவடியில் எழுதப்பட்ட விசயம் நடந்த விதம் பற்றி சொல்வதாக சொல்லியிருந்தேன். அதில் எழுதியிருந்தது என்னவென்றால் ஆயிரம் வருடம் ஆனாலும் இந்த ஊரின் அழிவு இந்த ஆற்றால் தான்” என்பதுதான். இதைப் பார்த்தவுடன் பொதுவாக நமது மனதுக்குத் தோன்றுவது ஆற்றில் பெரும் வெள்ளம் வந்து ஊரை அழித்துவிடும் என்றுதான். ஆனால் இதற்கு நேர்மாறாக நடந்தாலும் ஊர் அழியும் என்ற ஒன்று இருக்கிறது. உண்மையில் அதுதான் நடந்தது.

    ஆம் தொடர்ந்து ஐந்து வருடம் இந்த ஆற்றில் ஒரு பொட்டுத் தண்ணீர் வரவில்லை. மணலுக்கடியில் இருந்த நீர் அதிக பட்சமாக இரண்டு வருடங்கள் வரை உதவியது. அதன்பிறகு ஏற்கனவே இருந்த கிணற்றில் முடிந்தவர்கள் ஆழ்துளை போட்டுப் பார்த்தார்கள். சிலருக்கு கைகொடுத்தது, பலருக்கு கைவிரித்தது. கிணற்றில் நீர் இருப்பர்வகளிடம் நீர் பெற்று சிலர் விவசாயம் செய்தனர். மொத்தமாக நீர் இல்லையென்ற நிலை வந்த போதுதான் நான் சொன்ன அழிவு நேர ஆரம்பித்தது.

   குடிக்கவே நீர் இல்லாத நிலையில் விவசாயத்திற்கு யோசிக்கவே முடியாத நிலை. அதனால் நீரினால் கொளிக்கும் வயல் வெளிகள் எல்லாம் வானத்தை ஏந்தி பார்க்கும் நிலங்களாக மாறின. இதனால் வருடம் முழுதும் விவசாயம் செய்பவர்கள் தத்தளித்தனர். வருடத்திற்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு முறையே வெள்ளாமை செய்ய முடிந்தது. மீதி காலங்களில் அவர்களின் நிலங்களைபோலவே வானத்தைப் பார்த்து தவம் இருந்தார்கள். நிலம் மழைக்கு,அவர்கள் கடவுளுக்காக. ஆனால் இரண்டிலுமே ஒன்றும் நடக்கவில்லை.

    சுத்தமாக மழையில்லை. இந்த வருடமாவது மழை வரும் என்ற நமபிக்கையில் விதைத்தவர்களுக்கு அந்த வருடம் ஏமாற்றம் மிஞ்சினாலும் ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையில் அடுத்தவருடமும் அதே முயற்சி மீண்டும் அதே தோல்வி பண இழப்பு.மூன்று வருடங்கள் தொடர் ஏமாற்றத்தில் கற்ற பாடம் அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் வருடம் முழுதும் எந்தவொரு வெள்ளாமையும் நடக்கவில்லை. விவசாயம் இல்லையென்றால் வாழ்வின் ஆதாரம் இல்லை. ஊரைவிட்டுக் காலி செய்தார்கள். வெளியூருக்குச் சென்றவர்கள் அவர்களின் தகுதிக்கு ஏற்றார்போல் வேலையை தொடர்ந்தார்கள். கடைகளில்,வாகனங்ககளில் என அவர்களின் வாழ்க்கை ஒட்டிக்கொண்டது.

     ஊரில் நிலங்கள் அதே தவநிலையில் இருந்தன.அனால் விவசாயிகள் இல்லை. அங்கே இருந்தவர்களும் தனது அடிப்படைத் தேவைகளுக்கான நீருக்கே அலைய வேண்டிய நிலையில் விவசாயத்தை மறந்தே இருந்தனர். இதற்கு இடையில் எப்போதாவது மழை முகம் காட்டினால் இந்த வருடம் ஏமாற்றாது என்ற நம்பிக்கையில் விவசாயம் பார்த்தவர்கள் சந்தித்தது பெரும் சேதம். முடியாதவர்கள் நிலபுலங்களை வந்த விலைக்கு விற்றுவிட்டு கிளம்பினார்கள்.

    எங்குமே எப்போதும் பசுமையாகக் காணக்கிடைத்த நிலங்களை தரிசாக பார்க்க ஒருவித மனோதைரியம் வேண்டும் அதுவும் விவசாயியாக இருந்தால். அந்த தைரியம் இருந்தவர்கள் மட்டும் அந்த ஊரில் இருந்தார்கள். ஏற்கனவே சேமித்து வைத்ததை வைத்து வாழ்க்கையை ஓட்டினார்கள்.

    இதே நிலமை எவ்வளோ நாள் நீடிக்கும் என்று பார்க்க நினைத்தவர்களும் அதில் அடங்குவார்கள். அவர்களின் நம்பிக்கை என்றாவது ஒரு நாள் மழை பெய்யும் இந்த ஆற்றில் வெள்ளம் வரும் என்பதுதான். ஆனால் இதற்கிடையில்தான் நடந்து மணல் கொள்ளை. இதைப் பார்த்தவர்களுக்கு இருந்த கொஞ்சநஞ்ச நம்பிக்கையும் போனது. மணலை சுத்தமாக வழித்து எடுத்தபிறகு எவ்வளவு நீர் வந்தாலும் ஆறு என்பது ஒரு வடிகாலைப் போல மாறிவிடும். அதில் வருகின்ற நீர் அப்போதைக்கு மட்டும் அந்த ஆற்றில் வடிந்து கடலில் சேருமே தவிர பூமிக்கு அடியில் தங்காது. ஆற்றுமணலில் நீர் தங்கினால்தான் உட்புற நிலங்களுக்கு நீர் கசிந்து அங்குள்ள கிணறுகளுக்கு பாசனம் கிடைக்கும்.

     ஆக இருந்த ஒரு நம்பிக்கையும் போன சமயத்தில் அரசாங்கம் கொண்டுவந்த நூறு நாள் வேலைத்திட்டம் வந்தது. உழைத்தவர்களை சோம்பேறிகளாக ஆக்கிய முக்கியமான ஒன்று. அதுவும் மழையில்லாத காலத்தில் வேறுவழியின்றி அந்த வேலைக்கு போக வேண்டிய நிலை வந்தாலும் மழை பெய்ந்த காலத்தில் யாரும் விவசாயம் பார்க்க முன் வரவில்லை. வறட்சியோடு சேர்த்து ஆள் இல்லாத திண்டாட்டமும் சேர மொத்தமும் சுருண்டு போய்விட்டது.

   அந்த வேலைத்திட்டம் பற்றி பலரும் அறிந்திருப்பீர்கள். பெயர் கொடுத்துவிட்டு தான் நின்ற இடத்தில் இருக்கும் புல்லை மட்டும் அகற்றிவிட்டு சம்பளம் வாங்கிக் கொள்ளலாம். மீதி நேரம் நல்ல உறக்கம். உடல் நல்ல சுகம் கண்டதில் விவசாய வேலைகளை செய்ய முடியாமல் போனது. இந்த திட்டத்தை பற்றி தனியாக எழுதாலாம்.

