சருகுகள்

    இந்த வரியை நீங்கள் வாசித்ததில் இருந்து என் கதைக்குள் நுழைந்து விட்டீர்கள். ஆமாம் இது என் கதை. இப்படி சொன்னவுடன் நான் யார்? ஏன் என்னுடைய கதையை உங்களுக்கு சொல்ல வேண்டும்? அப்படி என்ன என் கதையில் இருக்கிறது? போன்ற எண்ணங்கள் வந்தால் கண்டிப்பாக நீங்கள் இந்த வாசிப்பைத் தொடர்வீர்கள். தொடருங்கள்.

            நான் ஒரு டெல்லிவாசி. பிறந்து, வளர்ந்து, படித்து, வேலைக்குச் சேர்ந்து, ஏன் இந்த கதையை உங்களுக்குச் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கையில் கூட நான் இங்குதான் இருக்கிறேன். நான் எங்கு இருக்கிறேன், எந்தத் தெருவில் எப்படிப்பட்ட வீட்டில் இருக்கிறேன், நான் இருக்கும் தெரு எப்படிப்பட்டது, எத்தனை மரங்கள், வளைவுகள் என்று வர்ணித்து உங்களைச் சலிப்படைய செய்ய மாட்டேன். என் கதைக்கும் இவைகளுக்கும் துளிகூட சம்பந்தமில்லை

.

            அதேபோல் சிறுவயதில் நான் இப்படி இருந்தேன், என் படிப்பு இப்படி இருந்தது, என்னுடைய சிறுவயதில் இதெல்லாம் நடந்தது, இவையெல்லாம் நான் ரசித்தவை போன்ற இத்தியாதிகளையும் சொல்ல போவதில்லை.

            சரி நீ என்னதான் சொல்ல வருகிறாய் உன்கதை என்ற பெயரில் என்று நீங்கள் கேட்டாலோ/ யோசித்தலோ கண்டிப்பாக நீங்கள் இன்னும் என் கதையின் வாசிப்பைத் தொடர்வீர்கள்.

            நான் தேவையில்லாதவற்றைத் தவிர்த்து ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வை மட்டும் சொல்ல வருகிறேன் என்பதை நான் மேலே சொல்லாமல் விட்ட பல விசயங்களில் இருந்து உங்களுக்குத் தெரிந்து இருக்கும். அதற்கு ஏற்றவாறு நானும் தொடர்கிறேன்.

            படித்து முடித்த எனக்கு அது முதல் வேலை. கொஞ்சம் பயம் நிறைய ஆர்வம். எனக்கு எப்போதுமே புதிய விசயங்களில் அதிக ஆர்வம் உண்டு. சேர்ந்த மூன்று மாதங்கள் பயிற்சி என்ற பெயரில் சந்தோசமாகப் போய்விட்டது. அதில் தெரிந்துகொண்டது படித்ததுக்கும் வேலை செய்யப்போவதுக்கும் சுத்தமாக சம்பந்தமே இருக்காது என்பதே. நான் படித்ததில் இருந்து ஒரு கணக்கோ சமன்பாடோ எங்கேயும் பொருந்தவில்லை. எல்லாமே மனிதர்களைக் கையாள்வதில்தான் இருக்கிறது என்பதை சீக்கிரமே உணரவைத்தது எனது முதல் வேலைதான்.

            அடுத்தடுத்து இரண்டு நிறுவனங்கள் எப்படியோ மாறி இந்தக் கதை எழுதக் காரணமாக இருக்கும் இடத்திற்கு நேராக வந்து இருந்தேன்..

            வழக்கம்போலவே எந்தவித பெரிய எதிர்பார்ப்போ ஆர்வமோ இல்லாமல்தான் அந்த நிறுவனத்திலும் சேர்ந்தேன். ஏற்கனவே வேலை பார்த்த அனுபவம் இருந்ததால் யார் யாரை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் எனக்கு இருந்த சிக்கல் இப்போது இல்லை.

            எல்லா இடங்களிலும் இருப்பது போல புதியதாகச் சேர்ந்தவர்களுக்கு இருக்கும் சலுகைகள் எனக்கும் கிடைத்தது. இது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் மாறுபடும். ஆணாக இருந்தால் உங்களை யாரும் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்கள். உங்களுக்கு ஒரு உதவி தேவை என்றால் உரிய நபரிடம் சென்று கேட்டால் கூட அவர் அப்புறம் வரும்படி திருப்பியே அனுப்புவார். இதே இடத்தில் ஒரு புதியதாக சேர்ந்த பெண் என்றால் அலுவலக பையனில் இருந்து மேனேஜெர் வரை உதவிக்கரம் நீட்டுவார்கள். எல்லா வேலைகளுக்கும் முட்டி மோத வேண்டும். ஆனால் பெண் சென்று ஒருவரிடம் கேட்டால் அவரே அந்த வேலையை முடித்தே கொடுத்துவிடுகிறார் அவருக்கு ஏற்கனவே ஆயிரம் வேலைகள் இருக்கிற நிலையிலும்.

            ஆனால் இந்தப் பிரச்சினை இந்த நிறுவனத்தில் இல்லாமல் போனதுக்குக் காரணம் அவள். ஆமாம் அவள். இனிமேல் இந்தக் கதையை ஆக்கிரமிப்பு செய்யப்போவதும் அவள்தான். நான், அவள், இன்னும் இரண்டு பேர்தான் இந்தக் கதை முழுதும் வருவோம். வேறு யாரும் இல்லை. இப்போது புரிந்திருக்கும் என் கதை என்று நான் சொன்னது எனக்கும் அவளுக்கும் நடந்த எதோ ஒரு விசயத்தைப் பற்றித்தான் என்று.

            நான் இன்னும் அவளைப் பற்றி சொல்லவில்லை என்றால் நீங்களே அவளைப் பற்றி ஏதாவது கற்பனை செய்துகொள்ளகூடும். அது எனக்கு பிடிக்காது என்பதால் நானே சொல்லி விடுகிறேன். 

            சொந்த ஊர் கேரளா என்றாலும் படித்தது கோயம்பத்தூர் என்பதால் அவளுக்கு நன்றாகவே தமிழ் தெரிந்து இருந்தது. படித்து முடித்தவுடன் வேலைகிடைத்து டெல்லி பக்கம் வந்தவளுக்கு இது இரண்டாவது நிறுவனம். வீட்டுக்கு ஒரே பெண் என்பதால் நிறைய செல்லத்தில் வளர்ந்து வேலை கிடைத்தும் போகவிடாமல் அவள் பெற்றோர்கள் தடுக்க எப்படியோ கிளம்பி வந்து இருக்கிறாள்.

            அவளைப் பற்றிய இந்தத் தகவல் உங்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்காது என்பது எனக்கு தெரியும் என்பதால்..... அவளை முதன்முறை பார்த்தவுடன் கண்டிப்பாக தமிழ்நாடு அல்லது கேரளாவாக இருக்கமுடியும் என்பதை என்னால் கணிக்கமுடிந்து இருந்தது. மாநிறம், உயரமான உருவம், டெல்லி வந்தும் நேர்த்தியாக பின்னப்பட்ட ஜடை புதிய இடத்தில் வெட்கத்தோடு மிரளும் கண்கள். எதையும் எச்சரிக்கை உணர்வோடு பார்க்கும் துறுதுறு பார்வை, ஆங்கில உச்சரிப்பு இன்னும் சில விசயங்கள் போதுமானதாக இருந்தது அவளை எங்கு இருந்து வந்திருப்பாள் என்பதை யூகிக்க.

            எங்களின் சந்திப்பு நானும் அவளும் ஒரே தேதியில் பணிக்கு சேர்ந்ததில் இருந்தே தொடங்கியது. உடனே பழக்கம் கொள்ள மொழியும் ஒரு காரணமாக இருந்தது. அங்கு எல்லோரும் ஹிந்தி மற்றும் ஆங்கிலம் பேசுபவர்கள் நாங்கள் தமிழ் பேசினோம். முதல் நான்கு நாட்கள் சேர்ந்ததுக்கான அடிப்படை அலுவலக வேளைகளில் இருவரும் சேர்ந்தே இருந்தோம். அப்போதுதான் நெல்லுக்கு நீர் பாயும் பொது புல்லுக்கும் பயனளிக்கும் என்பதை என்னால் உணரமுடிந்தது. அவளோடு இருந்ததால் அவளுக்கு உதவி செய்கிறேன் என்று வழிந்தவர்கள் அல்லது வந்தவர்கள் என்னைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஏனென்றால் அவளே என் வேலைகளை அவர்களிடம் கொடுத்துவிடுவாள். எனவே எந்தவித சிரமமும் இல்லாமல் இனிதே என் வேலைகள் முடிந்திருந்தன.

            காலியாக இருந்த நேரத்தில் புதிய இடத்தில் எங்கு தங்குவது, எந்தப் பொருள் எங்கு கிடைக்கிறது இந்த ஊர் எப்படி போன்ற பேச்சுக்கள் தான் எங்களுக்குள் இருந்தன. எனக்கு ஏற்கனவே அங்கு நண்பர்கள் இருந்ததால் அவர்களே எனக்கு வாடகைக்கு அறை பார்த்துக் கொடுத்து இருந்தார்கள். அவள் நிறவனத்தின் தற்காலிக விடுதியில் தங்கி இருந்தாள். அறைகிடைக்கும் வரையில் அங்கு தங்கிக்கொள்ளும் வசதியை நிறுவனம் கொடுத்து இருந்தது. சீக்கிரமே அவர்கள் ஊரைச் சேர்ந்த நர்ஸ் வேலை செய்யும் பெண்கள் தங்கி இருக்கும் அறையில் அவளுக்கும் இடம் கிடைத்தது.

            இதெல்லாம் நடந்து முடியும்போது சரியாக இரண்டு வாரம் சென்று இருந்தது. இந்த இரண்டு வாரமும் நாங்கள் சேர்ந்தே சுற்றினோம். அதற்குக் காரணம் நிறுவனத்தின் தொடக்கக்கால அறிமுகப்பயிற்சிகள் என்று ஒருவாரம் எங்களைச் சேர்த்தே வைத்து இருந்தார்கள். தங்களின் பணியிடத்துக்கு வரும்போது பிரிந்தோம். ஒரு இடம் என்றாலும் அவளுக்கு வேறு வேலை எனக்கு வேறு. மதிய உணவு இடைவேளையில் சந்திக்கும்போது புதிய வேலையைப் பற்றி பரிமாறிக்கொண்டோம். நாங்கள் சேர்ந்தே இருந்ததைப் பல கண்கள் எந்தக் கண்கள் எப்படி நோக்கியிருக்கும் என்பதை நீங்களே கற்பனை செய்துகொள்ளும் உரிமைக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன்.

            எச்சரிக்கை உணர்வோ என்னமோ தெரியாது அவள் யாரிடமும் சரியாகப் பேசுவதில்லை. வேலை விசயங்கள் தவிர எதைப் பற்றியும் பேச்சை எடுக்கும்போது அதை லாவகமாகத் துண்டித்து விடுவாள். இது எப்படி எனக்குத் தெரியும் என்றால் அவளிடம் சென்று கேட்டு எதையும் அறியமுடியாமல் என்னிடம் வந்து அவள் ஏன் அப்படி இருக்கிறாள் என்று கேட்டவர்கள் அதிகம்பேர். அவளைப்பற்றி உனக்கு என்ன தெரியும் என்று என்னிடம் கேட்க ஆரம்பித்தார்கள். ஏனென்றால் அவள் என்னிடம் நன்றாகப் பேசுகிறாள் என்பதற்காக. இதை அவளிடம் அன்று உணவு இடைவேளையில் சொன்னபோது சிரித்துகொண்டே.

            “சரி உனக்கு என்னைப் பற்றி அப்படி என்ன தெரியும்” என்றாள் என்னிடம்.

            அப்போதுதான் எனக்கு நினைவு வந்தது அவளைப்பற்றி எனக்கே எதுவும் தெரியாது என்பது. அவளின் படிப்பு, ஊர் சம்பந்தமான விசயங்கள் தவிர அவள் என்னிடமே எதுவும் சொன்னதில்லை.

            “உண்மைதான் எனக்கே உன்னைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது” என்றேன்.