    இவ்வளவு பிரச்சினையில் அந்த பெருமாளை நான் மட்டும் எழுத மறக்கவில்லை, அங்கிருந்தவர்களும் மறந்தே இருந்தனர். அப்போதைய நிலையில் அவர்களின் மனதில் இருந்த ஒரேயொரு விசயம் இன்றாவது மழை வராதா என்பதுதான்.

    மொத்தமாக ஐந்து வருட முடிவில் அதாவது போன வருடம் மோட்சம் கிடைத்தது. பாதியழிந்த அந்த ஊருக்கு ஒரு மோட்சம்.  நல்ல மழை பெய்தது. ஆற்றில் நீர் வந்தது. அதுவும் ஒரு மாத காலத்துக்கு நீர் ஓடியது.. இன்னொரு பிரச்சினை அங்கு விவசாயம் பார்க்க ஆட்கள் இல்லை. முக்கியமாக கூலிக்கு வேலையாட்கள் இல்லை. இருந்தாலும் யாரும் உள்ளூர் வேலைக்கு வராமல் வெளியூர்களில் அதிக சம்பளத்துக்குச் சென்றனர். காரணம் குறைந்த வேலை நேரம் அதிகச் சம்பளம்.  அதிக சம்பளம் கொடுப்பவர்களையும் ஒன்றும் சொல்வதுக்கில்லை. அவர்களும் நிலத்தில் போட்டதை எப்படியாவது எடுத்தே ஆகவேண்டிய நிலை. இதே நிலையில் தான் இப்போதும் வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

    மணலைக் கொள்ளையடித்துவிட்டு பழி ,பாவத்துக்கு அஞ்சினார்களோ தெரியவவில்லை ஆற்றில் குறிப்பிட்ட தூரத்துக்குள் சிறிய தடுப்பு அணைகளைக் கட்டினார்கள். நீர் வந்தால் வேகமாக கடந்து செல்லாமல் தடுப்புச் சுவற்றில் தடுத்து பெருகி அருகில் உள்ள நிலங்களுக்குள் கசிந்து செல்லும். ஒரு நல்ல விஷயம் மழைக்கு முன் அதை முடித்தது.

   இப்போது மீதியிருக்கும் விவசாயிகள் கொஞ்சம் சந்தோசத்தோடு விவசாய வேலைகளை தொடங்கியிருக்கிறார்கள். வேலைக்கு ஆட்கள் இல்லாவிட்டாலும் முடிந்த வரை ஆற்றில் நீர் வந்ததுக்கவாது ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இறங்கி விட்டார்கள். ஒருவேளை ஊரை விட்டுப்போனவர்கள் திரும்பி வரலாம்.

   இந்த நிலையில் யாராவது அந்த பெருமாளையும் அதனோடு வந்த அந்த ஓலைச்சுவடியும் நினைத்துப் பார்த்திருப்பர்களா என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் எனக்கு தோன்றியது.  ஒருவேளை அதில் சொல்லப்பட அழிவென்பது இதுவாக இருக்குமோ என்று. அதே நேரத்தில் அதில்  சொல்லப்பட அழிவென்பது இந்த நிலையோடு முடிந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையும் இருக்கிறது. அது ஒரு முறை நிகழ்ந்துவிட்டது, இனியேதும் நடக்குமா என்பதை இயற்கையும், அந்த பெருமளுமே சொல்ல முடியும்.

   அதே நேரத்தில் சிதிலமடைந்த அந்தக் கோயிலை செப்பனிட பணிகள் நடக்கின்றன. ஏற்கனவே எட்டப்பர் வைத்த கற்களை கொஞ்சம் செப்பனிட போகிறார்கள். இந்த இரண்டு சம்பவத்துக்கும் தொடர்பு இருந்தாலும் இருக்கலாம். இதுதான் நான் ரசித்த விசயங்களின் இப்போதைய நிலை.

    இந்த ஊருக்கு போயிருந்த போது ஆற்றில் வெள்ளம் ஓடுவதைப் பார்க்கும்போது அப்படியொரு ஆனந்தம். ஒருநாளைக்கு நான்கு முறை சென்று பார்த்துவிடுவேன் தண்ணி கூடியிருக்கிறதா அல்லது குறைந்திருக்கிறதா? என்று. சிறுவயதில் ஆற்றில் நீர் வந்தவுடன் இருந்த நிலையில் இப்போது பாதியைத்தான் உணர முடிந்தது. காரணம் ஆற்றில் மணல் இல்லாத பெரும் பள்ளங்கள் நீரும் அவ்வளவு சந்தோசமாக வேகமாக குடித்து ஓடமுடியாத நிலை. இதே மாதிரி அடுத்தவருடமும் தண்ணீர் வரவேண்டும் என்பதே என்னோடு சேரத்து பலரின் ஆசையும். பார்க்கலாம் என்ன நடக்கின்றது என்று.

ஆற்றில் வெள்ளம்  வந்தபோது எடுத்த புகைப்படங்கள். அப்போது எனக்குத் தெரியாது இதை எழுதப் போகிறேன் என்று. எப்படியோ இதற்கு பயன்பட்டது.

சில விசயங்கள் - 15

       முழுதும் கற்பனையில் கதையை ஒருவரால் எழுத முடியாது என்பதை சுஜாதா எழுதி வாசித்ததாக நினைவு. இது உண்மையும் கூட. அந்த வகையில் நான் அதிகம் பயன்படுத்தியது எங்கள் ஊரில் உள்ள பெருமாள் கோயிலும், ஊரைச் சுற்றி ஓடும் ஆறும் தான். என்னதான் அதீத கற்பனை இருந்தாலும் அதனைக் கொஞ்சம் உயிருள்ளதாக மாற்ற நாம் கண்ணில் கண்ட நிகழ்வுகளின் பாதிப்பு, மனிதர்களின் குணங்கள், அல்லது நாம் ரசித்த அல்லது நம்மை  பாதித்த இடங்கள் இவற்றில் ஏதாவதொன்றை  கண்டிப்பாக நமக்கே தெரியாமல் ஒரு இடத்தில் வெளிப்படுத்தியே விடுவோம்.

   அந்த விதத்தில் நான் சேர்த்தது சிறுவயதில் அதிகமாக நான் ரசித்த இரண்டு விசயங்கள். ஒன்று ஊரை ஒட்டியே ஓடும் ஆறு, வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் பெருமாள் கோயில். இந்த இரண்டுக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய சம்பந்தம் உண்டு. கொஞ்சம் கதைபோல இருந்தாலும் இறுதியில் உணமையான ஏதோ ஒன்று தனித்து இருப்பதை உணரமுடியும். முதலில் அந்த ஆற்றில் இருந்தே ஆரம்பிக்கிறேன்.

    வைப்பாறு என்ற பெயருடன் கேரளத்தில் இருந்து உருவாகி எங்கள் ஊர் வழியாகப் பயணித்து கடலில் சேரும். ஆறு என்றால் எப்போதும் நொங்கும் நுரையுமாக தண்ணீர் செல்லாது. வருடத்தில் எப்படி ஒரு தீபாவளி,ஒரு பொங்கல், ஒரு பிறந்த நாளோ அதே மாதிரி வருடத்திற்கு ஒரு தடவை வெள்ளம் வரும். அப்படி வந்தால் நாங்கள் புண்ணியவான்கள். ஒருவகையில் காட்டாறு என்று கூட சொல்லலாம். ஆனால் அதனையொட்டியக் கிராமங்களுக்கு ஒரு ஜீவநதி. தண்ணீர் வரும் நேரம் மட்டுமில்லாமல் திறந்த மணல்வெளியில் தனக்குள் நீரை தேக்கிவைத்து கோடை காலங்களில் விவசாயத்திற்கும், குடிக்கவும் நீர் வழங்கும் ஓர் ஜீவ நதி.

   ஆனால் கடந்த நான்கு வருடங்களுக்கு மேலாக தண்ணி வரவே இல்லை யார் பெற்ற சாபமோ தெரியாது. இடையில் நடந்த மணல் கொள்ளையில் கற்பழிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணைப் போல மாறியது. ஆம்  ஆடை கிழிக்கப்பட்டு கந்தல் கோலமாக கிடக்கும் ஒரு அபலையை விட மோசமாக ஆக்கிவிட்டார்கள். உயிரோடுள்ள  உடலை ஒரு இரும்புக்கரம் கொண்டு துளைத்து ஒவ்வொரு உறுப்பாக வெளியே எடுத்து விற்ற பிறகுத் தூக்கிப் போட்ட ஒரு சடலம்தான் இப்போது இருக்கும் நான் ரசித்த ஆறு.

  முதலில் எங்கும் ஒரே சமமான சமவெளி. கடைசியாக வந்த வெள்ளம் வரைந்து விட்டுச்சென்ற ஓவியமாக சிறு பள்ள மேடுகள். அந்த ஓவியத்துக்கு வண்ணம் சேர்க்கும் விதமாக வெள்ளையான குருமணல், கொஞ்சம் மங்கலான சரல், கருப்பான கூழாங்கற்கள் என அங்கங்கே பரவிக்கிடக்கும். கரையில் இருந்து பார்த்தலே கால் வைப்பதுக்கு முன் கொஞ்சம் ரசிக்கத் தூண்டும் அழகு. கரையோரம் உள்ள ஊர்களின் குடிநீர் தேவைக்கு ஆங்காங்கே போடப்பட்டக் கிணறுகள். இதைத்தவிர ஒரு காக்கா நின்றால் கூட துல்லியமாகத் தெரியும் அளவுக்கு இருந்த ஆற்றின் நிலைமைதான் நான் மேலே சொன்ன உயிரோடு உறுப்புகளைப் பிடுங்கி போடப்பட்ட உடலைப்போல மாறியிருக்கிறது. மாற்றிவிட்டோம்.

    பனைமரத்தின் பாதியளவுக்குக் குதறி மணலை எடுத்துவிட்டார்கள். அதற்கு மேல் சுண்ணாம்புப் பாறைகள்  கண்ணில் பட்டதால் அத்தோடு நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். இல்லையென்றால் பூமியின் மறுபக்கம் வரைத் தோண்டியிருப்பார்கள் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமில்லை. சுத்தமான ஆற்றுமணலில் பெரும்பாலும் எந்தவித மரமும் அதிகமான செடிகளும் முளைக்காது. அதிக பட்சமாக நாணல் எங்காவது பார்க்கலாம். மரங்கள் வளர வாய்ப்பில்லை. ஆனால் இப்போது ஆறு அங்கே இல்லை வெறும் மரங்கள் அதுவும் வேலி மரம் எனப்படும் கருவேலம் மரங்கள் இறந்த உடலை மொய்க்கும் புழுவைப் போல ஆற்றை படர்ந்திருக்கின்றன.

   காரணம், வெறும் மணலாக இருந்தால் இந்த மரம் வராது, அதிக ஆழம் தோண்டியதில் ஆற்றுமணல் முடிந்து சாதாரண மண் வெளியில் வந்ததுதான் இவை அதிகம் வளர்ந்ததுக்கு கரணம். தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் கரையெது ஆறெது எனத் தெரியாமல் போய்விட்டது.ஆற்றுமணலைப் பார்ப்பதென்பது அங்கே முடியாத காரியம்.    

   சரி இதுக்கும் அந்த பெருமாள் கோயிலுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கேட்டால், சம்பந்தமில்லாத விசயத்தைதான் இதுவரையில் உங்களை வாசிக்க வைத்திருக்கிறேன். மணல் கொள்ளைக்கும் அந்த கோயிலுக்கும் சம்பந்தமில்லை ஆனால் ஆற்றுக்கும் அதுக்கும் இருக்கிறது. அதைச் சொல்ல வரப்போய்தான் கொஞ்சம் நிகழ்காலம் நீண்டுவிட்டது. ஆம் நான் சொல்ல வேண்டிய சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் இறந்தகாலத்தில் நிகழ்ந்த ஒன்று. அதாவது எனது காலத்துக்கு முன் நடந்தது ஆனால் எனது காலத்தில் என்னால் செவிவழிக்  கேட்கப்பட்டது.

    அதே ஆற்றில் ஒருமுறை வெள்ளம் வரும்போது வெள்ளமென்றால் அக்கரைக்கும் இக்கரைக்கும் நொங்கும் நுரையுமாக நீர் ஓடியதாம். வெள்ளம் வடியும் காலத்தில் ஏதாவது ஒரு கரையோரத்தில் குறைந்த அளவு நீர் சென்று கொண்டிருக்கும். அப்போது அந்த வழியாகச் சென்ற ஒருவரால் ஒரு பெரிய கற்சிலை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவரும் சோதனை செய்துவிட்டு அது ஆற்று நீரில் அடித்துவரப்பட்ட ஒரு கற்சிலை என்பதை உறுதி செய்துகொண்டு ஊருக்குள் தெரியப்படுத்தியிருக்கிறார். வந்து அதனை கரைசேர்த்துவிட்டுப் பார்க்கும்போது அந்தச் சிலையில் இருந்து ஒரு ஓலைச்சுவடி பிரியாமல் மாட்டிக் கொண்டிருந்திருக்கிறது. அதில் எழுதியிருந்த விசயம் என்னவென்றால்,” ஆயிரம் வருடங்கள் ஆனாலும் இந்த ஊரின் அழிவு இந்த ஆற்றால்தான்” என்றிருந்ததாம்.