            “சரி என்னைப்பற்றி என்ன தெரியவேண்டும் உனக்கு சொல்”

            கொஞ்சம் சங்கடமான நிலைமை அது. அவள் அப்படிக் கேட்டதும் எனக்கு முதல் கேள்வி எதைப்பற்றி கேட்பது எனபதில் தயக்கம் இருந்ததால்,

            “இப்போதைக்கு எதுவும் தெரியவேண்டாம் தேவைப்படும்போது நானே கேட்கிறேன்” என்று சொல்லிச் சிரித்துவைத்தேன். 

            எனக்கும் சரி உங்களுக்கும் சரி உண்மை என்னவென்று தெரியும். அது உணமைக்கே அவளைப்பற்றி நிறைய விசயங்கள் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் எனக்கும் இருந்தது. மற்றவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்க மட்டும் இல்லை, எனக்கும் அவள் மீது ஒரு ஆர்வம் அல்லது ஏதோ ஓர் அறியும் ஆசை என்று இப்போது வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

            ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு பயம், ஏதாவது நான் கேட்கப்போய் அவள் என்னைத் தப்பாக நினைத்துவிட்டால்? அதனால் எப்போதுமே அவளின் மீது எந்தவொரு ஆர்வமும் இல்லாதது போலக் காட்டிக்கொண்டேன். உண்மையில் அவளின் பிரிவையோ அல்லது ஒரு சண்டையையோ விரும்பவில்லை. முதல் பெண், ஆமாம் என்னோடு நெருங்கி பழகும் முதல்பெண், நீங்கள் நினைக்கலாம் நான் மேலே சொன்னதை வைத்து இதுக்கே உனக்கு அவள் நெருங்கிப் பழகிய பெண்ணா என்று, ஆமாம் இந்த அளவுக்குக் கூட என்னிடம் எந்தவொரு பெண்ணும் பழகியதில்லை அல்லது நான் பழகியதில்லை.

            படித்ததில் இருந்து வேலைக்குச் சேர்ந்தவரை எல்லாமே தனிமை ஆம் தனித்துவிடப்பட்ட ஒரு தனிமை. கொஞ்சம் மற்றவர்கள் எனக்கு அளித்தது. நிறைய நானே எனக்கு ஏற்படுத்திக்கொண்டது.

            அலுவலக வேலைப்பழுவில் நாங்கள் பேசுவது குறைந்தாலும் வீட்டுக்குச் சென்ற பிறகு பேசினோம் அலைபேசியில். நிறைய சொல்லுவாள் அவளுக்கு அன்றைய தினம் நடந்த விசயங்களைப்பற்றி. எனக்கு இது ஒரு புதுமையான அனுபவம். நான் யாரிடமும் எனது வருத்தங்கள், சந்தோசங்கள் என எதையும் முன்சென்று பகிர்ந்தது இல்லை.

            முதலில் அவள் சொல்வதை எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு இதை இப்படிச் செய்து இருக்கலாம், நீ இப்படிப் பேசி இருக்கக்கூடாது என்று சொல்லுவேன். பெரும்பாலும் நான் சொல்லுவது கண்டிப்பாக அவளுக்கு நான் முழுவதும் துணைபோவது போலவும், அவள் மீது எந்தத் தவறும் இல்லை என்பது போலதான் இருக்கும். எனக்கே முதலில் ஒரு மாதிரியாகதான் இருந்தது. ஆனால் இந்த ஒரு காரணத்திற்காக மட்டும்தான் அவள் என்னிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்கிறாள் என்பதை நினைத்துப்பார்க்கும்போது அதையே தொடர முயன்றேன். தொடர்ந்தேன்.

            கேட்டுக்கொண்டு இருந்தவன் என்பங்கையும் பகிர ஆரம்பித்தேன். இது ஒருவிதமான புதிய உணர்வு. முதன்முதலாக மற்றவரின் கண்களின் வழியாக நான் எதிர்கொண்ட விசயத்தைப் பார்க்கிறேன். ஆம் அவளும் நான் செய்த தவறையோ, சரியாகச் செய்த விசயத்தையோ வெளிப்படையாகச் சொல்லிக்காட்டினாள்.

            நான் ஆச்சர்யபட்ட விஷயம் அவள் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளும்போது கவனத்தில் கொள்ளும் விசயங்கள். எந்த ஒரு சமயத்திலும் தனது தனித்தன்மையை விட்டுக்கொடுக்காத முடிவுகளையே எடுப்பாள். அதனால் யார் எப்படிப் பாதிக்கிறார்கள் என்பது பற்றி அவளுக்கு எந்தவொரு யோசனையும் இருந்ததில்லை. ஆனால் என்னால் அப்படி ஒருபோதும் செய்யமுடிந்தது இல்லை. இப்படிச் செய்வதால் மற்றவருக்கு ஏதோவொரு வகையில் துன்பமோ ஒரு பிரச்சினையோ வருவதாக இருந்தால் கொஞ்சம் யோசிப்பேன். அந்த இடத்தில் எனது தனித்தன்மையும் விட்டுக்கொடுப்பேன்.  

            இங்கு தனித்தன்மை என்று சொல்வது அந்தச் சூழ்நிலையில் மட்டும். மற்றபடி எல்லோரும் வாழ்க்கையில் ஒருவகையில் நமது தனித்தன்மை இழந்தே வாழ்ந்து வருகிறோம் என்பது உங்களுக்கே தெரியும்.

            இந்தச் சூழ்நிலையில் அவளும் நானும் பழகுவதைச் சிலர் வெளிப்படையாகவே கேட்டு இருந்தனர். சிலர் கேட்காமலேயே மனதுக்குள் என்னவேண்டுமானாலும் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் என்னிடம் கேட்டவர்களின் பெரும்பாலான கேள்விகள்.

            “உங்கள் இருவருக்கும் அப்படி என்ன இருக்கிறது அவள் உன்னுடன் மட்டுமே நெருங்கிப் பழகுகிறாள். ஏன் மற்றவர்களிடம் பழகுவதில்லை?”

            “எனக்கு தெரியாது எங்களுக்குள் இருப்பது வெறும் நட்புதான். அவள் ஏன் மற்றவர்களிடம் பேசுவதில்லை என்பதை நீங்களே அவளிடம் கேட்டுகொள்ளுங்கள்” என்று சொல்லி நழுவுவேன்.

            இதைப்பற்றி அவளிடம் சொன்னபோது பெரியதாக எடுத்துகொள்ளவில்லை. “இதெல்லாம் சகஜம்தான் அவர்களுக்கு ஒருவேளை பொறமையாக இருக்கலாம்” என்றாள் சிரித்துக்கொண்டே.

            “ஏன் பொறமை?”

            “நான் உன்னுடன் நெருங்கிப் பழகுகிறேன் அதான், கண்டுக்காதே யாரும் அப்படி என்னிடம் கேட்கவில்லை அப்படியே கேட்டால் எப்படிப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும் எல்லா இடத்திலேயும் இப்படித்தான் இருப்பார்கள்.” என்றாள்

            இந்தக் கேள்வி எனக்கும் இருந்தது, அவள் ஏன் என்னிடம் மட்டும் நெருங்கிப் பழகுகிறாள்? மற்றவர்களிடம் ஏன் சில எல்லைகளை வைத்துகொள்கிறாள்? இத்தனைக்கும் எந்த விதத்திலும் என்னால் ஆகவேண்டிய வேலைகள் அவளுக்கு இல்லை. அடிப்படையில் பார்த்தல் நானும் அவளும் பணிக்குச் சேரும்போது ஒன்றாக இருந்தவர்கள் இந்த ஒரு காரணமே என் கண்முன் நின்றது.

    மற்றபடி நல்ல நண்பர்கள். என்ன பிரச்சினை என்றாலும் என்னிடம் சொல்லிவிடுவாள். இப்போது வரை வெறும் அலுவலகம் சார்ந்த விசயங்கள் மட்டும்தான் பேசி இருக்கிறோம். நண்பர்கள் என்றிருந்து இதுவரை அவள் சொந்த விருப்பு வெறுப்புகளை என்னிடம் பகிர்ந்தது இல்லை. இதைப் பார்க்கும்போது இவள் சில விசயத்தில் என்னிடமும் கொஞ்சம் தள்ளியே நிற்கிறாள் என்று தோன்றியது.

            ஒருவேளை அவளுக்கு அலுவலகப் பிரச்சினைகளை விவாதித்துக்கொள்ள ஒரு வடிகால் தேவையாக இருக்கலாம் என்று யோசித்து இருக்கிறேன். எனக்கும் இந்தப் பிரச்சினை இருந்தது உண்டு. நமக்கு ஏற்படும் துக்கங்களை யாராவது கேட்க மாட்டார்களா அல்லது யாரிடமாவது சொல்லி அழவேண்டும் போல இருக்கும். இதுவரை அது நினைப்போடு போனதே தவிர நான் யாரிடம் அப்படிச் செய்தது இல்லை. வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை.  

            இதை அவளிடமே கேட்டுவிடலாம் தான் என்று யோசித்து இருந்தேன். அவளின் பதில் என்னவாயிருக்கும் என்பதை ஒருகணம் யோசித்துப் பார்த்தேன். எதையும் முடிவாக யூகிக்க முடியவில்லை. ஒரு பெண்ணிடம் சென்று எதற்காக என்னிடம் மட்டும் நெருங்கி பழகுகிறாய் என்று கேட்பது எனக்கும் முற்றிலும் புதிய விஷயம். ஏன் ஒரு பெண்ணிடம் பழகுவதே இது முதல்முறை. இதுவே காரணமா இந்த மாதிரி கேள்விகள் தோன்ற?

            ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கேட்டுவிட்டேன். “ஏன் என்னிடம் கூட நீ ஒரு எல்லையை வைத்துக்கொண்டு பழகுகிறாய்” என்று.

            “பொதுவாகவே பெண்களே அப்படித்தான் முதலில் எப்போதும் ஒரு எல்லையை வகுத்துத்தான் பழகுவார்கள். இதை எச்சரிக்கை உணர்வு என்று வைத்துகொள்ளேன்”

            “என்னிடம் என்ன எச்சரிக்கை உணர்வு உனக்கு? நான் என்ன செய்துவிட போகிறேன் உன்னை?”

            “அதான் சொன்னேனே உன்னிடம் மட்டும் இல்லை பொதுவாக என்று.”

            “ம்ம் சரி என்னமோ இதெல்லாம் எனக்குப் புதிது தெரியாது” என்றேன்.

            “ஏன் திடீர்னு இந்தக் கேள்வி கேட்டாய்? இத்தனைக்கும் நான் உன்னிடம் அப்படி ஒன்றும் பழகவில்லையே?” என்றாள்.

            “இல்லை இவ்வளவு நாள் ஆகியும் இதுவரை அலுவலக விசயங்களைத் தவிர எதுமே பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை. அதான் கேட்டேன்.”

            “நீயும் கேட்கவவில்லை நானும் சொல்லவில்லை” என்றாள் சிரித்துகொண்டே  

            “இல்லை அதை நானாகக் கேட்டால் ஏதாவது நினைத்துகொள்வாய் என்றுதான் கேட்கவில்லை” என்றேன்.

            “நானாகச் சொன்னால் நல்லா இருக்காதுன்னுதான் நான் சொல்லவில்லை” என்றாள் சிரித்துகொண்டே.

            “சரி கேட்கிறேன் இப்போது சொல் என்றேன்” கொஞ்சம் சமாளித்துக்கொண்டு சொன்னாள். அவளின் குடும்பம் பற்றி அவள் கடந்து வந்த பாதையைப் பற்றி. அதைச் சுருக்குகிறேன். அப்பா கேரளவில் ஒரு அரசு ஊழியர். அம்மா வீட்டில் இருக்கிறார். ஒரு தம்பி படிக்கிறான். இவள் படித்துமுடித்து வடஇந்தியாவுக்கு வேலைக்குப் போகிறேன் என்றவுடன் கொஞ்சம் தயங்கித்தான் அனுமதித்து இருக்கிறார்கள். வீட்டுக்கு ரெம்ப செல்லப் பிள்ளை, நன்றாகப் படிப்பவள்.