   அப்படியெடுத்து வரப்பட்ட சிலை பெருமாள் சிலை. பெருமாள் என்றால் ஒரு பொதுவான பெயரல்லவா அதனால் அந்தக் கடவுளின் பெயர் வெங்கடாஜலபதி அதாவது திருப்பதியில் இருக்கின்ற அதே சாமி என்று எனக்கு புரியும்படி எளிதாகச் சொன்னார்கள். அதனை வைத்துச் சிறியதாக ஒரு கோயில் கட்டினார்கள்.  ஆனால் அந்த ஓலைச்சுவடியை பற்றி யாரும் எதுவும் கண்டுகொள்ளவில்லை போல. அது கிடைத்த விசயத்தோடு அதன் பங்கு முடிந்திருந்தது.

    ஆனால் அந்தச் சிலை இன்னும் கம்பீரமாய் ஒரு பெரிய கோயிலை தன்னைச் சுற்றிக் கட்டிக்கொண்டுள்ளது. பெரிய கோயிலைக் கட்டியது அப்போதைய எட்டையபுர ராஜாவாம். அவர் அதிகமான ஆன்மிக திருப்பணிகளை எட்டையாபுரத்தை சுற்றிச் செய்திருந்தாலும் மிகப்பெரியவைகளில் ஒன்று இந்தக் கோயிலும் அடங்கும்.   

    கோயிலைக் கட்டியதோடு இல்லாமல் ஒரு பெரிய தேர் மற்றும் அதனை இழுக்க ஒரு யானை என அந்தக் கோவிலுக்கு கொடுத்திருக்கிறார். வருடாவருடம் நடக்கும் திருவிழாவின் போது யானை கட்டித் தேர் இழுத்திருக்கிறார்கள். அந்தத் தேர் நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும்வரை தேரடியில் இருந்தது. பின்னர்தான் அதனை பிய்த்து அடுப்பெரித்து விட்டார்கள். மிகப்பெரியது. கலைநயம் கொண்டது. 

    தேர் ஊரைச் சுற்றும்விதமாக வழித்தடங்கள் இருக்கும். அதாவது ஊருக்கு வெளியில் ஒரு நீள்வட்ட வடிவிலான ஒரு பாதை. திருவிழாக்கள் நடக்கும்போது மிக சிறப்பாக இருக்குமாம். அந்த ஊரில் அக்ரகாரம் ஒன்றும் இருந்தது. அந்த காலத்தில்தான் திருவிழா மிகச் சிறப்பாக நடந்ததாம். போகபோக கால மாற்றத்தில் மனிதர்கள் இடம்பெயர்ந்து அக்ரகாரம் காலியானது. அதன்பிறகு அந்தக் கோயிலை கண்டுகொள்ளாமல் விட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிதைத்து விட்டது.

    இந்தக் கோயிலைப் பற்றி அதிகமாவே கதைகளில் வர்ணித்து இருக்கிறேன். அவ்வளவு அழகான அமைப்பைக் கொண்டது. எனக்கு மிகப் பிடித்தமான ஒன்றும் கூட. ஆனால் மனிதன் அதையும் விட்டுவைக்கவில்லை. அதன் கோபுர கலசங்கள் கூட திருடப்பட்டன.வெளிப்புற சுவர்கள் இடிந்து விழ சிலரால் அது மீண்டும் கட்டப்பட்டது. இப்போது சென்று பார்க்கும்போது கோயில் கூரையில் உள்ள பெரிய அளவிலான பாறைகளால் செதுக்கப்பட்ட கற்கள் சரியும் நிலையில் உள்ளன. கோயிலைச் சுற்றியிருக்கும் இந்த மாதிரியான கற்களில் அதிகமான சிற்பங்களைக் காணமுடியும்

    இப்போதைக்கு இங்கு நிறுத்திவிட்டு, அந்த ஓலைச்சுவடியில் எழுதப்பட்ட விசயம் நடந்த விதத்தையும், அந்த ஆற்றைப் பற்றிய பல விசயங்களையும் அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன். உண்மையில் நான் சொல்ல வந்த விசயம் ரெண்டு பத்திகளில் அடங்கும் என்றுதான் எழுதத் தொடங்கினேன். ஆனால் ஆறு போல நீண்டு பாய்ந்தது எப்படியென்றுதான் தெரியவில்லை. கண்டிப்பாக அடுத்த பதிவில் கடல் சேர்த்துவிடுகிறேன். .

கதைசொல்லிகள்

   
    புத்தகக் கதைகள் வாசித்து அறியாத காலமது. படிக்கின்ற புத்தகங்கள் தவிரப் பக்கத்தில் உள்ள கடையில் சாமான் மடித்துக் கொடுக்கும் ஏதாவது ஒரு தாளில் உள்ளதை வாசிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தால் ஒழிய வேறேதும் அப்போதைக்கு வாசிக்க இருக்காது. அப்போதெல்லாம் வாசிக்கும் ஒருவித ஆசை இருந்தாதகக் கூட நினைவில்லை.

    அந்த நிலையில் வரமெனக் கிடைத்த ஒன்றுதான் எனது தெருவில் இருந்த வாயதன பாட்டிகள் சொல்லும் கதைகள். அவர்களாகச் சொல்வதில்லை நாம்தான் சொல்ல வைக்க வேண்டும். அதற்கும் நிறையா வழிமுறைகள் இருக்கவே செய்தன.

    அவர்கள் சொல்லும் கதைகளில் பெரும்பாலும் ராஜா,ராணி, அவர்களில் யாருக்காவது ஒருவருக்குப் பிடிக்காத சில எதிரிகள், அவர்களிடமிருந்து எப்படித் தப்பிக்கிறார்கள் அல்லது என்ன செய்து தனது வாழ்வை வாழ்கிறார்கள் என்பதுதான் அதிகமாக இருக்கும். கொஞ்சம் அடர்ந்த காடு ஏதாவது மிருகம் எங்களைப் பயம் காட்ட அல்லது கதையில் விறுவிறுப்புக் கூட்ட அடிக்கடி வந்துபோகும்.

    கதையின் இறுதியில் ஏதாவது அறிவுரை இருக்கும். அம்மா சொல்வதைக் கண்டிப்பாகக் கடைபிடிக்க வேண்டும்/ ஒழுங்கா படிக்க வேண்டும் . இல்லையென்றால் கதையில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரம் மாதிரியாக நேரிடும் என்ற எடுத்துக்காட்டுப்பாடம் கிடைக்கும்.

    ஆச்சர்யமான ஒன்றென்றால் சில தொடர்கதைகளும் உண்டு. சில மணிநேரங்களாகச் சொல்லி நான்கு நாட்கள் வரையிலும் நீளும். ஒவ்வொருநாளின் கதைத் தொடக்கத்தின் போதும் ம்ம்ம் நேத்து எதுல விட்டேன் என்று கேட்டுவிட்டு நாங்கள் சொல்லும் இடத்தில் இருந்து அதே கதை மீண்டும் தொடங்கும் விதம் என எல்லாமே இப்போதும் ஒரு அருமையான நினைவாக இருக்கவே செய்கிறது. ஒருவேளை அந்த நினைவுக்காகத்தான் இதை எழுதுகிறேனா??

    அல்லது அந்த வயதில் என்னில் பல கேள்விகளையும் ஆர்வத்தையும் தூண்டிவிட்டு ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்திய பாட்டிமார்களை நினைவு கூறவா? இந்த இரண்டையும் செய்யவே விளைகிறேன்.

    முதலில் எனது கதை சொல்லி பாட்டிகளை ஒரு சிறு அறிமுகம் செய்து எனது மனதையும் கொஞ்சம் கிளறி விட்டுக்கொள்கிறேன். மழைக்கு ஏங்கி நின்ற பயிர்களுக்கு மழை பொழிந்த பிறகு பயிரடிப்புச் செய்து மண்ணைக் கிளறதுவது போலதத்தானே இதுவும் அவ்வளவு சுகமானது இல்லியா?

     நான் அதிகம் கதைகேட்ட ஒரு பாட்டி என்றால் அது கோட்டூர் பாட்டி தான். அவர்களுடைய உண்மையான பெயர் இதுவரையிலும் எனக்குத்தெரியாது. எனக்கு மட்டுமில்லை ஊரில் அப்போது இருந்த பலருக்கும் அவருடைய பெயர் தெரிந்திருக்க வாய்பில்லை. காரணம் அப்போது அனைவரையும் அடைமொழி அல்லது பட்டப்பெயர் வைத்தே கூப்பிடுவது அல்லது அடையாளப்படுத்துவதுதான் வழக்கம். பட்டப்பெயர் என்றால் பெயருக்கேற்றபடி அது அவர்களுக்குக் கிடைத்த பட்டம் மாதிரியேதான் அவர்களும் அதைப் பாவித்து என்னைப் போன்ற சிறுவர்கள் உபோயோகித்தாலும் அவர்களிடத்தில் எந்தச் சலனமும் இருக்காது.

    அவர்களுக்கு அந்தப் பெயர் வந்த காரணம், அவர்கள் பக்கத்து ஊரான கோட்டூரில் இருந்து வந்து அந்த ஊரில் குடியேறியவர்கள். இந்த மாதிரி ஊரில் பலபேருக்குப் பெயரில்லாமல் அவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்களோ அந்த ஊரின் பெயரே அமைந்துவிடுவதுண்டு.

      இந்தப் பாட்டி எனது தெருவில் எனது வீட்டுக்கு அருகிலேயே முதல் வீட்டில் இருந்தார்கள். எனது வீடு தெருவைப் பார்த்தபடியிருக்கும். அந்தத் தெருவே எனது வீட்டின் வாசலில் இருந்து தொடங்கி ஒரு பிரதான தெருவோடு இணைவாதாக இருக்கும். தெருவின் இருபுறமும் வீடுகள் இருக்கும். அதில் முதல் வீடுதான் இவர்களுடையது.

        ஏதோ சில காரணங்களுக்காகத் தனியாகத்தான் ஒரு மண்வீட்டில் இருந்தார்கள். ஏனென்று புரிந்துகொள்ளும் வயதும் ஆர்வமும் அப்போதைக்கு இருக்கவில்லை. அதிக வயதானவர்கள். எத்தனை வயதென்று கேட்டால் அவர்களுக்குச் சொல்லத்தெரியாது. ஆனால் அவர்கள் வயதொத்தவர்களோடு இணைத்து நான் அவளை விட இத்தனை வருடம் சிறியவள்,பெரியவள் என்று தனது காலத்தை அறிந்து கொள்வார்கள். இல்லையென்றால் குத்துமாதிப்பாக ஒரு தோராய வயதைச் சொல்லுவார்கள். அதில் அவர்களுக்கு அவ்வளவு ஆர்வம் இருப்பதில்லை.

        இந்தப் பாட்டியும் இதே வகைதான். வயது தெரியாது. யாராவது காட்டுவேலைக்குக் கூப்பிட்டால் முடிந்தால் போவர்கள். முடியவில்லையென்றால் வழக்கம் போலக் கம்மங்கஞ்சி குடித்துவிட்டுத் திண்ணையில் படுக்கைதான். காதில் பெரிய பாமடம் போட்டிருப்பார்கள். கொஞ்ச காலம்வரை அது முழுதும் கட்டித்தங்கம் என்றே நினைத்திருந்தேன்.ஆனால் உண்மையில் அது அப்படியில்லை. அதற்குக் காரணமும் இருக்கவே செய்தது, அந்த அளவுக்குப் பாட்டியின் காது இழுத்து தோள்பட்டைவரைத் தொங்கும்

      இந்தப் பாமடம் எனும் அணிகலன் பற்றி எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ தெரியவில்லை. பெரும்பாலும் பாட்டிகள் அணியும் ஒரு அணிகலன். பெரிய அளவில் இருக்கும். பெரிய அளவென்றால கையை மடித்தால் உள்ளங்கை அளவுக்கு. மத்தியில் சதுரமாகவும் அதனைச்சுற்றி உருண்டை உருண்டையான கோலிக்குண்டுகள் போன்று ஒரு அமைப்பு. அப்போது பெரும்பாலான கொஞ்சம் வசதியுள்ள எல்லாப் பாட்டிகளும் இந்தப் பாமட பாக்கியத்தைப் பெற்றிருக்கவே செய்தார்கள்.

      எங்கள் வீட்டு வாசலுக்கு முன்னிருந்த இடத்தில்தான் நாங்கள் விளையாடுவோம். வேகின்ற வெயிலென்று சொல்லுவார்கள் அதென்னதென்று அறிய வயதென்பதால் எப்போதுமே ஒரே கூச்சலும் கும்மாளமாய் இருக்கும் அந்த இடத்தில். இது கோட்டூர் பாட்டியின் தூக்கத்துக்குப் பெரும் இடைஞ்சல்.

       அவர்கள் அடிக்கடி புலம்பும் வார்த்தைகள் “பள்ளிக்கூடம் விட்டாசுன்னா இந்தப் புள்ளக்காடு அநியாயம் தாங்க முடில தாயே” என்று எதிர்படும் யாராக இருந்தாலும் சொல்வார்கள். ஒருமுறை அப்படிப் பேயாக ஆடிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான் இங்க வந்து உட்காருங்க நான் கதை சொல்கிறேன் என்ற குரல் கேட்டது.

     கொஞ்சப்பேர் பாட்டியை சுத்தி உட்கார்ந்தோம். சுவத்துல சஞ்சபடி காலை நீட்டிக்கொண்டு என்ன கதை சொல்லனும்னு சொல்லுங்க சொல்றேன் என்றார்கள்.

     எதாச்சும் ஒன்னு சொல்லுங்க என்று சொல்லியவர்களில் மொத்தம் மூன்று நான்கு பேர் மட்டுமே இருந்திருப்போம். மீதி அனைவரும் பாட்டியின் பேச்சுக்கு ஏமாறாதவர்கள் அப்போதைக்கு.