            கல்லூரியில் படிக்கும்போது ஒருவனால் முதலில் காதலிக்கப்பட்டு இப்போது இவளும் அவனைக் காதலிக்கிறாள். வீட்டுக்குத் தெரியாது. அவன் கேரளாவில்தான் உயர்படிப்பு படிக்கிறான். வெறும் தொலைபேசி உரையாடல்தான் இவர்களுக்கு ஒரே  சந்தோசம்.

            “நீ காதலிக்கிறாய் அதனால்தான் யாருடனும் நெருங்கிப் பழகவில்லையா? என்று கேட்டேன்.

            “இதுக்கும் நான் பழகுவதுக்கும் சம்பந்தம் இல்லையே, முதலில் இந்தச் சந்தேகம் எல்லாம் எப்படி உனக்கு வருகிறது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை என்றாள். அதுக்குப்பிறகு வேறெதுவும் பேசவில்லை.

            வந்த நாட்களில் சொந்த விசயங்களைப் பற்றியும் பகிர்ந்தோம். இன்னும் நெருக்கமாக இதுவும் ஒரு காரணமாக இருந்தது. முதலில் சொன்னபடி எனக்கு இது முதல் முறை ஒரு பெண்ணுடன் பழகுவது என்பதானால? ஒருவேளை எதிர்பாலினம் என்ற முறையில் அவளிடம் அதிகம் ஈர்க்கபட்டேனா? அல்லது இதுவரை இல்லாமல் இப்போது கிடைத்திருக்கும் ஒரு பெண்ணின் பழக்கமா தெரியவில்லை.

            எது நடந்தாலும் அவளிடம் நான் சொல்லவேண்டும் அல்லது அவள் என்னவென்று என்னிடம் கேட்கவேண்டும் அதேபோல் அவளும் எல்லா விசயத்தையும் என்னிடம் பகிரவேண்டும் என்று ஒருவித உள்ளுணர்வு. இதை ஒருவித கண்டிப்பான ஆசை என்று கூட வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்படித் தவறிய நேரத்தில் எதோ போல இருந்தது. கோபம் வந்தது.

            முடிந்தவரையில் அவள் இதைப் புரிந்துகொண்டவளாக என்னிடம் பழகினாள். சில நேரங்களில் அவளுக்கு இஷ்டம் இல்லை என்றாலும் நான் வருத்தப்படுவேன் என்பதற்காக எனக்கு என்ன ஆனது அல்லது அவளுக்கு என்ன நடந்தது என்பதைச் சொல்லுவாள். அவள் எந்த மனநிலையில் சொல்லுகிறாள் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. எனக்காகவே இதை அவள் செய்ததாலோ என்னவோ அவளின் நெருக்கம் இன்னும் வேண்டும் எனத் தோன்றியது. இதுவரை எந்தப் பெண்ணும் எனக்காகச் செய்யாதது.

            மற்றவர்களிடம் அதிசீக்கிரம் அவள் பேசாதது, எதையும் வெளிப்படையாகச் சொல்லாத நிலைமையை வைத்து அவளை அதிகம் திமிர்பிடித்தவள் என்றே அறிந்து இருந்தனர். உண்மையில் அது திமிர் இல்லை ஒருவித அமைதி அல்லது பிரச்சினைகளில் இருந்து தனித்து இருத்தல் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். தவிர அவள் மன அளவில் மென்மையானவள். நிறைய அழுவாள். ஏன் படம் பார்க்கும்போது, காதலர்கள் பிரியும்போது அல்லது சேரும்போது கண்டிப்பாக இவள் கண்களில் கண்ணீர் இருக்கவே செய்யும்..

            யாரிடமும் உங்களால் அவ்வளவு சீக்கிரம் அழமுடியாது நெருங்கிய உறவுகளிடம் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும். யார் நம்மைப் புரிந்தவர்கள் முக்கியமாகக் கண்ணீரின் வலியை உணர முடிந்தவர்கள் இவர்களிடம் அழாமல் இருந்தால்தான் தவறு. அவள் என்னிடம் அழுது இருக்கிறாள். பல விசயங்களுக்காக. இதற்கு அர்த்தம் அவள் பிரச்சினைகளை எல்லாம் என்னால் தீர்த்து வைக்கமுடியும் என்பதற்காக இல்லை. நான் அவளின் மேல் வைத்திருக்கும் அளவுகடந்த அன்பு, பாசத்திற்காக.

            எவ்வளவு அன்பு, பாசம் என்று உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுமானால் ஒரு சம்பவத்தில் விளக்கமுடியும். ஒருகட்டத்தில் நான் அவளின் மீது வைத்திருக்கும் அளவுகடந்த அன்பை எப்படிப் புரிந்தாளோ தெரியவில்லை,

            “உன் நடவடிக்கையில் மாற்றம் இருக்கிறது அதைப்பற்றி பேசிப் புரிந்துகொள்வது நல்லது என்று நினைக்கிறேன்” என்றாள்.

            “அப்படி என்ன வித்தியாசம்?” என்றேன் கொஞ்சம் பயத்தோடு காரணம் இதுவரை அவள் இந்த மாதிரி பேசியதில்லை.

            “நான் ஏற்கனவே ஒருவனைக் காதலிக்கிறேன் என்பது உனக்குத் தெரிந்த விஷயம், அப்படி இருந்தும் நீ இப்படி நடந்து கொள்வது கொஞ்சம் சங்கடமாக இருக்கிறது” என்றாள்.

            “நான் எப்படி நடந்து கொண்டேன்?” என்றேன் புரியாத ஒருவித தயக்கத்தோடு.

            “நான் நினைக்கிறன் உனக்கு என்மேல் காதல் வந்துவிட்டது என்று”

எனக்கு பயம் மற்றும் சங்கடத்தில் முகம் வேர்த்துப் போனது. உண்மையில் அந்தவித எண்ணம் என்மனதில் எப்போதுமே தோன்றியது இல்லை. அவளும் என்மீது அளவுகடந்த பாசம் வைத்து இருக்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதனால் எனக்கிருக்கும் ஒரே பெண்தோழி மேல் நானும் அதிக அக்கறை செலுத்தியவிதம் அவளை இப்படி யோசிக்க வைத்து இருக்கிறது.

            “எதைவைத்து இப்படிச் சொல்லுகிறாய்?” என்றேன் சமாளித்துக்கொண்டு.

            “இல்லை எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. இது வளராமல் இருக்க ஒருமுறை மனம்விட்டுப் பேசிப் புரிந்து கொள்வது நல்லது அதுக்குத்தான் கேட்டேன்” என்றாள்.

            “நான் உனக்கு எப்படிப் புரியவைப்பேன், உண்மைக்கே அந்த விதத்தில் உன்னோடு பழகவில்லை” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கு இருந்து சென்று விட்டேன்.

            வந்த நாட்களில் என்னுடன் சேர்ந்து இருந்தாலும் நாங்கள் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. இப்படியே மூன்று அலுவலக நாட்கள் கழிந்த பின்னர் அவளைத் தனிமையில் சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது.

            நான்தான் கேட்டேன் முதலில் “ஏன் பேசமாட்டேன் என்கிறாய்?” என்று.

            “நீதான் பேசாமல் இருந்து நான் சொன்னதை உண்மை என நிருபித்துவிட்டாயே” என்றாள்.

            “அய்யோ உண்மைக்கே அந்தக் காரணத்திற்காக நான் பேசாமல் இல்லை, நீ என்னைப்பற்றி அப்படி நினைத்த பிறகு நான் எப்படி உன்னோடு பேசமுடியும் சொல்லு?”

            “இதிலென்ன இருக்கு நீதானே சொல்லுவே எப்போதும் எதுவாக இருந்தாலும் மனதிற்குள் வைத்து சண்டை போடாமல் வெளிப்படையாகப் பேசித் தீர்த்துக்கொள்ளவேண்டும் என்று அதான் கேட்டேன்” என்றாள்.

            ஆம் இந்த விசயத்தை அவளுக்கு நான்தான் கற்றுக்கொடுத்தேன் எதையும் மனதில் வைக்காமல் வெளிப்படையாக என்னிடம் பேசவேண்டும் என்று. நானும் அப்படியே இருப்பேன் என்பதால். அவள் முதலில் தயங்கினாலும் நான் பேசினதால் அவளும் தொடர்ந்தாள். இதனால் எங்களிடம் எப்போதுமே சண்டை இருந்ததில்லை. எந்த விஷயம் பிரச்சினையாக இருக்கிறதோ அதை அப்படியே பேசி விவாதித்து நீ இனிமேல் இப்படிச் செய்யாதே நானும் அப்படி செய்யமாட்டேன் என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்து அதை அத்தோடு முற்றுபுள்ளி வைப்போம்.

            “நல்லவேளை கேட்டாய் கேட்காமல் மனதிற்குள்ளேயே வைத்து என்னை வெறுக்காமல் போனாயே” என்றேன்.

            மௌனமாயிருந்தாள். எனக்கும் அந்த நிலைமை என்னவோ போல் இருந்தது. எப்படி என் நிலைமையை அவளுக்கு விளக்கப் போகிறேன்? அவளின் நட்பையும் அன்பையும் பிரிய எந்த ஒரு காரணமும் இடையில் இருக்கக்கூடாது என்று எண்ணியவன் இப்போது இந்த சமாளிக்கமுடியாத ஒரு பிரச்சினையில் மாட்டிக்கொண்டு இருக்கிறேன். எனக்குக் காதல் அனுபவம் இல்லை. ஆனால் காதலித்த நண்பர்களின் பழக்கம் இருந்ததால் டெல்லி காதல் என்னவென்று எனக்குக் கொஞ்சம் பரிச்சியம். காதலைச் சொன்ன ஒரு வாரத்தில் அந்தப் பெண்ணைக் கட்டிலுக்குக் கொண்டு போகத் துடிக்கும் நண்பர்கள். அதையும் வெற்றிகரமாக நடத்திவிட்டு மார்தட்டிக்கொள்ளுவார்கள். இந்தவிதத்தில் அவளை ஒருபோதும் சிந்தித்ததுகூட கிடையாது. ஒருவேளை இந்த அளவு கடந்த அன்பை அவள் காதலின் தொடக்கமாக எடுத்துக்கொண்டு இருக்கலாம். ஆனால் இது அவளின் பிரதிபலிப்பு என்று அவளுக்கு ஏன் புரியமறுக்கிறது என்பதுதான் என் கேள்வி. 

            ஏற்கனவே அவளிடம் சொல்லி இருக்கிறேன். முதன்முறை என்வீட்டைத் தவிர்த்து ஒரு உறவில் இந்த அன்பையும் பாசத்தையும் உன்னிடம் காண்கிறேன், உண்மையில் இந்த உறவு கிடைக்க நான் எதோ செய்து இருக்க வேண்டும். இப்படி இருக்கும் ஒரு உறவிடம் நான் எப்படி அன்பை காட்டாமல் இருக்கமுடியும்? 

            இதுவரை எங்களின் உறவைப்பற்றி என்னிடம் கேட்டவர்கள் அல்லது பேசிக்கொண்டவர்களின் பேச்சுக்கும் இவள் கேட்ட கேள்விக்கும் நிறைய வித்தியசம் இல்லை என்றே தோன்றியது. மனதிற்குப் பிடித்த ஒரு பெண்ணின் மீது அளவுகடந்து அன்பு வைப்பவன் கண்டிப்பாக அவனுடைய காதலனாக மட்டுமே இருக்க முடியும் என்று நினைத்து இருப்பாளா? அல்லது ஒரு ஆண் இவ்வளவு நெருக்கமாகப் பழகும்போது அடுத்து அவன் எதுக்கு முயற்சிப்பான் என்று எண்ணிப் பெண்மைக்குரிய எச்சரிக்கை உணர்வின் பிரதிபலிப்பா?

            அவள் எந்தக் காரணத்திற்காக அந்தக் கேள்வியை அல்லது சந்தேகத்தைக் கேட்டாள் என்பது தெரிந்தால் ஒழிய என்னால் அவளுக்கு மனநிறைவான பதிலை அளிக்கமுடியாது. எனக்கிருக்கும் ஒரே கவலை எந்த ஒரு காரணத்திற்கும் அவள் என்னைவிட்டுப் பிரிந்து போகாமல் இருக்கவேண்டும். என்மீது தவறு இருப்பதாக அவள் நினைத்துக்கொண்டால் கூட மன்னிப்பு கேட்டு அவளை சமாதனபடுத்த தயராக இருந்தேன்.  

            ஒருவழியாக அவளிடம் முடிந்தவரை அமைதியாக எடுத்துச் சொன்னேன். இருவருமே கண்களைப் பார்த்துகொள்ளவே இல்லை. சொல்லி முடித்தபிறகு,

            “அந்த மாதிரி இல்லாதவரைக்கும் பிரச்சினை இல்லை, அப்படி இருந்தால் இவ்வளவு நாளாக நீ என்மீது காட்டிய அக்கறைக்கு இதுதான் அர்த்தம் என்று எண்ணி என்னால் அழமட்டும்தான் முடியும் வேறொன்றுமில்லை” என்றாள்.

            பதிலுக்கு நான் ஏதும் சொல்லவில்லை. அவளும் ஒன்றும் சொல்லாமல் எழுந்து போய்விட்டாள். அடுத்துவந்த நாட்களில் அதிகம் பேசவில்லை. இருவருக்குமே கொஞ்சம் தயக்கமாக இருந்தது. உண்மையில் காரணம் இல்லை. 

            ஒருமுறை தொலைபேசியில் அழைத்திருந்தவள் அவளின் காதலை வீட்டுக்கு சொல்லபோய் அம்மா முடியாது வேண்டாம் என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள். இன்னும் அப்பாவிடம் சொல்லவில்லையாம். அவன் இல்லாமல் வாழமுடியாது அவன் வீட்டில் ஒரு பெரிய சண்டைக்கு பிறகு சம்மதம் வாங்கி இருக்கிறான். எனக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை. இன்னொருமுறை பேசிப்பார்க்கச் சொன்னேன். அம்மாவிடம் சம்மதம் வாங்கி அவர்களின் மூலம் அப்பாவிடம் அணுக முடிவெடுத்து இருந்தாள்.

            அம்மாவிடம் பேசியபோது அவளை ஊருக்குவரும்படி அழைத்து இருக்கிறார்கள். வந்து நேரடியாக அப்பாவிடம் பேசலாம் என்பது அம்மாவின் அனுமானம். ஒருவாரம் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு ஊருக்குப்போய் வந்தாள். என்னவென்று கேட்டேன்..

            “ஒரு பெரிய பிரச்சினைக்கு பின் சம்மதித்தார்கள், ஆனால் இருக்கும் சொந்தங்கள் தான் பெரிய பிரச்சினை செய்தார்கள் என்றாள். ஒருவருடத்திற்குள் திருமணம் செய்ய உத்தேசித்து இருக்கிறார்கள்.” என்றாள்

 .

            “ரெம்ப சந்தோசம் எப்படியோ நீ நினைத்ததைச் சாதித்துவிட்டாய்?” என்றேன்.

            “அப்படி இல்லை எப்படியாவது அவனோடு சேர்ந்து வாழவேண்டும்” என்றாள்.

            அதுக்குபிறகு மீண்டும் பழையபடி நாங்கள் பழகினோம். அந்தத் தருணத்தில் அவளே சொன்னாள், அவள் காதலன் கூட இவ்வளவு பாசமாகப் பழகுவதில்லை அதனால்தான் அப்போது அப்படி அந்தக் கேள்வியைக் கேட்கவேண்டியதாகப் போய்விட்டது என்றாள் இப்போது எப்படி இதைச் சொல்கிறாய் என்று கேட்டதற்கு “நான் என் திருமணம் என்று சொல்லியும் இன்னும் நீ அதே நிலையில் இருப்பதைப் பார்த்தவுடன்தான் நீ அப்போது சொன்னதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது” என்றாள். மனதுக்குள் சந்தோசம் இப்போது புரிந்தாளே என்று.

            காற்றில் வேகமாக அடித்துச்செல்லும் காகிதம்போல வாழ்க்கை போனதில் அவளுக்குத் திருமணம் முடிந்து, அவள் ஊரிலேயே ஒரு அரசாங்க வேலை கிடைத்து அங்கு போய் இருந்தாள். முதல் தோழிக்குப் பிறகு இரண்டாவது பெண்ணாக என் வாழ்க்கையில் வந்தது மனைவிதான். திருமணத்திற்கு அவளால் வரமுடியவில்லை. மேலே நடந்தவற்றை எல்லாம் என் மனைவியிடம் சொல்லி இருந்தேன். 

            அவளுக்கு ஒரு சந்தோசம் நான் மிக அன்பானவன். அவள் அதிகப் பொறுமையானவள். அதிகபட்சமாக அழுது மட்டுமே என்னைக் காயபடுத்துவாள். திருமணத்திற்கு பிறகு வாழ்க்கை நிறைய மாறும் என்று நான் நினைத்ததை அவள் பொய்யாக்கினாள். என்னை அவளுக்காக எந்த விசயத்திலும் மாறுவதை அவள் விரும்பவில்லை. அருமையான காலங்கள் அவை.

            இப்போது எனக்கு வயது 53. இன்னும் என் தோழி தொடர்பில் இருக்கிறாள். அதே கேரளாவில். என்னுடனும் மனைவியுடனும் பேசுவாள் அலைபேசியில். தமிழ்நாடு வந்தால் வரும்படிச் சொல்லுவாள். மனைவியுடன் பேசும்போது நீங்கள் ரொம்பக் கொடுத்துவைத்தவர் என்று சொல்லி என்னைப் பற்றி அதிகமாகச் சொல்லி இருக்கிறாள் போல. உலகில் அவள் அதிகம் மதிக்கும் ஆண் நானாம். மனைவி இப்போதும் சொல்லிச் சிரிப்பதுண்டு.

            டெல்லி அருகே இருக்கும் பரிதாபாத் என்னுமிடத்தில் கடைசிக் காலங்களைக் கழித்துக்கொண்டு இருக்கிறோம். அதிகபட்சமாக நாங்கள் செய்யும் வேலை என்றால் அருகில் இருக்கும் பூங்காவுக்குச் சென்று நடைபயிற்சி செய்வதே. அங்கு செக்டார்களாகப் பிரித்து வீடு கட்டியிருப்பார்கள். ஒவ்வொரு செக்டார்க்கும் ஒரு பூங்கா, ஒரு பெரிய மார்க்கெட் இருக்கும். என்னைப் பொறுத்தவரையில் இறுதிகாலத்துக்கு இந்தமாதிரியான இடம் மிகப் பொருத்தமானது.

            இவ்வளவு நினைவுகளையும் நினைக்கவைத்த அந்தச் சருகு இன்னும் காற்றில் உருண்டுகொண்டே இருந்தது. பக்கத்துவீட்டிற்குப் பேச சென்ற மனைவி வரும்வரை நான் பூங்காவில் உட்கார்ந்து இருக்கும்போதுதான் கிழே கிடந்த சருகைக் காற்று தனது போக்கில் அடித்து உருட்டியது. அந்தச் சருகால் ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லை. அதுக்குள் ஈரம் இல்லை. ஆம் ஈரம் இருந்திருந்தால் அது மரத்தில் இருந்து இருக்கலாம். ஒருவிதத்தில் நாமும் இப்படித்தான். மனதில் அன்போ பசாமோ இல்லையென்றால் என்னதான் வசதி வாய்ப்பு இருந்தும் காலத்தில் அடித்து செல்லப்படும் ஒரு சருகுபோலதான். அதுபோகிற போக்கில்தான் போகவேண்டும். வாழ்க்கையில் ஒட்டிக்கொள்ள வாய்ப்பு இல்லை. நானும் சருகு இல்லை என்பதை என் பெற்றோர் தவிர எனக்கு உணர்த்தியவர்கள் என் மனைவியும், தோழியும்தான். அதே இடத்தில் இன்னொருமுறை உட்கார்ந்து இருக்கும்போது வேறு எதாவது எனக்குப் பழையவற்றை உணர்த்தினால் இதைப்போலவே சொல்லுவேன். இந்த வயதில் வேற என்ன வேலை இருக்கிறது எனக்கு இதைவிட. எப்போதும் காற்றில் அடித்துச்செல்லபடும் ஒரு சருகாக நான் விரும்பவில்லை.

அவர்களும் அப்படித்தான் -1

முந்தையப் பகுதியின் கதை "அவர்களும் அப்படித்தான்"

  
       “அப்போ கணவன் மனைவி இல்லேன்னா திரும்பி பூமிக்கு அனுப்பிருவிங்களா என்ன?”என்றேன் சந்தோசம் கலந்த குரலில்.

   “கண்டிப்பாக இல்லை, ஒருமுறை இங்கு வந்துவிட்டால் திரும்பி நானே போய் விட்டால்தான் உண்டு”

“இருந்தாலும் நாங்கள் கணவன் மனைவி இல்லையே?”


“அதான் எதோ சொன்னியே காதலி என்று பின்னே அது என்ன உறவு?”

  “அது வேறு திருமணத்துக்குப் பிறகுதான் மனைவி உறவு வரும் இப்பொது வெறுமனே நாங்கள் இருவரும் காதலிக்கிறோம். இனிதான் திருமணம் செய்ய வேண்டும்.”

“அப்போ காதலின்னா திருமணத்துக்கு முன்னாடி ஒரு பெண்ணை தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு சடங்கா உங்கள் இனத்தில்?”

  “அது எதுக்கு உனக்கு இன்னும் எவ்வளவு நேரத்தில் உங்கள் சோதனை கிரகம் வரும் அங்குப்  போய் விட்டபிறகு உன்வேலை முடிந்தது அவ்வளவுதானே?” கொஞ்சம் விரக்தி கலந்த கோபத்தில் கேட்டேன்.

“இதோ வந்து விட்டது சில நிமிடங்களுக்குள் நீ இறங்கலாம்”

அவளைப் பார்த்தேன் அங்கு நடப்பவைக்கும் அவளுக்கும் எந்தச்  சம்பந்தமும் இல்லையென்பது போல உட்கார்ந்துகொண்டு எங்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னாச்சு ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கே?”

“ஒண்ணுமில்ல” என்றாள் சோகமாக

“உடம்புக்கு ஏதும் பண்ணுதா? இந்த இடம் ஒத்துக்கலயா என்ன?”

‘அதெல்லம் ஒண்ணுமில்ல விடு”

“அப்போ ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கே?”

“பின்னே இங்கே வந்து சந்தோசமா இருக்கச் சொல்றியா என்ன?”

   என்னிடம் பதில் இல்லை. அவள் சொல்வது சரிதான், நாங்கள் இருக்கும் நிலையில் நானும் கவலைப் பட்டுத்தான் ஆகவேண்டும். ஆனாலும் என்னிடம் இருந்த கொஞ்ச விளையாட்டுத்தனமான குணம் இந்தப்  பயணத்தையும் ஒருவாறு ரசிக்க வைத்து இருக்கிறது. உண்மையில் அந்த விமானத்தில் ஏறும்போது இருந்த கவலையான, பயம்கலந்த மனநிலை இப்போது எனக்கு இல்லை.அந்த புதிய விண்கலம், அது இயங்கும் விதம், அந்த வேற்றுகிரகவாசி,எல்லாமே புதிய ஆர்வம் கலந்த விசயாமாகப்  பட்டதால் எனக்குள் இந்த மாற்றம். ஆனால் அவள் இன்னும் அதிக கவலையாக இருந்தாள். என்னுடன் பேச விருப்பமில்லை அவளுக்கு.

இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அது..

“என்ன சொல்கிறாள் உன் காதலி?” என்றது

“அது உனக்குத் தேவையில்லை.” என்றேன்

   “உனக்குத் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன், நீங்கள்  ஏதும் சொல்லாமல் என்னால் உங்கள் மனதில் உள்ளவற்றை அறியமுடியும் என்று?”

“அப்போ அப்படியே அறிஞ்சிக்கோ”

“இப்போ என்ன உன் காதலி என்ன நினைக்கிறாள் என்பது உனக்குத்  தெரிய வேண்டும் அவ்வளவுதானே?”

  நான் ஏதும் பதில் சொல்லாமல் கொஞ்சம் ஆச்சரியத்துடன் அதன் முகத்தைப் பார்த்தேன். என்னில் இருந்த அதே அளவு ஆச்சரியம் அவளிடமும் இருந்தது. அவளும் அதன் முகத்தையே பார்த்தள் என்ன சொல்லப் போகிறது என்று.