      பாட்டிக்கு கடாப்பல்லைத் தவிர வேறு பற்கள் இல்லாத பொக்கையான வாய். இதில் பொடிப்பழக்கம் வேறு. அவர்கள் கதை சொல்ல ஆரம்பிக்கும் முன்னாடி செய்கின்றன செய்கைகளையே ஒரு கதையாக எழுதாலம்.

     சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். முதலில் சொன்ன கதை, குழந்தையாகப் பிறந்த ராணியைக் காட்டில் கொண்டுபோய்க் கொன்றுவரச் சொல்ல, செல்பவன் அங்குக் காட்டில் இருக்கும் முனிவரிடம் கொடுத்துட்டு ஒரு கிளியை கொன்று அந்த ரத்தத்தை அரண்மனையில் வந்து காட்டிவிடுவான். அப்புறம் அந்த ராணி வளர்ந்து பெரியவளாகும் வேளையில் அந்த நாட்டில் பெரிய பஞ்சம் ஏற்பட்டு அனைவரும் அந்த முனிவரை நாடி காரணம் கேட்க, அவர் அந்தப் பெண்ணைக்காட்டி இவள் இந்த நாட்டுக்கு ராணியானால் எல்லாமே சரியாகிவிடும் என்று சொல்ல்வதைகேட்ட அந்த மன்னர் அப்படியே செய்யவதாக ஒப்புக்கொள்கிறார். உடனே நாடு செழிக்கிறது. கொஞ்ச நாள் கழித்து அந்த முனிவர் மன்னரிடம் சென்று அவள்தான் உங்களுடைய மகள், நீங்கள் கொல்லச் சொன்னவன் என்னிடம் கொடுத்தான். அவள் பாவம் பிடித்தவள் இல்லையென்பதை நீருபிக்கவே நான் இப்படிச் செய்தேன் என்று சொல்ல மன்னரும் வணங்கி தனது தவறுக்கு வருந்த, அதுக்குப்பிறகு நாடே சுபிட்சமாக இருந்ததாகக் கதை முடியும்.

       இங்கு நான் ஒரு பத்தியில் சொன்ன கதை பாட்டியினால் குறைந்தது சில மணி நேரங்கள் வரை சொல்லப்பட்டது எனக்கு. நிறைய வர்ணனைகள் அவர்களுடைய கதையில் இருக்கும். இடையிடையே எங்களை ஏமாற்ற அவ்வளவுதான் கதை முடிஞ்சது இத்தோட என்று சொல்லி விரட்ட முற்படுவார்கள். ஆர்வமாகக் கதை கேட்கும் நான் இது என்னாச்சு? அது என்னாச்சு என்று கேட்க கதை தொடரும். அதற்கு அவர்கள் சொல்லும் வசனம்” அய்யயோ இந்தப் புள்ளைங்ககிட்ட கதை ஆரம்பிச்சது தப்பால்ல போச்சி” இதுதான். ஆனாலும் ஒரு கதையையும் முடிக்காமல் விட்டதில்லை.

      தொடக்கத்தில் விடுமுறை நாட்களில் கேட்கத் தொடங்கிய பழக்கம் தினமும் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யும் அளவுக்குப் போனது. கொஞ்ச நாட்கள் சலிக்கலாமல் சொன்னார்கள் அதற்குபிறகு கதை தீர்ந்து போனதாகச் சொல்லி மறுத்தார்கள் அல்லது எனக்குத்தெரிந்த கதைகள் அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டதாக விரட்டுவார்கள். கொஞ்சம் பாசமாகக் கெஞ்சினால் கண்டிப்பாகக் கதை கிடைக்கும் என்பதை அறிந்தவன் என்பதால் அதை உபோயோகித்துக் காரியம் சாதித்திருக்கிறேன்.

      எனது பாட்டியும் அவர்களும் கிட்ட தட்ட ஒரே வயதுடையவர்கள். நான் தொந்தரவு செய்வதை “அய்யயே என்னமா இந்தப் புள்ள இப்படிக் கத கதைன்னு பாட படுத்துது” என்று சொல்லும்போதேல்லாம், “நீயென்ன வெட்டியா முறிக்கிற கத சொல்ல வேண்டியதுதானே” என்ற பதில்தான் என் பாட்டியிடமிருந்து வரும்.

   அதற்கு  ”ஏன் உங்க பேரனுக்கு நீங்க சொன்னா என்ன?” என்ற கேள்விக்கு விடையிருக்காது. இருந்தாலும் எனது சொந்த பாட்டிகளிடம் இருந்து எந்தவொரு கதையும் இதுவரையில் கேட்டதில்லை. ஆனால் தாலாட்டு பாடுவதைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை எங்கு இதைப் படித்தீர்கள் என்று கேட்டதற்கு “ ஆமா படிக்கிறோம், காதுவழி கேட்டதுதான்” என்ற பதில் வரும்.

       தாலாட்டை உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கேட்டால் அன்றாடம் நடப்பதைத்தான் கொஞ்சம் இழுத்து ராகமாகப் படிப்பார்கள். மாமா அதுகொண்டு வாரான், இது கொண்டு வாரான்,அழுகாம தூங்கு, யாரடிச்சா? மாமாட்ட சொல்லலாம் இந்த மாதிரி. ஆனால் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் ஒரு தொடர்ச்சியாக வருவதுதான் இதன் சிறப்பு. சின்னக் குழந்தைக்கு எங்கே புரியப்போகிறது என்ற எண்ணத்தில் எந்தப் பாட்டியும் தாலாட்டில் பிசகு செய்வதில்லை. அதுவும் ஒரு கலை அவர்களுக்கு.

      இதே மாதிரிதான் கோட்டூர் பாட்டிக்கும். கதை சொல்லும்போது நாங்கள் எங்காவது பெராக்கு பார்த்தால் அவ்வளவுதான் கதை சொல்வதை நிறுத்திவிடுவார்கள். மீண்டும் நிலமைக்குக் கொண்டுவருவது மிகக் கடினமான விஷயம். சில நேரங்களில் எங்களிடமிருந்து தப்பிக்க இதையே ஒரு சாக்காக வைத்துக் கொண்டதும் உண்டு.

     இப்படித் தொடங்கியதுதான் எனது கதைகளுக்குள்ளான பயணம். அப்போது எனக்கிருந்த கதைகேட்கும் ஆர்வம் இப்போது வாசிப்பதில் இருப்பதாக உணர்கிறேன். காரணம் பத்திலிருந்து பதினைந்து வயது வரைக்கும் இருக்கும் சிறுமைப் பருவமே ஒருவனுடைய பிற்கால வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறது என்பதை எங்கோ வாசித்திருக்கிறேன்.( நிகிதாவின் இளம்பருவம் என்ற நாவலில் என்ற நினைவு சரியாகத் தெரியவில்லை)

    பாட்டியின் ஒவ்வொரு முற்றுப்புள்ளிகளுக்கும் “ம்ம்ம்” கொட்டவேண்டும். கதையின் ஆர்வத்தில் அது தானாகவே வந்துவிழும். வந்த காலத்தில் அந்தப் பாட்டியைக் கதை கேட்டுத் தொந்தரவு செய்ததில் நான் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தேன். ஒருவனுக்காக அவர்கள் கதை சொல்லத் தயங்கியதில்லை. அனேகமாக அன்று தொடங்கிய தனிமையின் மீதான ஆசை இன்றும் தொடர்கிறது.