  “சொல் சொல்லட்டுமா? உங்களின் அனுமதி இல்லாமல் ஒருவரின் மனதை ஒருவருக்கு வெளிப்படுத்துவது எனக்கு நாகரிகமாக இல்லை அதான் உன்னிடமே அனுமதி கேட்கிறேன்” என்றது

“சொல்” என்றேன் தயக்கமாக

    “இப்போது மட்டுமில்லை இந்த விண்கலத்தில் ஏறியதில் இருந்தே அவளின் மனதில் ஒரே எண்ணம்தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது, அதுவும் முழுதும் உன்னைப்பற்றித்தான். உன்மீது அளவுகடந்த பாசம் வைத்திருக்கிறாள் போல, இந்த பயணம் அவளது பல கனவுகளை சிதைத்து இருக்கிறது. அதில் முக்கியமாக உன்னோடு சேர்ந்து சந்தோசமாக வாழும் ஒரு வாழ்க்கை. நிறைய கனவுகள் அவளுக்கு எல்லாவற்றையும் ஒருமுறை நினைத்துப்பார்த்து நிறைவேறாத ஒரு முடிவில் மனதில் தானே அதனை அழித்துக்கொண்டு இருக்கிறாள்.”

   அவளைப் பார்த்தேன் கிழே பார்த்தபடி கண்களை பார்க்க மறுத்தாள். தொண்டையில் எச்சில் விழுங்கும் அசைவைத் தவிர வேறொரு எந்த அசைவும் இல்லை. அழுகப் போகிறாள் என்பது தெரிந்தது.

  “இன்னொரு விசயம் உன் காதலி என்னிடம் இருந்து எப்படித்  தப்பிக்கலாம் என்றெல்லாம் யோசித்து நான் எப்படி இந்த விமானத்தை இயக்குகிறேன் என்பதைத்  தொடக்கத்தில் இருந்தே கவனித்துக் கொண்டு இருக்கிறாள். இதுக்கும் காரணமும் நீதான். நான் சொன்னது போல உன்னுடன் வாழ வேண்டும் என்ற அதீத ஆசையே அவளை இவ்வாறு செய்தத் தூண்டியுள்ளது, ஆனால் அது வெறுமனே மனதில் இருக்கிற வரையில் உங்கள் இருவருக்கும் எந்தப்  பிரச்சினையும் இல்லை. செயல்படுத்த முயன்றால் நீங்களே உங்களின் அழிவைத் தேடும் ஒரு முயற்சி.

  “இப்ப மட்டும் என்ன நாங்க இங்கே சந்தோசமாக வாழவா போகிறோம் இல்லன்னா நீதான் எங்களை சந்தோசமாக வாழவைக்கப் போறியா?”

   “இங்கு உங்களுக்கு எந்தப்  பிரச்சினையும் இல்லை மரணம் வரையில் உங்கள் இஷ்டம், எப்படி வேண்டுமானலும் வாழலாம். அதுவும் சுதந்திரமாக நீங்களே உங்களுக்கு ஏதாவது ஒரு கட்டுப்பாட்டையோ விதிகளையோ ஏற்ப்படுத்தாதவரை”

   எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை. முன்புபோல அதனுடன் பேசும் ஆர்வமும் இல்லை. எல்லாமே எனக்கு கொஞ்சம் மறினதுபோல இருந்தது அவளின் கவலைகளைக்  கேட்டதில் இருந்து.

    அவளைப் பார்க்க எனக்குள் ஏதோமாதிரி இருந்தது.ஊரில் இருந்தக்  காலத்தில் அப்படியொன்றும் என்னுடன் பேசியதில்லை எதிர்காலத்தைப் பற்றி. ஏன் அன்பைக்கூட வெளிப்படையாகக்  காட்டியது இல்லை. மௌனம் அல்லது வெட்கம் இந்த இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றை அணிந்து மறைத்தே வைத்தாள். நான்தான் அவளைக்  காதலிக்கிறேன் என்ற பெயரில் அதிகமாகத்  தொந்தரவு செய்து இருக்கிறேன்.

    அவள் பேச இயலாதத் தருணங்களில் புரிந்துகொள்ளாமல், என்மேல் உனக்கு காதல் இல்லை ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லி அவளை அழவைத்து இருக்கிறேன். அப்படியிருந்தும் மறுபடியும் அவளே என்னிடம் வரும் காரணத்தை இப்போது புரிந்துகொள்ள முடிந்தது என்னால்.

 இந்த சிந்தனைகள் மனதில்  இருக்கும்போது......

    விண்கலம் ஒருசிறிய அதிர்வுகளுடன் சிறியச்  சத்தத்தை எழுப்பியது. பயம் கலந்தப்  பார்வையில் இருவருமே அந்த உருவத்தைப்  பார்க்க...

   “அந்தக்  கிரகம் வந்துவிட்டது இறங்குவதுக்கு முன் இந்தக்  கிரகத்தின் தட்பவெட்ப நிலைக்கு உங்களின் உடம்பை கொண்டுவரவேண்டும்” என்று சொன்னபடி இருக்கையில் இருந்து இறங்கிய அது தள்ளியிருந்த பொத்தான்களை தட்டியது.

“எங்களை இறக்கிவிட்டவுடன் உன் வேலை முடிந்ததா? தனியாக விட்டுவிட்டு போய்விடுவாயா?” என்றேன்

   “இல்லை உங்களுக்கு இந்த கிரகத்தைப் பற்றி சில அடிப்படைத் தகவல்களை சொல்லிவிட்டு சிலகாலம் உங்களைக்  கண்காணிக்கும் பணி  எனக்கு உண்டு” என்றது.

இப்பொது அந்த விண்கலத்தில் குளிர் பரவி, வெளிச்சம் மங்கிய நிலையில் பூமியின் மாலை நேரம் போல இருந்தது.

  வெளியே போகலாம் என்று சொன்னபடி கதவைத்திறந்து விட சிறிய சப்தத்துடன் திறந்த கதவின் வெளியே இருந்து சில்லென்று காற்று எங்களின் மீது மோதியது.

   அங்கேயும் கொஞ்சம் இருட்டுதான். குளிர்ந்தக்  காற்று பட்டவுடன் இதுவரையில் விண்கலத்தில் இருந்த எங்களின் கண்களில் கொஞ்சம் கண்ணீர் வழிந்தது. அதுதான் முதலில் இறங்கியது.தொடர்ந்து நான் இறங்கினேன்.என் கையை அவள் பிடித்துக்கொண்டு பின்னால் வந்தாள்.

    இறுக்கமில்லாத சாம்பல் போன்ற மண்ணில் கால் பதிய நடந்தோம். காற்று திசை மாறாமல் ஒரே சீராக வீசுவது போல இருந்தது. அங்கு நிலவுவது இரவா பகலா என்பதை அறிய வானத்தைப்  பார்த்தேன், வெள்ளிகள் தூரத்தில் மினுங்கின. இரவாக இருக்கலாம்.ஆனாலும் கொஞ்சம் வெளிச்சமாகவே இருந்தது. ஒருவேளை இப்போதுதான் அந்தக் கிரகத்தின் நட்சத்திரம் நாங்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கடந்து போய் இருக்கலாம்.,

அது ஒரு இடத்தில் நிற்க நாங்களும் நின்றோம் சுற்றிப் பார்த்தது அது.

“இங்குப்  பக்கத்தில் நீங்கள் தங்குவதுக்கு எல்லா காரணிகளும் சரியாக இருக்கும்படி ஏதாவது இரு இடத்தைப்  பார்க்கவேண்டும்” என்றது

“அப்போ நீ எங்க தங்குவே?”

“என் விண்கலத்தில்”

“அப்போ நாங்கள் மட்டும் ஏன் வெளியில் தங்கவேண்டும்?”

“மறந்துவிட்டியா நீங்கள் இனிமேல் இங்குதான் இருக்க வேண்டும்”

   சொன்னவுடன் ஒரு திசையில் நடக்க ஆரம்பித்தது. அது என்ன திசை என்று யூகிக்க முடியவில்லை. அதுக்கு அந்தக் கிரகம் தனது நட்சத்திரத்தைச் சுற்றும்   ஒரு சுழற்சியைப்  பார்த்தால் போதும், நமது பூமியைப்  போல உதிக்கும் திசை கிழக்கு என வைத்துக் கொண்டால் மற்ற திசைகளைக் கணிப்பது எளிது.ஆனால் எங்கு தேடியும் நிலவு இல்லை. அவள் மட்டும் நல்ல மன நிலையில் இருந்தால் இந்நேரம்..

இங்கு நிலவு இல்லை- ஆனால்
நீயிருக்கிறாய் எனக்கு..

   என ஏதாவது மொக்கையாக ஒரு கவிதையைச் சொல்லி அவளைச் சந்தோசப்படுத்தி இருப்பேன். இப்போது அவள் இருக்கும் நிலைமையில் இதைச்  சொன்னால் என்னை விட்டுவிட்டு அந்தக்  கிரகத்தில் தனியாக கிளம்பினாலும் கிளம்பிவிடுவாள்.

    தூரத்தில் அடர்ந்த காடுகள் போல இருந்ததன. ஆனாலும் இதுவரையில் தரையில் சிறு செடிகளோ புற்களோ தென்படவில்லை. அது அந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தது. மரங்கள் அசையவில்லை அங்கு நிலவிய வீசி அடிக்கும் காற்றிலும். அருகில் நெருங்கியிருந்தோம். அவள் அந்தக் காட்டை மட்டும் பார்க்காமல் எல்லாபக்கமும் சுற்றிச் சுற்றி பார்த்துக் கொண்டேதான் இருந்தாள். எதுவும் பேசவில்லை இன்னும். அது எங்களை வழிநடத்த அதன் பின் இருவரும் சென்று கொண்டு இருந்தோம். கொஞ்சம் அருகில் போனபோதுதான் தெரிந்தது எந்த மரத்திலும் இலைகள் இல்லை என்று. வெறுமனே கிளைகளோடு மரம் நின்று போயிருந்தது. அங்கு காற்று வீசும் சப்தம் தவிர வேறு எந்த சப்தமும் இல்லை. சிறு பூச்சிகள், பறவைகள் என எந்த ஜீவனும் இருப்பதாக அறிகுறிகள் இல்லை.

அது ஒரு இடத்தில் நின்றது. சுற்றியும் பார்த்துவிட்டு..

“இப்போதைக்கு இந்த இடம் எனது தேர்வு உங்களுக்கு” என்றது.

“இப்படியேவா தங்குவது?”

  “இல்லை நான் உங்களுக்கு கூடாரம் அமைத்துத் தருவேன். அதுக்குத்  தேவையான பொருள்களை விண்கலத்துக்குச் சென்று எடுத்துவருகிறேன் நீங்கள் எங்கும் நகராமல் இங்கேயே இருங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தது.

   அது போகும்வரை அதனையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்த நாங்கள் திரும்பி மரங்களுக்குள் பார்வையைச்  செலுத்தினோம். கொஞ்சம் உயரமான மரங்கள் நமது பூமியில் தென்னை மரங்களுக்கு இடையில் கிளைகள் முளைத்தால் எப்படி இருக்கும் அது மாதிரி. பார்த்ததில் எல்லா மரங்களும் ஒரே ரகம் இல்லை என்பது தெரிந்தது.

  அவள் தரையில் உட்கார்ந்தாள். நானும் சற்றுத்தள்ளி அமர்ந்தேன். அவளைப் பார்க்கவில்லை. தலையைக்  கவிழ்த்து முனங்கால் மீது வைத்து எதையும் பார்க்க இஷ்டம் இல்லாதது போலத்  தன்னை வெளிப்படுத்தினாள்.

“ஏன் பேசமாற்றே?”

தலை நிமிர்ந்தவள் “என்ன பேச?”

“என் மீது என்ன தப்பு இருக்கிறது எல்லாமே எதோ நடப்பது போல நடந்து கொண்டிருக்கிறது”

“நான் உன்மீது தப்பு என்று எப்போ சொன்னேன்?”

“பின்னே ஏன் இப்படி பேசாமல் கொல்கிறாய்?”

  “நடப்பது எப்படியோ நடந்துவிட்டுப்  போகட்டும் ஆனால் நீ அதை எப்படி எதிர்கொள்கிறாய் என்பதில்தான் என் கோபம், இதில் உனக்கு ஒரு சந்தோசம், ஆர்வம் நீ படித்த அறிவியல்புனைவு கதைகளை உன் கண்முன்னால் அப்படியே விரிகிற உணர்வு உனக்கு அதைத்தவிர வேறொரு எண்ணமும் உனக்கில்லை அப்படித்தானே?”

    கிட்டதட்ட அவள் சொல்வது உண்மைதான்.தொடக்கத்தில் இருந்து நடப்பவை எல்லாமே நான் கற்பனையில் சிந்தித்துப்  பார்த்தவைகள் மட்டுமே. அது இப்போது எனக்கே நிகழும்போது  ஆர்வமாக எதிர்கொள்ள முடியுதே தவிர வேறொன்றும் செய்யத் தோன்றவில்லை. ஆனால் என்னோடு அவள் இருக்கிறாள். என்னைக்  காதலிக்கிறாள், திருமணம் செய்யவேண்டும் வாழவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள். இதை நான் மறந்திருந்தேன். அவள் சொல்ல வருவதும் அதுதான் அந்த எண்ணம் இருந்திருந்தால் எப்படி இந்த பிரச்சினைகளில் மீள்வது என்பதை யோசிக்கத் தோன்றியிருக்கும்.

   இப்போது யோசித்தாலும் பயனில்லை என்றே தோன்றியது. கிரகம் வந்தாயிற்று. இன்னும் சில நாட்களில் அந்த வேற்றுகிரகவாசி எங்களைத்  தனித்து விட்டுச் சென்றுவிடலாம். அதுக்குப் பிறகு எங்களால் தப்பிக்க முடியாது. அதே நேரத்தில் இதே கிரகத்தில் எவ்வளவு நாட்கள் நலமுடன் எங்களால் வாழமுடியும் என்பதும் எங்களுக்குத்  தெரியாது.

“சரி இப்போ என்ன செய்ய சொல்லு?”

“ஒன்னும் செய்ய முடியாதுன்னு தெரிஞ்சிதான் இப்படிக்  கேட்குறியா?”

“சரி உண்மைக்கே அது சொன்னது போலத்  தப்பிக்கணும்னு யோசிச்சியா என்ன?”

“ஆமாம்”

“எந்த எண்ணத்தில் அப்படி  யோசிச்சே? எல்லாமே நமக்குப்  புதுசு? என்ன தெரியும் நமக்கு?”

“அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது எனக்குத் தேவை திரும்பிப்  போகவேண்டும்”

“இனி சாத்தியமில்லையே”

“அப்போ இங்கயே கிடந்து சாகலாம்”

“ஏன் இப்படிச் சொல்றே?”

“வேறெப்படிச் சொல்ல?”

“சரி தப்பிக்கலாம் ஆனால் அதன் முன்னாடி நாம் இருவருமே இதைப்பற்றி எப்போதுமே நினைத்துப் பார்க்ககூடாது”

“எப்படி தப்பிக்க இந்தக்  கிரகத்தில் இருந்து அப்படியே நமது பூமிக்கு குதிக்கச்  சொல்றியா?”

“அப்படி இல்ல எதாச்சும் ஒரு வழி இல்லாமலா போய்டபோகுது” என்றேன் நம்பிக்கையில்லாமல்.

  அதக்குள் அது நிறையா பொருள்களை ஒரு வண்டி போன்ற ஒன்றில் எடுத்து வந்தது. அந்த மரங்களுக்கு பக்கத்தில் அதை வைத்தது. சிலவினாடிகளில் அந்த வண்டியே ஒரு கூடாரமாக மாறியிருந்தது.

“இது ஒரு சிறு வண்டியோடு இணைக்கப்பட்ட கூடாரம் நீங்கள் எளிதில் பயணிக்க நாங்கள் உங்களுக்கு அளிக்கும் தொடக்கக் காலச் சலுகை” என்றது.

“நாங்கள் அந்தக்  கூடாரத்தையேப்  பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.

“என்ன மறுபடியும் தப்பிக்க எண்ணம் வருகிறது போல?”

   திக்கென்றது மனதில் நினைப்பதை மட்டும்தானே அறியமுடியும் என்றது இப்போது எப்படி பேசிமுடித்ததைச்  சொல்கிறது என்று யோசித்துக் கொண்டு இருக்கும்போது..

“இப்போது இரண்டு பேருமே சேர்ந்து பேசி இருக்கீங்களா என்ன?”

   எங்களிடம் ஏதும் பதில் இல்லை என்பது போல இருந்தோம். நீதான் இப்போது தப்பிப்பதைப்  பத்தி யோசிச்சியா? என்பதைப் போல அவளை பார்த்தேன் அவளும் அதை ஆமோதிப்பது போலத்  தலையைக்  குனிந்தாள்.

  “சரி தப்பிக்க என்னென்ன வழிமுறைகள் இருப்பதாக நீங்கள் யோசித்து இருக்கிறீர்கள் என்பதைச்  சொல்லுங்கள் நான் அது தேறுமா? தேறாதா? என்பதை இப்பயே சொல்லுகிறேன்” என்றது

  அதே அமைதி எங்களிடத்தில் உண்மையில் எப்படித்  தப்பிப்பது என்பதைப் பற்றி இன்னும் யோசிக்கவில்லை.

அது மீண்டும் கேட்டது..

“எப்படி தப்பிக்கப்  போறீங்க?”

தொடரும்...

அவர்களும் அப்படித்தான்

    நீங்கள் மதுரையில் இருந்து தூத்துகுடிக்குத் தரைவழியாகச் செல்லும்போது எப்படியும் கண்டிப்பாக அந்த ஆற்றைக் கடந்துதான் செல்லவேண்டும். சொல்லவேண்டும் என்றால் இந்த இரண்டு ஊருக்குச் சரியாக நடுவில்தான் அந்தக் காட்டாறு இருக்கிறது.  முன்பெல்லாம் வருடம் ஒருமுறையாவது மழை பெய்யும் காலங்களில் தண்ணி பெருக்கெடுத்து ஓடும்.இப்போது அவ்வளவு மழையும் இல்லை அந்த ஆற்றில் சரியாக நீரும் வருவது இல்லை. மணல் திருட்டைத்  தவிர வேறொன்றும் அந்த ஆற்றில் இப்போது இல்லை.

     உங்களுக்குக் கொஞ்சம் வரலாறு தெரிந்து இருந்தாலே, உலகில் எல்லா வளர்ந்த நாகரிகமும் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியும் இந்த மாதிரியான சில முக்கியமான ஆற்றுபடுக்கைகைளில் இருந்துதான் வந்து இருக்கின்றன என்று தெரிந்து இருப்பீர்கள்.

     அந்த ஆறு சுற்றி ஓட அமைந்திருக்கும் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன்தான் நானும்.வீட்டில் இருந்து இரண்டு நிமிடத்தில் நடந்தால் ஆற்றில் இறங்கலாம்.சில விசயங்களை எவ்வளவுதான் திறமையாக வார்த்தைகளில்,எழுத்துகளில் கொண்டுவர முடிந்தாலும் அது நிறைவாக அமைந்துவிடுவது இல்லை.அதில் ஒன்றுதான் இந்த ஆற்றோடு நான் பகிர்ந்து கொண்ட சந்தோஷமான தருணங்களும்.

      சிறுவயதில் விளையாடி,குளித்து,தனிமையில் உடகார்ந்து அதோடு என் உறவை வளர்த்திருந்தேன்.இப்போதும் அருமையான ஒரு விசயத்துக்கு அதை உறவு கொண்டாடுகிறேன்.காதலிக்க. ஆம் என் காதல் தொடங்கியும், நடந்து கொண்டிருப்பதும் அதில்தான்.

     அவள் பக்கத்து தெருதான் தூரத்துச் சொந்தம். சிறுவயதில் நான் தோமே என்று உட்கார்ந்து இருந்தாலும் அவளின் சேட்டைகளை ரசித்தவன். அப்போது அதைவிட வேறென்றும் இருந்ததில்லை. கல்லூரியில் படிக்கும்போதுதான் மாறியிருக்கிறோம். அவள் வேறு கல்லூரி. வாரம் ஒருமுறை வீட்டுக்கு வருவோம். சந்தித்துக்கொள்ள இருந்த தயக்கம்,வெக்கம் எல்லாமே இருவருக்கும் புதியதாக இருந்தது. அவள் சொந்தமாக இருந்தும்.

     ஒரு கட்டத்தில் இருவரும் காதலை உறுதிபடித்தியபிறகு மீண்டும் நாங்கள் சிறுவயதில் இருந்து வாழ ஆரம்பித்தோம் என்றே சொல்லவேண்டும். அவள் ரசித்தவை,நான் ரசித்தவற்றில்  அந்த ஆறு பொதுவாக இருந்தது. இப்போதும் நண்பர்களோடு போவதுபோல ஆற்றில் சென்று தனிமையில் அமர்வது ஏதோவொரு தனிச்சுகம் இருவருக்கும். காதலின் கொஞ்சல்கள்,கெஞ்சல்கள்,சண்டைகள் என எல்லாவற்றையும் அந்த ஆறு கேட்டு இருக்கும்.

      இந்த விடுமுறைக்கும் வந்து இருந்தாள். சாயங்காலம் போகவேண்டும் என பேசியிருந்தோம். நாங்கள் மட்டும் போகமுடியாது என்பதால் அதுக்கு இரண்டு நண்பர்களை சேர்த்துக் கொள்வது வழக்கம்.அன்றும் அப்படியே போனோம்.
பார்த்த பத்துநிமிடத்துக்கு முகம் முழுதும் வெட்கத்தை வைத்து இருந்தாலும் எப்போதுமே அவளின் கண்களில் வெட்கம் இருக்கவே செய்யும். ஏனென்று கேட்டால் இதுவரை சிரிப்பை தவிர எனக்கு ஏதும் பதில் கிடைத்ததாக நினைவில்லை.

“அம்மா விடவே இல்ல தெரியுமா?” என்றாள்

“ஏன்?”

“தெர்ல எப்படியோ சொல்லிட்டு வந்துட்டேன் உனக்கென்ன யாரு கேட்கறாங்க?”

“எனக்கென்னமோ எங்க வீட்டுக்குத் தெரிஞ்சிருச்சி போல ஆனா ஒன்னும் கேட்கல”

“அடப்பாவி என்னடா சொல்றே?”

“இதுல என்ன இருக்கு என்னைக்காச்சும் தெரிஞ்சுதானே ஆகனும் அது இப்பயே தெரிஞ்சிட்டு போகுது”என்றேன்
.
“நீ சொல்றே ஆனா எனக்குப் பயமா இருக்கு”

      கொஞ்ச தூரத்துக்கு எதுவும் பேசவில்லை.காற்று மெதுவாக வீச நடந்து கொண்டு இருந்தோம்.கொஞ்சம் இருட்ட தொடங்கியிருந்தது.மணல் திருட்டால் ஆற்றை காயபப்டுத்தி இருந்தார்கள். அங்கிருந்த ஒரு பெரிய பள்ளத்தின் விளிம்பில் உட்கார்ந்தோம்.

     அப்போது எங்கள் கண்ணில் பட்டது எதிர்த்திசையில் கொஞ்ச தூரத்தில் ஒளியில் மிளிர்ந்த ஒரு கூடாரம். இங்கு இருந்து பாக்க அப்படித்தான் தெரிந்தது.எங்கள் இருவருக்குமே தெரியும் யாரும் அங்கு வந்து தங்கியிருக்க மாட்டார்கள் என்று. அதற்கு அவசியம் இல்லை. அப்படியென்றால் அந்த கூடாரம் போன்ற இடம்???

“என்னது அது புதுசா?”

“கூடாரம் மாதிரி இருக்குல?” என்றேன்

“ஆமாம் இங்கு வந்து யாரு இருக்கப் போறா?”

“ஒருவேளை ஆடு மேய்க்கிரவங்க கெடை போட்டு இருப்பங்களோ?” கேட்டாள்

“அப்படியே இருந்தாலும் இந்த நடு ஆத்தில் மின்சாரம் எப்படி இருக்கும்?”

   இருவரும் அங்குபோய்ப் பார்க்க முடிவெடுத்து நடந்தோம். அது எங்கள் சொந்த கிராமம் அதோடு அருகில் இருக்கிற கிராமத்து மக்கள் கொஞ்சம் பரிச்சியமானவர்களே அதனால் பயமோ,தயக்கமோ இல்லை.