     தனிமைக்கே தனிமையேற்ப்பட்டால் தயங்காமல் என்னிடம் வரலாம் என்ற நிலமையில்தான் நான் இருந்திருக்கிறேன் புத்தகங்களோடும் கதைகளோடும். இந்தப் பழக்கம் எனது வாழ்க்கையை மாற்றிப்போட்டது என்று சொன்னால் அது தகும். போட்டபாதை மிக நல்ல பாதை. காரணம் நான் இன்னும் தனிமையை அதிகமாக விரும்புகிறேன். துளியும் வெறுக்கவில்லை. தனிமைக்கு நான், எனக்கு என்னுடைய புத்தகங்கள்.

      இப்போதைக்கு இந்த ஒரு கதை சொல்லியை மட்டும் சொல்லி முடிக்கிறேன். முடிந்தால் மீண்டுமொரு பதிவில் மற்றவர்களைப் பார்க்கலாம்.

     எனக்குள் இருக்கும் இன்னொரு மிகப்பெரிய கவலை, இந்த மாதிரியான பாட்டிகளிடம் இருக்கும் அர்த்தம் மிகுந்த கதைகள் அப்படியே செவி வழியாக மட்டும் கேட்டுணர்ந்து காலத்தின் பயணத்தில் யாரும் கேட்காமல் அல்லது சொல்ல வாய்ப்புக் கொடுக்காமல் காற்றில் கரைந்து விடுவதுதான். இது சாதாரண இழப்பில்லை என்பதை நீங்களும் பாட்டிகளிடம் கதை கேட்டிருந்தால் உணரமுடியும்.

      எப்படியோ, குறைந்த பட்சம் பாட்டியளவு கதை சொல்லாவிட்டாலும் உங்களின் குழந்தைகளுக்குக் கொஞ்சமமாவது கற்பனை எனும் உலகத்தை விரிக்க உதவுங்கள். அதன் முதல் சாவியே இந்த மாதிரியான சிறுவயது கதைகளில்தான் இருக்கிறது என்பது எனது அனுபவ அறிவு. அடுத்தச் சாவி புத்தக வாசிப்பு. முடிந்தவரை இந்த இரண்டில் ஒன்றாவது செய்ய முயற்சிக்கலாம்.

சில விசயங்கள் - 14

      எதிர்பாராமல் கிடைக்கின்ற அதிர்ஷ்டம் அல்லது வாய்ப்புகளின் சுகமே அலாதியானதுதான். அந்த வகையில் அண்மையில் எனக்குக் கிடைத்த ஒன்று உடையார். இதைப் பாதி அதிர்ஷ்டம், மீதி நல்ல வாய்ப்பு என்றே சொல்ல வேண்டும். காரணம் இதுவரை நான் பாலகுமாரன் அவர்களின் எழுத்தை வாசித்தது கிடையாது. அதிகமாக அவரைப்பற்றியும் அவரது எழுத்துக்களைப் பற்றியும் படித்திருக்கிறேன். இருந்தாலும் அவரது படைப்பை இதுவரை வாசித்திருக்கவில்லை.

      லா.ச.ரா வின் எழுத்தைச் சில மாதங்களுக்கு முன் வாசிக்க ஆரம்பித்தபோது இருந்த மன நிலையை மீண்டும் என்னுள் ஏற்படுத்தியவர் பாலகுமாரன் அவர்கள். நான் முதன்முதலில் லா.ச.ரா வை படிக்கும்போது இதுவரையில் தமிழில் வாசித்தும், வாசிக்கும் பழக்கம் இருந்தும் இவரது படைப்பை எப்படித் தவறவிட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன் என்பதே எனது வருத்தம். அந்த வருத்தம் அடுத்து வந்த காலத்தில் லா.ச.ரா வையே சுவாசித்ததில் போய்விட்டது. இப்போது பாலகுமாரன்.

      இந்த இருவருக்குமே பொதுவான ஒரு ஒற்றுமை இருக்கவே செய்கிறது. காரணம் லா.ச.ரா வை மனதில் வாங்கி வாசித்தவன். கிட்டதட்ட மனதை அவரின் எழுத்தில் அடகு வைத்திருக்கிறேன் என்றே சொல்ல வேண்டும். அதே ஒரு உணர்வை மனதில் ஏற்படுத்தியது பாலகுமாரன் அவர்களின் எழுத்து. இந்தவகையான உணர்வு வாசிப்பவர்களின் மன நிலையைப் பொறுத்து மாறும் ஒன்றாக இருப்பினும், நான் உணர்ந்ததைத் தான் இங்கு எழுத முடியும்.

லா.ச.ரா.

    இவரது  எழுத்தென்றால், அதில் வரும் சூழ்நிலை அல்லது அதில் வாழும் கதாபாத்திரமாகவே மாறி, கதையோடு செல்வதுதான் எனது வாசிப்பு. சில சமயங்களில் இவரது எழுத்து புரியவில்லை என்பதை வாசிக்க நேர்ந்ததுண்டு. சற்று ஆச்சர்யமான விசயம் இந்த விளக்கமான, ஆத்மாத்தமான எழுத்தே மனதுக்குள் கிரகிக்கவில்லையெனில் வேறெது? என்ற கேள்வியே எனக்குள் மீதமிருந்தது.

      அத்தோடு நிற்காமல் ஏன் புரியாமல் போனது என்ற காரணத்தையும் அறிய முயன்றபோது என்னுள் எனக்கே பதிலளித்து என்னையே நான் தேற்றிக்கொண்ட பதில்: “வாசிப்பவர்கள் படைப்பை எழுதியவர் ஒருத்தர்(லா.ச.ரா), அதில் வாழ்பவர்கள் சிலர், அதைப் படிப்பவன் நான்” என்று இருப்பதே காரணம். ஆனால் யாரொருவர் இதில் இரண்டைத் தவிர்த்து “நான் வாசிக்கிறேன் அதனால் அந்தப் படைப்போடு ஒத்துப்போய் மனதளவில் சிலமணிநேரங்கள் அதாகவே வாழ்கின்ற நிலையில் அவருக்குப் புரியாததென்று ஏதும் மிஞ்சியிருக்க வாய்ப்பேயில்லை.

இலக்கியமென்பதும் இதுதானே(இந்த உணர்வு) இல்லியா?

     இப்போதெல்லாம் இதுதான் இலக்கியம், இது இலக்கியத்தில் சேராது என்ற செய்தியை படிக்கும்போதே ஏதோவொரு சகிக்காத உணர்வுதான் எழுகிறது. எப்படி இவர்களால் இலக்கியமென்பதை வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடிகிறது என்ற கேள்வி என்னுள் இன்னமும் இருக்கிறது.