    அருகில் சென்ற போதுதான் தெரிந்தது அதன் முழு உருவமும். ஏற்கனவே அது ஒரு மண் அள்ளப்பட்ட குழியில் இருந்தது. அண்டார்டிக்காவில் குளிருக்குத் தற்காலிகமாகப் போடப்படும் கூடாரம் போல இருந்தது.ஆனால் அளவில் பெரியது. ஆள் நடமாட்டம் இல்லாமல் விளக்கு மட்டும் சுற்றி எரிந்து கொண்டு இருந்தது. நாங்கள்தான் முதலில் பார்க்கிறோமோ அல்லது இதுக்குமுன் யாராச்சும் பார்த்து இருப்பார்களோ தெரியவில்லை.

     இன்னும் அருகில் சென்றவுடன் அந்தச் சத்தம் கேட்டது. அது ஒரு இயந்திரம் அமைதியாகத் தூரத்தில் ஓடுவதுபோல ம்ம்ம்ம் என்ற அழுத்தமான சத்தம்.ஆள் நடமாட்டம் தெரியவில்லை.கொஞ்சம் இருட்டியிருந்தது.அவள் என் கையை பிடித்தாள். ஆச்சர்யம், சந்தோசம் பிடிக்கச் சொன்னால்கூட வேறெங்கோ பார்வையைப் பார்த்துவிட்டு ஏதும் கேட்க்காதது போல இருப்பவள் இப்போது பிடித்து இருந்தாள் காரணம் பயம்.

  எனக்கும் பயம் இருந்தது. அவளின் பரிசத்தில் கொஞ்சம் சந்தோசமாக மாறியதில் அது தெரியவில்லை.

“வா போய்டலாம், நேரம் அதிகமாயிடுச்சு” என்றாள் உள்ளே போகவேண்டாம் என்ற எண்ணத்தில்.

“இரு என்ன இருக்குனு பார்த்துட்டுப் போய்டலாம் நம்ம ஊருல இப்படி என்ன இருக்கு?”

“வேண்டாம் எனக்குப் பயமாக இருக்கு ஏதாவது நடந்துரப் போகுது” இன்னும் அழுத்தமாக கையை பற்றி இழுப்பதுபோல.

     உள்ளே எட்டிப்பார்த்தேன் அந்தக் கூடாரம் முழுதும் ஒரே அறையாக இருந்தது. தனியறை என்று எதுவும் இல்லை. அது நான்கு அடி உயரமுள்ள ஒரு இயந்திரம் போன்ற பகுதியின் மீது இருந்தது.அதில் இருந்துதான் சத்தம் வந்து கொண்டு இருந்தது. உள்ளே இன்னும் வெளிச்சமாக இருந்தது. ஆட்கள் யாரும் இல்லை

       கதவிடுக்கில் உள்ளே எட்டிப்பார்த்தபடியே திறந்து உள்ளே போனோம்.அவளும் உள்ளே வந்தாள் பயந்தபடியே.
முதலில் தென்பட்டது ஒரு சிறிய சுவர் போன்ற பகுதியில் வயர்கள் விரவிகிடந்த சில கணினிகள் உள்ள இடம்.அதில் யாரோ உட்கார்ந்து இருப்பதுபோல இருக்கவே இன்னும் எங்களுக்குப் பயம் அதிகமானது. காரணம் அதன் உருவமும் அது உட்கர்ந்து இருந்த விதமும்தான். எல்லாக்  கணினி திரையிலும் சொல்லி வைத்தாற்போல ஒரே வரைபடமாக இருந்தது. கூடாரத்தின் மற்றப் பகுதியில் சிறு செவ்வக வடிவ பெட்டிகளாக இடத்தை அடைத்து இருந்தன. அங்கு அந்த உருவத்தைத் தவிர வேறு ஏதும் இல்லை மனிதர்களாகச் சொல்லும்படி.

        அது நாங்கள் வந்ததை உணர்ந்து இருக்கவேண்டும். எந்தவித சலனமும் இல்லாமல் சாதாரணமாகவே அது திரும்பியது. அப்போது அதன் முகத்தை எங்களால் பார்க்க முடிந்தது. அது மனித இனம் இல்லை எங்களைப் பார்த்ததில் எந்தவித உணர்ச்சியையும் அதன் முகத்தில் பார்க்க முடியவில்லை அல்லது அது காட்டவில்லை.

      முகம் என்று சொன்னால் நம்மைப் போன்று அமைப்பு இருந்தாலும் அளவு,உறுப்புகளின் வடிவம் அனைத்தும் வேறு. மூக்கு வெளியில் இல்லாமல் வெறுமனே துளை மட்டுமே இருந்தது. சப்பையாக இருந்தும் வாய் இருக்கும் இடத்தில் கொஞ்சம் தடிமனான உதடு இருப்பது தெரிந்தது.
அவள் என்கையை இழுத்துகொண்டு ஓட முயற்சிக்கும்போது கதவு மூடியது. திரும்பும் நேரத்தில் அது எங்களின் அருகில் வந்திருந்தது. இறுக்கமான நீச்சல் உடைபோல ஏதோ ஒன்று அதன் உடம்பில் தெரிந்தது. உண்மையான தோல் நிறத்தை பார்க்கமுடியவில்லை. கண்களில் இமை இல்லை கருவிழி எது என்று பிரித்து அறிய முடியாத எதோ ஒரு நிறத்தில் இருந்தது. அது முகத்தை எங்களின் பக்கம் திருப்பி வைத்ததில் இருந்து அது எங்களைத்தான் பாக்கிறது என்பதை உணர்ந்து அசையாமல் நின்றோம். இதுவரை அவளின்  முகத்தில் வெட்கத்தைப் பார்த்தவன் முதன்முறை கலவரத்தைப் பார்க்கமுடிந்தது.

“யார் நீங்க ஏன் இந்த வேஷம் போட்டு இருக்கீங்க? என்ன செய்றிங்க இங்க?” என்று கொஞ்சம் பயம் கலந்த குரலில் கேட்டேன்.

     கொஞ்சம் அமைதி அதன் உடம்பில் எந்த அசைவும் இல்லை. எதோ பயத்தில் பேசிவைத்தேன் அதுக்கு என்பாசை புரியுமா? அல்லது அதால் பேசமுயடியுமா? என்பது கூடத் தெரியாமல்.

“அது உனக்குத் தேவை இல்லாதது” அது சொன்னது. குரல் மெல்லியதாக ஒரு மனிதன் குரல் போல இல்லாமல் செயற்கையாக இருந்தாலும் அதுக்கு எப்படித் தமிழ் தெரிந்தது என்ற ஆச்சர்யத்தில் இருக்கும்போது...

“எனக்கு நீங்கள் பேசும் மொழி ஒரு பிரச்சினை இல்லை” என்றது.

“மனிதனா?” கேட்டேன்

“இல்லை”

“அப்போ?’

“அதான் சொன்னேனே தேவை இல்லை என்று”

“சரி கதவத்  திறங்க நாங்கள் போகிறோம்” என்றேன்

“நீங்கள் போக முடியாது போகவேண்டிய இடம் வேறு”

“புரியல எங்க போனும் நாங்க?”

“போகவேண்டிய இடத்துக்கு நான் அனுப்பி வைக்கிறேன் அதுக்குத்தான் நான் இங்க வந்து இறங்கி இருக்கேன்”

“இறங்கியா? அப்படினா புரியல?”

“உனக்கு எதையும் புரியவைக்க எனக்கு அவசியம் இல்லை.”

“என்ன பண்ணனும் நாங்க?’

“நான் சொல்வதைக் கேட்டால் உயிரோடு பத்திரமாக இருக்கலாம் வேறொன்றும் செய்யப் போவதில்லை.”

“விட்டுவிடுங்கள் நாங்கள் போகவேண்டும்”

       அதனிடம் இருந்து பதில் இல்லை.திரும்பி சென்று அந்தக் கணினி போன்ற இயந்திரத்தின் முன் அமர்ந்து ஒரு ஐந்து நிமிடம் எதோ செய்தது.பின் எங்களிடம் திரும்பி வந்தது.

“இன்றிலிருந்து நீங்கள் இருவரும் ஊரில் இருந்து காணமல் போனவர்கள்.”

“ஏன்?”

“கொஞ்ச நேரத்தில் தெரியும்” என்று சொன்ன அது அங்கும் இங்கும் நடந்தபடி வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தது. இவள் அழுதே விட்டாள் சத்தமில்லாமல். எனக்கு என்னசெய்வதென்றே தெரியவில்லை. அது தனது வேலையில் மும்முரமாக இருந்தது.

“எங்களை விடு போகவேண்டும்” என்று கொஞ்சம் கத்தினேன். ஆனால் அதுக்குக் கேட்காதது போல அது தனது வேலையைச் செய்துகொண்டு இருந்தது. அரைமணிநேரம் கழிந்தபிறகு எங்களின்பக்கம் வந்தது.

‘இப்போது பூமியில் இருந்து கிளம்பிப்  போகபோகிறோம்”

“என்னது பூமியை விட்டா” என்ற எனக்கு மயக்கமே வந்தது.

“கிளம்பும்போது கிழே விழுந்து உருளாமல் இருக்க வேண்டுமானால் வந்து அமர்ந்து பாதுகாப்புக் கவசத்தை அணியுங்கள்” என்று சொன்னபடி அது அமர்ந்தது.

தயங்கி நின்றவர்கள் கொஞ்சம் அந்தக் கூடாரம் ஆட ஆரம்பித்தவுடன் வேகமாகச் சென்று அதன் அருகில் இருந்த இடத்தில் அமர்ந்தோம்.அது எங்களுக்குத் தேவையான பாதுகாப்புக் கவசத்தை அணிவித்தது.

“இது உன் மனைவியா?”

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துகொண்டோம் ஏதும் சொல்லவில்லை.

“அப்படி இருந்தால் உங்களுக்கு ஒரு புதியனுபவம் காத்து இருக்கிறது பயம் வேண்டாம்” என்றது

“என்ன அனுபவம்?எங்கே?”

“எங்கள் சோதனைக்  கிரகத்தில்”

“சோதனைக்  கிரகமா?”

“ஆமாம் இப்பொது நான் உன்னிடத்தில் விளக்க வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது. உங்களை அழைத்துச் செல்வது ஒரு சோதனைக்கு. நீங்கள் மட்டும் இல்லை பூமியில் பல்வேறு இடத்தில் இருந்து எங்கள் விண்கலம் நிறையா மனிதர்களை சந்தர்ப்பத்தில் பிடித்துக்  கொண்டு வருவார்கள். எனக்குக்  கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டம் போல நீங்களாகவே வந்து விட்டீர்கள்”

“அப்போ நாங்கள் இனி பூமிக்கு திரும்பவே முடியாதா?”

“முடியாது கவலை வேண்டாம் அதுவும் பூமி போல ஒரு கிரகம்தான் எதுவும் உங்களுக்கு ஆகாமல் கவனித்துக் கொள்வது என் கடமை.”

“என்ன கிரகம்? எங்கு இருக்கிறது? எதுக்கு மனிதர்கள் அங்கு வேண்டும்?”

“எங்கள் சொந்த கிரகம் நீங்கள் கணக்கிட முடியாத தொலைவில் இருக்கிறது, ஆனால் நாங்கள் இப்போது கண்டு பிடித்திருக்கும் புதிய ஒன்று இங்கு அருகில் இருக்கிறது. அங்கு எங்களுக்குத்  தேவையான வசதிகளை ஏற்படுத்தவேண்டும் அதுக்குத்தான் இந்த முயற்சி.”

“அப்படினா நாங்கள் உங்களுக்கு அடிமையாக வாழ வேண்டுமா? அல்லது வேலை செய்ய வேண்டுமா?”

“ஏதும் செய்ய வேண்டாம் வந்து அங்கு இருந்து வாழ்ந்தாலே போதும் அந்தக்  கிரகத்தைப்  பற்றியும் எங்களுக்குத்  தெரிந்துவிடும் அதே நேரத்தில் கொஞ்ச காலத்தில் உங்களுக்கு ஏற்படும் மாற்றங்களை வைத்து எங்களுக்கு இந்தக்  கிரகம் வாழ உகந்ததா இல்லியா என்பதைக்  கண்டுபிடித்து எங்களது அடுத்தகட்ட நடவடிக்கையை எடுப்போம்” என்றது.

“அப்படின்னா நீங்களும் எங்களைப்  போன்ற மனிதர்களா என்ன?”

“அதிக ஒற்றுமை இல்லாவிட்டாலும் அடிப்படையில் உயிர்வாழ தேவையான காரணிகள் உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் ஒன்றுதான். அதில் முக்கியமாகச்  சுவாசித்தல் மட்டும்.

“உங்கள் உடம்பும் கார்பன் அடிப்படை மூலக்கூறுகளால் ஆனதா?”

“நீ அதிகம் தொந்தரவு செய்கிறாய், உனக்குப்  பயம் இல்லையா? எப்படிக்  கேள்வி கேட்கிறாய் இந்த நிலைமையில்?” இதைக்  கேட்கும்போது எந்தக்  கோப உணர்ச்சியும் அதன் முகத்தில் இல்லை அல்லது எனக்குத்  தெரியவில்லை.

“பயம் இருக்கிறது ஒரு ஓரமாய், ஆனால் இந்தப்  புதிய கிரகம், விண்கலம், நம்மை விட வித்தியாசமான உயிர்கள் இவற்றில் எனக்கு ஆர்வம் அதிகம் அதான் கேட்டேன்” என்றேன்.

“ஆர்வம் வர கொஞ்சமாவது இதுபற்றிய அடிப்படை அறிவு இருக்க வேண்டுமே உனக்கு எந்த அளவில் இருக்கிறது? இதுபற்றி எந்த அளவுக்குத் தெரியும்?”

“எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது எங்க ஊரில் சுஜாதா ன்னு ஒரு எழுத்தாளர் இருந்தார் அய்யோ இல்லை..இல்லை.... இருக்கிறார். அவருக்கு வேலையே இதான் எல்லாம் தெரிந்தும் முழுதும் சொல்லாமல் இப்படி அரைகுறையாக ஒரு விசயத்தைப்  போகிற போக்கில் சொல்லிவிட்டு போயிருவார். அவ்வளவுதான் அதைப்பற்றி முழுதும் தெரிந்துகொள்ள நாங்கள் படும்பாடு இருக்கே......!!!. அதுக்குத்  தேவையான புத்தகத்தின் பேரையும் சொல்லிடுவார் முடிஞ்சா படிச்சிட்டு புரிஞ்சிகோங்கனு அடுத்த வேலை அந்தப்  புத்தகத்தைத்  தேடிபிடித்துப்  படிப்பதுதான் என் வேலை. அப்படித்  தெரிந்து கொண்டதுதான் சில விசயங்கள்.”

      நாங்கள் இருவரும் பேசிகொள்வதை ஏதோ மூன்றாம் மனுஷியாகக்  கவனித்துகொண்டு இருந்தவளை பார்த்தேன், கண்களில் இன்னும் பயம் அப்படியே இருந்தது.இந்த நிலைமையிலும் உனக்கு இந்தப்  பேச்சு தேவையா என்பது போல இருந்தது அவளின் பார்வை.

“இந்த மாதிரி கேள்விகளைக்  கேட்குறதுக்குப்  பதிலா எவ்வளவு நேரம் இந்த விண்கல பயணம்? அங்கு இருந்து எப்படித்  திரும்புவது இதைப்பற்றிக்  கேட்டுதொலையேன்?” என்றாள் கோபமாக.

அவள் சொன்னது  எனக்கும் சரியென்று பட்டது.

“எவ்வளவு நேரம் இந்தப்  பயணம் தொடரும்? கொஞ்ச காலம் கழித்து எங்களைத்  திரும்பி வந்து விட்டுவிடுவிங்க தானே?”

“திரும்பியா?? அதான் சொன்னேன்ல இனிமேல் நீங்க அங்கேதான் இருக்கணும் அதுதான் உங்கள் கிரகம்”

நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்துகொண்டோம்.அவளின் கண்களில் நீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது.

“சரி இந்தப்  பயணம் எப்போது முடியும்?”

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில், நாம் இப்போது ஒளியின் வேகத்தைவிடப்  பலமடங்கு வேகத்தில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். அதனால் இன்னும் கொஞ்சம் நீ தொந்தரவு செய்துகொண்டு இருந்தால் கிரகம் வந்துவிடும்”

“என்னது ஒளியின் வேகத்தைவிட அதிக வேகமா?” என்று ஆர்வத்தில் கத்தியே விட்டேன். அவள் மீண்டும் அதே பார்வை.. இந்த நேரத்தில் இது ரெம்ப முக்கியமா என்பதுபோலப்  பார்த்தாள்.

“ஆமாம் ஒளியின் வேகத்தில் சென்றால் பலவருடம் பிடிக்கும் இந்தத்  தூரத்தை சில மணிநேரத்தில் கடக்கும் வேகத்தில்தான் நாம் இப்போது சென்று கொண்டிருக்கிறோம்” என்றது.

“அதான் ஒளியின் வேகத்தை மிஞ்சி எதுமே பயணிக்க முடியாதே?”

“யார் சொன்னது? உங்கள் சுஜாதாவா?”

“இல்லை ஐன்ஸ்டீன்”

“சரிதான் ஆனால் கொஞ்சம் சுலபமாக யோசித்தால் ஒளியின் முன்னால் செல்ல முடியுமே?”

“எப்படி அதான் கேட்கிறேன்?’

“இப்போது ஒளியின் வேகத்தில் செல்ல முடியாது சரி ஆனால் அந்த ஒளியே உன்னை உந்தித்  தள்ளிக்கொண்டு போகிறது அதுவும் அது பயணிக்கும் வேகத்தில் என்றால் சாத்தியம்தானே”

“ஆம்” என்று எங்கோ பார்த்தேன் யோசித்துகொண்டே.

“அப்போ இந்த விண்கலமும் அந்த முறையில்தான் இயங்குகிறதா என்ன?”

“அதான் சொன்னேனே இது ஒளியின் வேகத்தை விடப்  பலமடங்கு வேகம் என்று இது வேற முறையில் இயங்குகிறது”

“அப்படின்னா அந்த ஒளியின் வேகத்தில் பயணிக்கும் முறை உங்களுக்கு எப்படித்  தெரியும்?”

“அது எங்கள் கிரகத்தில் உள்ள நெடுந்தூர பயணங்களுக்கு உபயோகிக்கின்றோம்”

“எப்படிச்  சாத்தியம்?”

“அதைச்  சொல்ல முடியாது மற்றொருமுறை சந்திக்கும்போது தெளிவாகச்  சொல்லுகிறேன்” என்றது.

“சரி இந்த விண்கலமாவது எப்படி இயங்குகிறது என்பதைச்  சொல்லுங்க?’

      ஒருமுறை திரும்பி என்னவோ மாதிரி பார்த்தது. அதன் முகபாவனையையோ உணர்ச்சியையோ கண்டு அர்த்தம் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை என்னால். இதே இடத்தில் என்னவளாக இருந்தால் ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். ஒருவேளை என்னவளை போல அந்த வேற்றுகிரகவாசிக்கு முகத்தில் உணர்ச்சிகளைக்  காட்ட தெரியாதோ என்னமோ?

  “இது ஒருவித ஈர்ப்புவிசையில் இயங்குகிறது. ஈர்புவிசைக்குத்  தேவையான கிராவிடான் துகள்களை ஒரே இடத்தில் அதிக எண்ணிக்கையில் ஒன்றுசேர்க்கும் போது அங்கு அதிக ஈர்ப்பு விசை ஏற்படும் அப்போது அது பக்கத்தில் இருக்கும் பொருளை தன்னோக்கி இழுக்கும், இதுதான் இந்த விண்கலம் பயணிக்கும் தத்துவம்.”

“ஈர்ப்பு விசைக்குத்  தேவையான துகளை நீங்கள் கண்டுபிடித்து அதை உபோயோக படுத்தியும் விட்டிங்கலா?”

“இந்த விண்கலத்தின் முன்பகுதியில் அந்த அமைப்பு இருக்கிறது. அந்தத்  துகள்களைச்  செயற்கையாக ஒரு மாற்றம் செய்து வெளியில் இருந்து பிரித்து எடுத்து ஒரு இடத்தில் குவியச்செய்யும் உடனே அங்கு அதிக ஈர்ப்பு உண்டாகும்போது இந்த விண்கலம் அதைநோக்கி பயணிக்கும். இது நடப்பது மிகக்குறைவான நேரத்தில் என்பதால் நம்மால் வேகமாகப்  பயணிக்க முடிகிறது.”

“ஒரு காந்தத்தைப்  பின்தொடரும் இரும்பு துண்டு போலவா?”

“அது எனக்குத்  தெரியாது” என்றது

      தனது இடத்தில் இருந்து எழுந்து பின்பக்கமாகச்  சென்று எதையோ சரிபார்த்துக்கொண்டு இருந்தது. ஒன்றுமட்டும் தெளிவாகப்  புரிந்தது இது போகும் வேகம், இடம் எல்லாவற்றையும் பாக்கும்போது கண்டிப்பாக நான் நினைத்தால்கூடக்  கண்டிப்பாகத்  திரும்பி பூமிக்கு வரமுடியாது என்று. அதை யோசித்துகொண்டே அவள் இருந்த பக்கம் திரும்பினேன். ஒருகையால் மற்றொரு கையின் விரலை பிடித்துகொண்டு எதையோ யோசித்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

“என்னாச்சு என்ன யோசிக்கிறே?”

“இல்ல இந்நேரம் எங்கவீட்டுல தேடியிருப்பாங்க, நீயும் நானும் சேர்ந்து காணோம்னு தெரிஞ்சிருக்கும்ல?”

“அப்போ நம்மளை இவன் வேற்றுகிரகத்துக்குக்  கடத்திட்டுபோறது உனக்குப்  பிரச்சினை இல்லை என்னோடு காணமபோயிட்டேனு உங்க வீட்டுக்குத்  தெரியிரதுதான் கவலையா இப்போ?”

“அப்படி இல்லை”

“உணமைக்கே காதலிச்சியா என்னைய? ஒருகட்டத்தில் வீட்டில் சம்மதம் இல்லமா நாம தனியா போய்க்  கலியாணம் பண்ணிக்கிற சூழ்நிலை வந்திருந்தா நீ வந்து இருக்க மாட்டியா?”

“அதுவேற இதுவேற. இந்த நிலையில் நம்ம காதல் சண்டை தேவையா சொல்லு”என்றாள் கோபமாக

மீண்டும் வந்து அமர்ந்த அது, என்னாச்சு உங்களுக்குள் ஏதும் பிரச்சினையா?” என்றது

“இல்லையே” என்றேன்

“இல்லாமல் இருப்பது நல்லது ஏனென்றால் உங்களுக்குள் பிரச்சினை என்றால் அது எங்களுக்கு நஷ்ட்டம்”

“உங்களுக்கு ஏன் நஷ்ட்டம்?”

“ஆமாம் உங்களை இங்கு அழைத்துவருவது நீங்கள் இனப்பெருக்கம் செய்து இந்தக்  கிரகத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றே. உங்களுக்குள் சண்டை பிரிவு என்றால் என்ன செய்ய?”

இப்போது அவள் இருக்கும் பக்கம் திரும்பினேன். நான் திரும்புகிறேன் என்று தெரிந்து வேறு எங்கோ பார்வையைப் பார்த்தாள்.

“சரி அவள் உன் மனைவிதானே?”

“இல்லை காதலி”

“காதலின்னா?”

“நாங்கள் இருவரும் காதலிக்கிறோம் அதனால் அவள் என் காதலி”

“இதுபற்றிய குறிப்பு எங்கள் கிரகத்தில் எனக்குக்  குறிப்பிடப்படவில்லையே? எங்களின் கணக்கு கணவன் மனைவிகளை அழைத்துவரவேண்டும். அப்போ நீங்கள் கணவன் மனைவி இல்லையா?”

“அப்போ கணவன் மனைவி இல்லேன்னா திரும்பி பூமிக்கு அனுப்பிருவிங்களா என்ன?”என்றேன் சந்தோசம் கலந்த குரலில்.


தொடரும்.....