         இதே வகையில் சில கேள்விகளும் பல வருடங்ககளாகத் தேங்கி நிற்கின்றன. அவற்றில் சிலவற்றை நான் இங்குச் சொல்வதின் மூலம் என்னுள் இலக்கியமென்பது எந்த வகையில் புரிந்ததாக இருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துவதாக இருக்கும்.
1.    கடவுள் இருக்கிறாரா? இருந்தால் எப்படித் தெரியும் அல்லது எப்படி உணரமுடிகிறது அந்த உணர்வை எனக்கும் விளக்க முடியுமா?
2.    மற்ற உணவுகளையாவது ஓரளவு விளக்கிவிட முடியும், இந்தக் காதல் என்றால் எப்படி இருக்கும்? மனதில் அதன் பிம்பம் என்ன என்பதைக் கொஞ்சம் சொன்னால் என்னுடைய பல கேள்விகளுக்கான விடை இதிலேயே அடங்கிக் கிடக்கின்றன.

        இந்தக் கேள்விகளுக்கு என்னைத் திருப்திபடுத்தும் வகையில் பதிலளித்துவிட்டால் அவர்கள் இலக்கியமென்று எனது எழுத்தைச் சொன்னால் கூட நான் நம்பத்தாயர்
.
      இலக்கியமென்பது வாழும் வாழ்க்கையின் சூழ்நிலை சார்ந்த தன்மையின் வெளிப்பாடோ அல்லது மொழி சார்ந்த அல்லது அதன் கலாச்சர தாக்கத்தின் வெளிப்பாடக இருக்கலாம் என்ற கருத்து இலக்கியமென்ற முடிவில்லா புத்தகத்துக்கு ஒரு பத்தியாகக் கொள்ளலாம்.

சரி விடுங்கள் கொஞ்சம் தடம் மாறிவிட்டது இல்லையா...? இதை மற்றோர் தனிப்பிரிவாகப் பார்க்கலாம். இப்போது பழைய தடத்திற்கு வருகிறேன்.

          கடைசியாக மனம் முழுதும் லா.ச.ரா வும் தமிழில் வாசிக்க வேண்டிய சில படைப்புகளைத் தேடித்தேடி வாசித்துக்கொண்டும் இருந்த ஒரு தருணத்தில், தாம்பரத்தில் ஒரு பழைய புத்தகக் கடையில் “உடையார் பாகம்-1” என்று கையினால் எழுதப்பட்ட பதிகப்பகத்தார் வெளியீடு இல்லாத ஒரு புத்தகத்தைப் பார்த்தேன். எப்போது அந்தப் பக்கம் போனாலும் எதவாது உபோயோகமான ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் அந்தக் கடையில் கிடைக்கும் என்பதற்காகவே அந்தக் கடையில் சிறிது நேரம் செலவிடுவது எனது வழக்கம்.

      கையில் எடுத்தபிறகுதான் தெரிந்தது அந்தப் புத்தகத்துக்குப் பின்னால் அதனுடைய மற்ற பாகங்கள் இருந்தன. அதாவது உடையார் பாகம்-2, & 3 & 5 ஏனோ நான்காம் பாகம் இல்லை. கொஞ்சம் முன்னுரையில் வாசித்ததில், தஞ்சை பெரியகோவில் மற்றும் இதை இன்னும் பெரிய அளவில் எழுதப் போவதாகப் பாலகுமாரன் அவர்கள் சொன்னது அதற்குச் சான்றாக அங்கு அதே படைப்பின் பல தொகுதிகளைப் பார்த்தது போன்றவைகளே அந்தப் புத்தகத்தை ஒருமுறை வாசிக்கத் தூண்டியது.

        ஒரே மூச்சில் வாசித்தேன். என்னுடைய பழக்கமா? அல்லது அந்ததந்த படைப்பின் தாக்கமா? என்றெல்லாம் எனக்குத்தெரியாது. சில படைப்புகளையே இந்த மாதிரி வாசித்ததுண்டு. லா.ச.ரா. வின் அபிதா, சிந்தாநதி, பாற்கடல் மற்றும் ஆதவனின் என் பெயர் ராமசேஷன் போன்றவைகள்.

       சிலமணி நேரம் பண்டையத் தமிழ்ச்  சமூகத்தில் வாழ்ந்தேன் என்ற உணர்வை என்னுள் விட்டுச் சென்ற ஒரு படைப்பு. கனமான புத்தகம் வாசிக்க வாசிக்க அந்தக் கனம் மனதில் ஏறிவிடுவதுதான் அதன் சிறப்பு.

      முடித்தபிறகு நான் அறிந்து கொண்டதெல்லாம் ராஜராஜ மன்னர் தஞ்சை பெரியகோவிலை கட்டினான் என்பது மிகத்தவறு கட்டினார் என்பதே சரியான ஒன்று. இதன் அர்த்தம் முழுதும் புரிய நீங்களும் என்னைப்போலப் பாலகுமாரனின் எழுத்தின் மூலம் அந்த மன்னரின் ஆட்சியில் சிலமணி நேரமாவது ஒரு சாதாரணமான குடிமகனாக வாழ்ந்து பார்க்க வேண்டும். அல்லது என்ன நடக்கிறதென்பதைத் தூரத்தில் நின்றுகொண்டு வேடிக்கையாவது பார்த்திருக்க வேண்டும்.

         மீண்டும் அதே பழைய கடைக்குச் சென்று மற்ற தொகுதிகளைக் குறைந்த விலைக்கு வாங்கும் எண்ணம் மனதில் துளியும் இல்லாமல் போக, அதன் முழுத்தொகுதியும் கிடைக்கிறது என்பதை அறிந்தேன். என்னைப் பொறுத்தவரையில் கண்டிப்பாக அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய புத்தக வரிசையில் இதுவும் இருக்கிறது.

இப்போது பாலகுமாரனின் பிற எழுத்துக்களையும் வாசிக்கிறேன்.

      என்னுள், வாசிப்பென்றால் வெறுமனே பக்கங்களை வேகமாகப் பொழுதுபோக்கிற்காகப் புரட்டுவது இல்லையென்பதை உணர்த்தியவர் லா.ச.ரா. எழுத்தின் தாக்கம் மனதில் வின் வின்னென்று இருக்கவேண்டுமேன்பார். நெருப்பு என்றால் வாய் சுட வேண்டுமென்பார். ஆம் எனக்கும் சுட்டது. அந்தவொரு மன நிலையைத் தனது எழுத்தின் மூலம் உருவாக்கிய பின்னர், மற்ற படைப்புகளை உள்வாங்கிக் கிரகித்துச் சந்தோசிப்பதில் எந்தவொரு தேக்கமும் இருக்கப் போவதில்லை.

எனக்குமில்லைதான். சந்தோசத்தைப் பகிரும் ஒரு  நிகழ்வுதான் நீங்கள் மேலே வாசித்தது. வேறொன்றுமில்லை.